وریز وجوهات
بِسمِ اللهِ الرَّحمَنِ الرَّحيمِ إِنَّا لله و إِنَّا إِلَیهِ رَاجِعُونَ. رحلت عالم ربانی حضرت آیة الله آقای حاج شیخ مجتبی بهشتی رضوان الله تعالی علیه موجب تأثر و تأسف گردید. آن عالم عظیم الشأن عمر با برکت خود را در خدمت به اسلام و مکتب...
يكشنبه: 1/مهر/1397 (الأحد: 12/محرم/1440)

نيت همراهان حسين(علیه السلام)  

بر اين اساس همراهي ياران وفادار حسين(علیه السلام)  با قيام عاشورا را نمي‌توان حركتي بر اساس معيارهاي شخصي تصور كرد. تمامي آنان مي‌دانستند كه در عاشورا غرق در خون خواهند شد و همگي مرگ در ركاب حسين(علیه السلام)  را بر اساس اعتقاد خويش اختيار كرده بودند. اين همراهي و همدلي با قبيله‌گرايي و سهم‌خواهي سياسي هرگز قابل جمع نمي‌باشد و اين دو در تضاد با يكديگر هستند.

از اين شواهد تاريخي معلوم مي‌شود (صحابه و بني‌هاشم و مردمان وارد به جريان‌ روز بودند) و ياران ‌حسين(علیه السلام)  همه ‌شهادت خود را پيش‌بيني مي‏كردند.

5. هجرت از مكه معظمه

مردان سياسي از تحصن در اماكن مقدسه و مشاهد خودداري نمي‏كنند و از موقعيت و احترام هر شخص و هر مقام و مكان مقدس به نفع خود استفاده نموده و سنگر مي‏سازند.

متحصن­شدن در اماكن مقدسه كه مورد احترام عامه است طرف مقابل را در يك بن‌بست ديني و عرفي مي‏گذارد؛ زيرا اگر احترام آن مكان مقدس را هتك نمايد از موقعيت او در نفوس كاسته مي‏شود و مورد خشم و تنفر عموم قرار مي‏گيرد و اگر بخواهد از آن مكان،

 

احترام كند بايد دست دشمن را باز بگذارد و بنشيند و ناظر اقدامات خصمانه او باشد.

حسين(علیه السلام) ‏ در مقدس‌ترين امكنه كه از­نظر تمام ملل مخصوصاً مسلمين، محترم و محل امن بود، يعني حرم خدا و مكه معظمه و مسجد‌‌‌الحرام، منزل گُزيده بود. مكان و سرزمين مقدسي كه به‌حكم (مَنْ دَخَلَهُ كانَ آمِناً)[1] مأمن و محل امن بود؛ همان مأمني كه مردم جاهليت نيز احترام آن را رعايت مي‏كردند و با تمام دشمني‌ها و كينه‏هايي كه با يكديگر داشتند در آنجا اسلحه را بر زمين مي‏گذاردند و به جنگ و نبرد خاتمه مي‏دادند.

طبعاً اين سرزمين براي حسين(علیه السلام)  بهترين مركز انقلاب و دعوت عليه بني‏اميّه، و جمع‌آوري قشون و بهترين فرصت بود.

 

[1]. آل عمران، 97.