وریز وجوهات
بسمه تعالی إنا لله و انا الیه راجعون رحلت عالم ربّانی، ادیب فرزانه و استاد محقّق حجة الاسلام و المسلمین آقای حاج سیدهاشم هاشمی گلپایگانی رحمة الله علیه موجب تأسف و تاثر گردید. این مصیبت را به خاندان معظم آیة الله العظمی مرحوم آقاسید جمال...
چهارشنبه: 1399/07/2 - (الأربعاء:5/صفر/1442)

ترس از عذاب الهي

امام حسن‌‌(علیه‌السلام) عابدترين مردم عصر خود، و زاهدترين و فاضل‌ترين ايشان بود.[1]

 

فارسی

پند بي‌رنجش

روزي از روزها در ايّام كودكي، امام به‌همراه برادرش امام حسين‌‌(علیه‌السلام) پيرمردي را ديدند كه وضو را به ‌درستي و صحّت به‌جا نمي‌آورد.

محبّت به مردم، و هدايت بشر، آن دو بزرگوار را مانع شد كه پيرمرد را به آن‌حال بگذارند. بنابراين به آرامي و احترام فرمودند:

 

فارسی

مكارم اخلاق

امام حسن‌‌(علیه‌السلام) در خانه وحي، پرورش يافت؛ و در مدرسه توحيد، و در آغوش لطف و مرحمت جدّش پيغمبر‌(ص) مورد تربيت قرار گرفت.[1]

ايشان در مكارم اخلاق و خوي پسنديده و روش نيكو، نمونه بود و يكي از علل محبوبيّت فوق‌العاده آن حضرت، همان اخلاق كريمه‌اش بود كه همگان او را به‌خاطر داشتن صفات حميده مي‌ستودند.

فارسی

علم امام‌ حسن مجتبی‌‌(علیه‌السلام)

لزومي به بررسي علم امام حسن مجتبي‌‌(علیه‌السلام) ، نيست؛ زيرا آن حضرت به ‌تصريح حديث «ثقلين» و اخبار ديگر، عِدل قرآن، رهبر و هادي امّت، مفسّر كتاب و وارث علوم پيغمبر(ص) بود.

اوّلين شرط اساسي زعامت، علم و دانش است؛ و چنانچه محدّثان روايت كرده‌اند، از همان آغاز كودكي علم و نبوغ فكري و درك و تيزهوشي بي‌نظيري در امام حسن‌‌(علیه‌السلام) پديدار بود.

فارسی

شرفِ نَسَب

شرافتِ نَسَبِ امام حسن مجتبي و امام حسين‌(علیهما السلام) را احدي از اين امّت ندارد. آن پدر و آن مادر و آن جدّ بزرگواري كه ماية افتخار كاينات و علّت غايي خلقت ممكنّات است.[1]

فارسی

فضايل امام‌‌‌(علیه‌السلام)

شيعه و اهل‌سنّت، به‌اتّفاق براين‌عقيده‌اند كه آن حضرت، يكي از اصحاب «كساء» است؛ كه آيه «تطهير»، در شأن آنان نازل شد. و طبق حديث متواتر «ثقلين»، عدل قرآن، و نيز يكي از چهار نفري است كه پيغمبر‌(ص) او را براي مباهله با نصاراي «نجران»، حاضر فرمود.[1] پيغمبر‌(ص)  او را دوست مي‌داشت و مي‌فرمود: «اين پسرم آقا است».[2]

فارسی

القاب و كنيه امام‌‌(علیه‌السلام)

از جمله القاب آن حضرت عبارت است از: سيّد، مجتبي، سبط، وليّ، طيّب، زكيّ و تقيّ و پيغمبر‌(ص) ، آن حضرت را به «أبي‌محمّد»، مكنّي فرمود.[1]

 

[1]. ابن شهرآشوب، مناقب آل ابي‌طالب، ج3، ص192؛ ابوعلم، اهل‌البيت‌‌(علیهم‌السلام) ، ص‌265 ـ 266.

فارسی

صفحه‌ها

اشتراک در RSS - ماه رمضان