وریز وجوهات
بسم الله الرحمن الرحیم «إنّا لله و إنّا إلیه راجعون» رحلت آیة الله زاده معظّمِ مرجع عالیقدر مرحوم آیة الله العظمی آقای حاج سید احمد خوانساری قدّس سره حجة الإسلام و المسلمین آقای حاج سید جعفر خوانساری ره صهر مکرّم مرجع عالیقدر مرحوم آیة الله...
چهارشنبه: 30/آبا/1397 (الأربعاء: 12/ربيع الأول/1440)

اصل اجراي مأموريت الهي

ابن‌شهر‌آشوب روايت كرده كه اهل قبله اجماع دارند بر اينكه پيغمبر‏(ص)  فرمود:

«اَلْحَسَنُ وَالْحُسَيْنُ إمامانِ قاما أوْ قَعَدا»؛[1]

«حسن و حسين امام و پيشوا هستند، ايستاده باشند يا نشسته».

اين حديث و احاديثي ديگر دلالت دارند بر اينكه حسن(علیه السلام)  و حسين(علیه السلام)  به­هر­حال منصب امامت را دارا هستند، خواه قيام كنند و خواه خانه‌نشين باشند.

هر روشي كه اين دو برادر و سائر ائمه^ پيش گرفتند بر‌حسب امر خدا و تكاليف خاصي بوده است كه به‌حسب اقتضاي مصالح بر عهده آنها بوده و اين بزرگواران در سكوت و تكلم، صلح و جهاد، و احوال ديگر مأمور به امر خداوند متعال بوده‏اند و هركدام در عصر خود حامي دين خدا و امان مردم و كشتي نجات بوده و هستند.

حسن(علیه السلام) ‏ مانند دوران جدش پيغمبر(ص)  در مكه معظمه، و پدرش علي(علیه السلام) ‏ در زمان حكومت ابي­بكر و عمر و عثمان رفتار كرد؛ و حسين(علیه السلام) ‏ بعد از مرگ معاويه مانند جدش رسول اعظم‏(ص)  در هنگامي كه در مدينه بود و مانند پدرش امير­المؤمنين(علیه السلام) ‏ در مدت پنج سال كه با ناكثين و قاسطين و مارقين جهاد كرد، رفتار نمود.

در روايت است كه جابر به حضرت امام­حسين(علیه السلام) ‏ پيشنهاد داد كه مانند برادرش صلح نمايد؛ حسين(علیه السلام) ‏ فرمود: «اي جابر! برادرم به امر خدا و پيغمبر(ص)  صلح كرد، و من هم به امر خدا و پيغمبر‏(ص)  رفتار مي‏كنم».[2]

 

 

[1]. ابن­شهرآشوب، مناقب آل ابی­طالب، ج3، ص163.

[2]. ابن‌حمزه طوسی، الثاقب فی ­المناقب، ص322؛  بحرانی، مدینة معاجز­ الأئمة الاثنی­عشر^، ج3، ص74، 382 – 383، 487.

نويسنده: