وریز وجوهات
جلسات سخنرانی ماه رمضان در مسجد امام حسن عسکری علیه‌السلام قم به اطلاع عموم روزه‌داران گرامی می‌رساند: به مناسبت فرارسیدن ماه مبارک رمضان، جلسه سخنرانی حجة الإسلام و المسلمین آقای حسینی قمی، در نیمه اول ماه مبارک رمضان بعد از نماز جماعت ظهر و عصر...
یکشنبه: 7 / 03 / 1396 ( )

ابوبكر، همراه پیامبر(ص)   در غار ثور

س. چه چيزی ابوبکر را مجبور کرده بود تا در سفر هجرت، همراه پيامبرŒ باشد؟ اگر چنان‌که شيعه مى‌گويد او منافق بود، پس چرا از پيش قومش که کافر بودند فرار مى‌کند و حال آنکه کافران در مکه صاحب قدرت و فرمانروايى بودند؟

اگر او به‌خاطر منفعت دنيوى اقدام به هجرت نموده بود، پس بگویيد زمانى که پيامبرŒ تنها و آواره بود همراهى او چه منفعتى داشت؟

ج. ابوبکر طبعاً قوي‌النفس و شجاع نبود. او پيش‌بيني مي‌کرد که بعد از هجرت پيغمبر‌(ص) ، وی و ديگران از کساني که تحت حمايت آن حضرت قرار داشتند در غياب آن حضرت، مورد اذيت و آزار قرار مي‌گيرند، ازاين‌جهت با حضرت همراه شد و الّا او رفيق دل‌بخواهي نبود.

در غار هم ابوبكر به‌جاي اظهار قدرت و ايمان به نصرت خداوند متعال در آن وضعيت حساس، اظهار حزن و ترس مي‌نمود و پيغمبر اکرم‌(ص) ، او را امر به آرامش و ترک حزن و اضطراب مي‌کرد.[1]

ما بيشتر از اين نمي‌گوييم و او را مثل بعضي متّهم نمي‌کنيم که از آن اظهار حزن، جزع و فزع غرضش اين بود که آنهايي که در تعقيب پيغمبر‌(ص)  بودند مطّلع شوند!

 

نه، ما هرگز نمي‌گوييم و اين احتمال را نمي‌دهيم، امّا از اين واقعه به ضعف ايمان و عدم اعتقاد محکم او به رسالت حضرت خاتم‌الانبيا‌(ص)  پي‌مي‌بريم و اين آگاهي و علمي است که براي هر‌کسي که دقّت در اين اوضاع داشته باشد - اگر هم سنّي باشد و نخواهد به اين نتيجه برسد - به آن مي‌‌رسد چنان‌که بسياري از بزرگان اهل‌سنّت به آن رسيده‌اند.

اما نسبت به خوابیدن امیرالمؤمنین‌(علیه‌السلام)  در بستر رسول‌ الله‌(ص) ؛ اگر فرضاً بگويند حضرت علي‌(علیه‌السلام)  مي‌دانست و پيغمبر‌(ص)  به او خبر داده بود و به نصرت خدا مطمئن بود، مي‌گوييم: برفرض اينکه حضرت علي‌(علیه‌السلام)  با اطلاع در بستر پيامبر‌(ص)  خوابيده باشد براي اينکه حضرت علي‌(علیه‌السلام)  و ابوبکر را در دو جايگاه قرار دهد، کافي است. جايگاهي که فاصله‌اش از فاصله زمين و آسمان بيشتر مي‌شود.

 


[1]. اشاره به آيه 40 سوره توبه: ) فَقَدْ نَصَرَهُ اللهُ إِذْ أَخْرَجَهُ الَّذينَ كَفَرُوا ثانِيَ اثْنَيْنِ إِذْ هُما فِي الْغارِ إِذْ يَقُولُ لِصاحِبِهِ لا تَحْزَنْ إِنَّ اللهَ مَعَنا(؛ «(اگر او را يارى نكنيد)، خداوند او را يارى كرد (و در مشكل‌ترين ساعات، او را تنها نگذاشت) آن هنگام كه كافران او را (از مكّه) بيرون كردند، در‌حالى‌كه دوّمين نفر بود (و يك نفر بيشتر همراه نداشت) در آن هنگام كه آن دو در غار بودند، و او به همراه خود مى‏گفت: غم مخور، خدا با ماست!».

موضوع: 
نويسنده: