وریز وجوهات
بسم الله الرحمن الرحیم با عرض سلام و ادب و احترام خدمت بزرگواران علماي اعلام، اساتيد و فضلاء و طلاب عزيزي که در نشست علمی«مسائل مستحدثه و حوزه علمیه؛ چالش ها و رویکردها» که در جوار آستان ملک پاسبان عالم آل محمّد حضرت علی بن موسی الرضا علیهماالسلام...
چهارشنبه: 2/آبا/1397 (الأربعاء: 13/صفر/1440)

روز مصيبت‌هاي جانكاه

در‌عين‌حال، ما از سوي اهل‌بيت^ وظيفه داريم كه اين طغيان بزرگ كفار و شقاوت بي‌مانند دشمنان خدا و مصائب جانكاه غير‌قابل‌تحملي را كه به سيد‌الشهدا(علیه السلام)  وارد كردند، محكوم كنيم و تنفر و بيزاري خود را از مرتكبين اين واقعه اعلام نماييم، و بيشترين برنامه‌هاي سوگواري را در روز عاشورا و ديگر مناسبت‌ها اظهار كنيم، و بر سر‌و‌سينه بزنيم، نوحه بخوانيم، «اَللهُ أَكْبَرُ مَاذَا الْحَادِثُ الْجَلَلُ»[1] بگوييم، و همان ‌طور كه زينب كبري، عقيلة‌القريش فرمود:

«لَيْتَ السَّمَاءَ أَطْبَقَتْ عَلَی الْأَرْضِ وَلَيْتَ الْجِبَالَ تَدَكْدَكَتْ، عَلَى السَّهْلِ»؛[2]

را تكرار كنيم، و «كاش آن زمان سراق گردون نگون شدي» را بسراييم و هر‌چه مي‌توانيم، تأسف خود را از آن مصائب بزرگ كه بر اهل‌بيت^ وارد شد اظهار كنيم و هروقت، آب مي‌نوشيم بر حسين(علیه السلام) ، سلام و صلوات بفرستيم؛ اين بر همه، هم سنت است و هم بزرگداشت. روز حسين(علیه السلام)   مكتب است، مدرسه است، مذهب است، انسان‌ساز است، احياي دين است، محكوم­كردن ظلم و ستم است و حمايت از حق و اسلام است.[3]

 

[1]. چيست اين پيشامد بزرگ؟

[2]. ابن­طاووس،‌ اللهوف، ص73؛ مجلسی، بحارالانوار، ج45، ص54؛ بحرانی اصفهانی، عوالم‌العلوم، ص297. «اي كاش آسمان بر زمين مي‌چسبيد و اي كاش كوه‌ها بر دشت‌ها خرد مي‌شد».

[3]. پاسخ به سؤالي پيرامون عاشورا، سوم ذيالحجةالحرام 1426 هـ.ق.

نويسنده: