وریز وجوهات
بسم الله الرحمن الرحیم ایام شهادت ام الائمه النقباء، حجه الله الکبری، بقیه النبوه و ثمره الرساله، سیده نساء العالمین، حضرت صدیقه طاهره فاطمه زهرا سلام الله علیها را به محضر مقدّس حضرت بقیه الله الاعظم ارواح العالمین له الفداء و دوستداران و خادمان...
سه شنبه: 1/اسف/1396 (الثلاثاء: 4/جمادى الآخر/1439)

تعليقه 3

هنگامى كه اميرالمؤمنين(ع)  به‌سوى شام مى‌رفتند، دهقانان انبار آن حضرت را ديدند، از مركب‌هاى خود پياده شدند و پيشاپيش آن حضرت شتابان شدند. اميرالمؤمنين(ع)  فرمود: اين چه كارى است كه مى‌كنيد؟ گفتند: اين خوى و عادتى (برنامه‌اى) است از ما كه فرماندهان خود را به آن تعظيم مى‌كنيم. امام فرمود: به خدا سوگند! فرماندهان شما از اين برنامه منفعت نمى‌برند و شما در دنيا بر خود زحمت مى‌نهيد و در آخرت به آن شقاوت مى‌يابيد و چه زيان دارد مشقت و زحمتى كه بعد از آن عقاب باشد و چه سودبخش است راحتى و گشايشى كه با آن امان از آتش باشد.[1]

يعنى انجام اين تكلّفات و برنامه‌هاى تملّق‌آميز، هم زحمت و تكلّف است و هم موجب عقاب خداست؛ چون همان طور كه فرماندهان

 

نبايد از مردم تملّق و توقّع انجام اين برنامه را داشته باشند و اگر اراده علوّ و برترى داشته باشند و مقام خود را وسيله تحميل خود بر مردم قرار دهند، از ثواب خدا محروم و مستحق آتش خواهند شد، افراد هم نبايد با عمليات تملق‌آميز و برنامه‌هاى غرورانگيز، باد در بينى آنها انداخته و آنها را به ترفّع و استضعاف ديگران تشويق و راه تكبر را براى آنها هموار كنند و از آن سو در ترك اين تكلّفات و برنامه‌ها، راحتى و آزادى و برابرى است و موجب امن از آتش هم مى‌باشد.

 

 

 

[1]. نهج‌البلاغه، حکمت 37 (ج4، ص10 ـ 11).

نويسنده: