وریز وجوهات
  شب قدر، شب نور، رحمت و شب نزول قرآن و مَطلع خیرات و سعادات، و هنگام نزول بركات و سرآغاز زندگی نوین بشر و مبدأ تحوّل و تاریخ كمال واقعی انسان‎هاست. * شب قدر، شب آزادی بشر شبی كه اگر نبود و نیامده بود، شب تیره بدبختی انسان به پایان نمی...
جمعه: 2 / 04 / 1396 ( )

انتظار جامعه شيعه

مسلمانان عموماً و شيعيان خصوصاً منتظرند كه سراسر گيتى را عدل و علم و توحيد و ايمان و برابرى و برادرى فراگيرد و آن رهبرى كه وعده ظهور او در قرآن و صدها حدیث معتبر وارد شده است، ظاهر شود و آيين توحيدى اسلام را كه در شرق و غرب جهان وارد شده است، ظاهر كرده و گسترش دهد، و امت واحد، حكومت واحد، قانون واحد، نظام واحد تمام افراد بشر را متّحد، هم‌صدا، هم‌قدم و به‌هم‌پيوسته سازد.

اين عقيده به ظهور مصلح منتظر، حضرت مهدى موعود(عج) ـ چنان‌كه در روايات به آن اشاره شده است ـ شيعه را در جريان زمان براى مقاومت در برابر صدمات و لطماتى كه بر هر دعوتى وارد مى‌شد و آن را متلاشى مى‌كرد، پرورش داد و فكر شيعه را كه فكر خالص اسلامى است، و جامعه شيعه را از زوال و انقراض نگاه داشت و تا امروز اين فكر و اين عقيده و ايمان عامل بقاى شيعه و پايدارى و استقامت اوست.

 

با آن وضع جان‌گزاى حكومت بنى‌اميه و بنى‌عباس روبه‌رو شده بودند و تمام حيثيات و شئون ظاهرى و اجتماعى آنها الغا شده، و از همه مشاغل محروم، و در همه‌جا مورد تعقيب و زير نظر جاسوسان حكومت قرار گرفته، و كمترين مجازات آنها زندان بود، تا مجازات‌هاى شديد از بريدن دست و پا و زبان و بينى، و شكنجه‌هاى غيرقابل‌تحمل ديگر.

آن شيعيان، اگر منتظر و آينده‌بين نبودند و اعتقاد به پيروزى حقّ و عدالت، و شكست باطل و ستم نداشتند، بااينكه همه‌چيز را ازدست‌رفته مى‌ديدند، هرگز بر ايشان حال مقاومت باقى نمى‌ماند و همه حتى در دل شكست‌خورده و تسليم مى‌گشتند و از دگرگون‌شدن  وضاع و  عوض‌شدن و ورق‌خوردن صفحه تاريخ نااميد مى‌گرديدند و ريشه هر نهضت و حركت و پايدارى در آنها خشك مى‌شد.

امّا پيغمبر اكرم(ص) و على(ع) وعده داده و قرآن مجيد نيز بشارت داده است كه اين دين پايدار مى‌ماند و اين راه بسته نمى‌شود و اين نزاع و نبرد حقّ و باطل، با غلبه ظاهرى جباران تاريخ مانند يزيد و وليد و زياد و حجاج و هارون و ديگران پايان نمى‌پذيرد.

و پس از رحلت رسول خدا(ص) و شهادت اميرالمؤمنين(ع) و سيدالشهدا(ع) تا امروز ريشه تمام حركات و نهضت‌هاى شيعه و مسلمين عليه باطل و استثمارگران، همين فلسفه اجتماعى انتظار و عقيده به ادامه مبارزه حقّ و باطل تا پيروزى مطلق بوده است، كه مى‌بينيم هميشه از ميان

 

شكست‌ها، پيروزى‌هايى آشكار و در عين ذلّت ظاهرى، پرتو و شعاع عزّت و سربلندى و آقايى نمودار شده و اراده‌ها و همت‌ها به حركت و جنبش درمى‌آيد و افراد بااراده و مصمم و متعهد وارد ميدان مى‌شوند؛ و هرچه دشمنان حقّ و عدالت، مسلمانان را مى‌كشند و به زندان مى‌اندازند و هرگونه شكنجه و عذابى را درباره آنها اجرا مى‌نمايند و آنها را از اجراى قوانين اسلام و برقراركردن شعائر دينى با زور و تطميع باز مى‌دارند و تعليم‌وتربيتشان و مطبوعات و تبليغات و تمام وسايل ارتباط جمعى و رسانه‌هاى گروهى را ضداسلامى و منحرف‌كننده مى‌سازند؛ در ايران، الجزاير، اندونزى، فيليپين، اوگاندا، اتيوپى، فلسطين و نقاط ديگر باز هم مبارزه ادامه مى‌يابد تا ملّت‌هايى مثل ايران، الجزاير و اندونزى آزاد مى‌شوند.

اين است فلسفه بزرگ اجتماعى انتظار ظهور و اين است يكى از اسرار غيبت حضرت صاحب‌الامر(عج) و ازاين‌جهت است كه ثواب منتظران مانند ثواب مجاهدان و بلكه شهيدان بدر و اُحد است.

و اين است كه ازنظر يك فرد مسلمان در هر شرايط و اوضاع نامساعد و ناگوارى كه جلو بيايد، كار اسلام خاتمه‌يافته تلقى نمى‌شود و روز اين دين به آخر نمى‌رسد.

و اين است همان فلسفه‌اى كه در اديان گذشته نيز مايه اميدوارى پيروان آنها و مشوّق آنان به استقامت و پايدارى و مقاومت و جهاد بوده است و درحقيقت، انتظار فلسفه محكم و استوارى است كه در

 

تمام اديان موردتوجّه بوده و به آن عقيده داشته‌اند و از سنن و نواميس ثابتى است كه همه اديان آسمانى در بقاى خود از آن مايه گرفته‌اند و همه در انتظار آينده عالى‌تر و بهتر بوده‌اند و ظهور اسلام، اين دين جامعه، به تمام آنها نويد داده شد؛ تا وقتى خورشيد جهان‌تاب اسلام طلوع كرد و عالم و تمام پيروان اديان از انتظار آن بيرون آمدند، در اسلام نيز كه آخرين رسالت‌ها و اديان است، مسئله انتظار، اين فلسفه بزرگ در ظهور مصلح و منجى آخرالزمان و ولىّ دوران حضرت مهدى(عج) كه در بيت رسالت و از فرزندان على و فاطمه و حسن و حسين(علیهم السلام) و نهمين فرزند حسين(ع) است، خلاصه شد.

نويسنده: 
کليد واژه: