وریز وجوهات
به مناسبت ایام جانسوز اربعین حسینی (علیه السلام) و رحلت پیامبر اعظم (صلی الله علیه و آله)، شهادت امام حسن مجتبی و شهادت امام رضا (علیهماالسلام)، مجلس عزاداری و سوگواری با حضور علماء، فضلا، هئات مذهبی و شیفتگان خاندان عصمت و طهارت (علیهم السلام...
پنجشنبه: 2/آذر/1396 (الخميس: 4/ربيع الأول/1439)

عدم بیعت حضرت علی(علیهالسلام)  با خلفا

 س. شيعه می‌گويند: ابوبکر و عمر کافر بوده‌اند. سپس مى‌بينيم که على خلافت آنها را مى‌پسندد و با هريک، پس از ديگرى بيعت کرده است، لازمه بیعت این است که علی معصوم نباشد چون با دو کافر ناصبی ستمگر بیعت کرده است و با این بیعت آنها را تأیید نموده است؟

ج. اين هم، باز افترا به شيعه است. شيعه، آنها را کافر اصطلاحي نمي‌شمرد و با آنها در روابط، همان موضعي را که با ساير مسلمانان داشتند و اينک هم دارند، كه همه مسلمانان را به وحدت و اتحاد جبهه واحد در برابر شرق و غرب دعوت مي‌کنند.

و امّا بيعت، مسلّم و قطعي است که بني‌هاشم و شيعيان اميرالمؤمنين علي‌(علیه‌السلام)  از بيعت با ابوبکر امتناع داشتند. اصل عدم بيعت آنها و غضب فاطمه زهرا‌(علیها‌السلام) به ابوبکر و عمر مورد اجماع و اتفاق است،[1] ولي بيعت امام‌(علیه‌السلام)  با آنها مورد حرف و انکار است که قدرمسلّم اين است که بيعت به رضا، طيب نفس و عدم اکراه محقّق نشده است، بلکه بيعت ديگران هم بدون تهديد و ارعاب واقع نشد و غير از عمر کسي با رضايت بيعت نکرد، لذا اهل‌سنّت مي‌گويند: بيعت و حکومت به بيعت يک نفر منعقد مي‌شود. عمر، خودش بيعت کرد و سايرين را با الزام و اکراه و درواقع يک کودتا به بيعت واداشت.

 

به‌هر‌حال، عدم بيعت اهل‌بيت‌(علیهم‌السلام)  با ابوبکر ثابت است و وقوع آن بعد از امتناع ثابت نيست و آنها که خبر از وقوع بعد از امتناع مي‌دهند، نمي‌توانند بدون اکراه آن را ثابت کنند و نقل مي‌کنند كه در جريان آن بيعت‌گرفتن، اميرالمؤمنين‌(علیه‌السلام)  مشت دست خود را بسته بودند. هرچه خواستند باز کنند ميسر نشد و ابوبکر خود جلو آمد و دستش را روي دست آن حضرت گذارد.[2]

 

 

[1]. بخاری، صحيح، ج4، ص42.

[2]. مسعودی، إثبات‌الوصيه، ص146.

نويسنده: