وریز وجوهات
بسم الله الرحمن الرحیم اذا مات العالم ثلم فی الاسلام ثلمه لا یسدها شیء رحلت عالم ربانی مرحوم آیت الله آقای حاج سید مهدی ابن الرضا خوانساری رضوان الله تعالی علیه موجب تاثر و تاسف گردید. آن عالم خدوم، عمر مبارک خود را در راه اعلای کلمه الله و ترویج...
جمعه: 11 / 01 / 1396 ( )

جنگ حضرت علی(علیهالسلام)  با مرتدین در زمان ابوبكر

س. در زمان خلافت ابوبکر، على در جنگ با مرتدين مشارکت نمود و کنيزى از افراد اسير شده بنى‌حنيفه بهره او شد که بعدها على از او صاحب فرزندى به نام محمد حنفيه گرديد.

از اين برمى‌آيد که از ديدگاه على، خلافت ابوبکر درست بوده است و اگر درست نمى‌بود، على مشارکت با او را در اين امر نمى‌پسنديد.

ج. علي‌(علیه‌السلام)  در جنگ با کسانی که به‌عنوان مرتدين و ارتداد با آنها جنگيدند شرکت نداشت و ارتداد آنان - که در صحّت و مشروعيت حکومت ابوبکر و استبداد او در مقابل اهل‌بیت‌(علیهم‌السلام)  حرف داشتند – به‌عنوان امتناع از زکات بود.

قتل مالک ‌بن ‌نويره و جنايت تاريخي خالد - که عمر هم به آن اعتراض داشت و مجازات او را مي‌خواست - هم به‌عنوان ارتداد انجام شد.[1]

به‌هرحال اميرالمؤمنين‌(علیه‌السلام)  در اين جنگ و دعوا شرکت نداشت؛ و امّا جاريه‌ای که به آن اشاره کرده‌ايد که اميرالمؤمنين‌(علیه‌السلام)  او را به‌عنوان کنيز گرفته باشد چنان نبود.

حضرت او را به عنوان زن آزاد نکاح کرد. داستان اسير کردن او و حضور او در مسجد مدينه از زبان جابر بن ‌عبدالله انصاري شگفت‌انگيز است:

وقتي او را وارد مسجد پيغمبر‌(ص)  نمودند، صدا به ناله و گريه بلند کرد و به قبر مطهّر رسول خدا‌(ص)  متوجه شد و خطاب کرد:

 

السَّلَامُ عَلَيْكَ يَا رَسُولَ اللهِ وَ عَلَى أَهْلِ بَيْتِكَ مِنْ بَعْدِكَ هَؤُلَاءِ أُمَّتُكَ سبينا سَبْيَ النُّوبِ‏ وَ الدَّيْلَمِ‏ وَ اللهِ مَا كَانَ لَنَا إِلَيْهِمْ مِنْ ذَنْبٍ إِلَّا الْمَيْلُ إِلَى أَهْلِ بَيْتِكَ؛ فَجعلت الحسنةُ السیئةَ و السیئةُ حسنةً فَسَبَیْنا.

سلام بر تو ای رسول خدا و بر اهل‌بیت تو امّت تو ما را همانند مردم نوب و دیلم به اسارت گرفتند. سوگند به خدا ما گناهی جز تمایل به اهل‌بیت تو نداشتیم. خوبی‌ها بد و بدی‌ها خوب شمرده می‌شوند لذا ما را اسیر کردند.

سپس روبه مردم کرد و گفت: ما را که به شهادت «لا إلهَ إلَّا الله وَمُحَمَّدٌ رَسُولُ اللهِ» اقرار داريم اسير کرده‌ايد؟ گفتند: چون منع زکات از ما کردند؟ گفت: گيرم مردها زکات را نداده باشند، زنان مسلمان به چه وجهي اسير مي‌شوند؟[2]

اين داستان مفصّل است. اين زن، قوم را محکوم کرد و اميرالمؤمنين‌(علیه‌السلام)  او را به‌عنوان اسير نگرفت، بلکه با او به‌عنوان يک زن آزاد مسلمان ازدواج کرد.

 

 

[1]. طبری، تاریخ، ج2، ص503؛ ابن‌اثیر جزری، الکامل فی التاریخ، ج2، ص357 – 358.

[2]. قطب راوندي، الخرائج والجرائح، ج2، ص593؛ بحراني، مدينة‌معاجز الائمة الاثنى‌عشر^، ج5، ص179؛ مجلسی، بحارالانوار، ج42، ص84 - 87.

نويسنده: