وریز وجوهات
بسمه تعالی به اطلاع کلیه مؤمنان خداجوی می رساند که حلول ماه رمضان بر حضرت آیت الله العظمی صافی گلپایگانی مدظله العالی ثابت گردیده و پنج شنبه 27 اردیبهشت، اول ماه رمضان 1439 می‌‌باشد
دوشنبه: 31/ارد/1397 (الاثنين: 6/رمضان/1439)

بت‌پرستي و پيكره‌پرستي

پيكره‌پرستي كه در عصر ما رايج‌ شده و در ميادين و مواضع ديگر، پيكره اشخاص را قرار داده و در روزهاي معيّني در برابر آن پيكره، تعظيم و نيايش به‌جاي مي‌آورند، از همان انديشه پستِ بت‌پرستي برمي‌خيزد؛ يعني اگر عين بت‌پرستي نباشد، ريشه آن با بت‌پرستي در يك مزبله و مرداب قرار دارد.

آري، بدترين و زشت‌ترين مظهر انحطاط فكريِ بشر، بت‌پرستي و پيكره‌پرستي و نيايش در برابر بت و پيكرة افراد است كه اسلام، به‌شدّت با آن به مبارزه برخاست.

 

پرستش انسان و پرستش پيكرة او، نشانة پستي انديشه و منافي شرافتِ اِنسانيّت است، و با توحيد در عبادت‌ ـ كه اسلام به جهان عرضه مي‌دارد ـ سازگار نيست.

در مرور اعصار و به شهادت تاريخ، افرادي مانند فرعون و شدّاد، مردم را به پرستش و تملّق‌گويي و كرنش در برابر خود، و ساختن پيكره‌هاشان مجبور مي‌كردند.

همه پيامبران بر ضدِّ اين رويّه برخاستند و بشر را هشدار داده و نداي: ﴿ما هذِهِ التَّماثيلُ الَّتِي أَنْتُمْ لَها عاكِفُونَ[1] را سردادند.

انبيا‌ ‌(علیهم‌السلام)  اين اعمال را از مظاهر كبر و نخوت، خودخواهي و خودپسندي بشر و تحقير ديگران دانسته و محكوم مي‌كردند.

اسلام، پيكره‌پرستي و پيكره‌سازي را حرام و ممنوع ساخت، و آثار آن هم سرانجام بايد به وسيله اسلام از بين برود.

پيامبر عزيز اسلام‌‌(ص) ، در آن هنگام كه اين فتحِ چشمگير و ارزنده، نصيب دين خدا شد و با ده‌هزار سوار، و رؤساي قبايل به مكّه آمد، بر سر سفرة نانِ خشك و سركه نشست و در نهايتِ تواضع و فروتني زندگي ‌كرد و لباس وخوراك و مركب وي آن‌قدر ساده بود كه هر بيننده‌اي از آن، غرق در شگفتي مي‌شد.

 


[1] انبياء، 52. «اين مجسمه‌هايي كه شما ملازم آنها شده‌ايد، چيستند؟».

موضوع: 
نويسنده: