وریز وجوهات
امروز چهارشنبه ۲۳ ذی القعده ۱۴۳۸ (٢٥ مرداد ٩٦) روز مخصوص زيارتي حضرت اباالحسن علي بن موسی الرضا عليه آلاف التحية و الثناء، ساعت يازده در محل بعثه حضرت آيت الله العظمی صافي گلپايگاني دامت یرکاته، مجلس ذكر توسل و بيان معارف برگزار شد. در این محفل...
یکشنبه: 29 / 05 / 1396 ( )

ماجرای لیلة‌المبیت

 س. پيامبرŒ وقتى از مکه به مدينه هجرت کرد، ابوبکر را همراه با خودش برد و از طرفى على را در معرض خطر قرار داد و از او خواست در جايش بخوابد.

پس اگر على امام منصوب از سوى خدا بود، آيا چنين کسى در معرض مرگ قرار داده مى‌شود؟ و اگر على غيب مى‌دانست، این کار او چه فضيلتی می‌تواند داشته باشد؟

ج. اولاً آن حضرت ابوبكر را با خود نبرد. ابوبكر با آن حضرت رفت و اخلاق كريمه آن حضرت مانع از اين شد كه او را از همراهي با خود بازدارد و ثانياً شما اينجا باید اين‌ سؤال را پاسخ دهید که اگر حضرت رسول اعظم‌(ص)  پيشنهاد خوابيدن در بسترش را به ابوبکر يا عمر مي‌نمود آيا مي‌پذيرفتند؟

علاوه‌براین، ابوبکر در معرض خطر نبود که آن‌حضرت او را براي نجاتش با خود همراه برده باشد و با اينکه پيغمبر‌(ص)  به او فرموده بودند که هجرت به امر خدا انجام مي‌شود، در غار ثور اظهار نگراني مي‌نمود[1] و سروصدا به راه انداخته بود که بيم آن مي‌رفت دشمنان صدای او را بشنوند، اگر کسي نگويد که براي همين، که دیگران را از حضور پیامبر‌(ص)  مطلع سازد اظهار نگراني مي‌کرد. خيلي تعجّب است که داستان به اين عظمت و افتخار به اين بزرگي را که براي اسلام و مسلمين به واسطه ليلة‌المبيت و فداکاري علي‌(علیه‌السلام)  فراهم شد کسي بخواهد کم‌رنگ نمايد؛ واقعه‌اي بزرگ

 

که به هر صورت آن را شرح و تفسير کنیم، افتخار و فضيلتي بزرگ براي علي‌(علیه‌السلام)  است که براي احدي از امّت فراهم نشد. او يگانه مرد اين ميدان‌ها بود و اين سوابق، افضليت آن حضرت و اولويت او را برای ولايت منصوصه ثابت مي‌نمايد.

و آيه شريفه (وَمِنَ النَّاسِ مَن يَشْرِي نَفْسَهُ ابْتِغَاء مَرْضَاتِ اللّهِ وَاللّهُ رَؤُوفٌ بِالْعِبَادِ)[2]( در فضيلت اميرالمؤمنين‌(علیه‌السلام)  براي خوابيدن آن حضرت به‌جاي رسول خدا‌(ص)  نازل شد.[3]

 

 

[1]. اشاره به آيه 40 سوره توبه.

[2]. بقره، 207؛ «و از ميان مردم کسي است که جان خود را براي طلب خشنودي خدا مي‌فروشد و خدا نسبت به بندگان مهربان است».

[3]. فخر رازي، التفسيرالکبير، ج5، ص223 – 224؛ ابن‌حجر عسقلاني، العجاب في بيان‌الاسباب، ج1، ص529؛ آلوسي، روح‌المعاني، ج2، ص96 – 97.

نويسنده: 
کليد واژه: