وریز وجوهات
بسمه تعالی با آرزوی قبولی طاعات و عبادات روزه داران گرامی،‌ نظر مرجع عالیقدر حضرت آیت‌الله العظمی صافی گلپایگانی مدظله الوارف، پیرامون میزان زکات فطره‌ و کفاره روزه به شرح ذیل است :   – مؤمنان مبلغ معادل یک صاع (۳ کیلوگرم) گندم یا...
چهارشنبه: 7 / 04 / 1396 ( )

 عمل امام‌حسين(علیهالسلام)  به علم عادي در واقعه كربلا

 س. شيعيان، همواره در کتاب‌هاى خود مى‌گويند که حسين تشنه در ميدان جنگ به شهادت رسيده است و روى مخزن‌هاى آب اين عبارت را مى‌نويسند:(بنوش به ياد حسين).

سؤال اينجاست که طبق آنچه شيعیان مى‌گويند ائمه غيب مى‌دانند، پس آيا حسين نمى‌دانست که در اثناى جنگ به آب نياز پيدا خواهد کرد و تشنه خواهد مرد و نبايد مقدار کافى آب براى خود تهيّه مى‌کرد و آیا فراهم نمودن آب در جنگ از ضروریات نیست؟

ج. حضرت امام‌حسين‌(علیه‌السلام)  مي‌دانست که تشنه‌لب به شهادت مي‌رسد. پدرش هم مي‌دانست. جدّش پيغمبر خدا‌(ص)  هم مي‌دانست و از شهادت و تشنگي او خبر داده بود.[1]

امّا انبيا و ائمه‌(علیهم‌السلام)  در امور عادي و روابط اجتماعي به دانايي‌هاي فوق ديگران عمل نمي‌کردند. آنها در همان کسوت و رفتار سايرين عمل مي‌کردند تا زندگي آنها سرمشق و اسوه باشد، چنان‌که در سیره نبوی هم به اين معنا اشاره شده است، مثلاً در اعزام به موته، حضرت رسول‌(ص)  زيد بن حارثه با جعفر طيار را سردار سپاه قرار داد و بعد از آنها يک نفر از آن دو نفر را و پس از آن عبدالله بن رواحه را.

 

آن حضرت به علوم لدنّيه مي‌دانست که هر سه نفر شهيد مي‌شوند، ولي مأمور به سير عادي بود، بلکه اگر اين ايراد شما وارد باشد، - العياذ بالله - بر کارهاي خدا نيز وارد است!

چرا كه خدا از شهادت برخي از پيغمبران مطّلع بود، بااين‌وجود آنها را به رسالت و دعوت مأمور کرد.

اين مسائل، فراتر از اين تصوّرات عاميانه‌ است. نهضت بزرگ و پر از اسرار و آيات امام‌حسين‌(علیه‌السلام)  که از علایم درخشان حقانيّت اسلام و مقامات حضرت رسول خدا‌(ص)  و اهل‌بيت‌(علیهم‌السلام)  و بني‌هاشم است و براي هر مسلماني، برنامه عاشورا و قيام سيدالشهدا‌(علیه‌السلام)  و فرزندان، برادران، اصحاب و انصار آن حضرت، سند عظمت است و درعين‌حال در اين برنامه مهم آسماني اصول و پايه‌هاي محکم ديني رعايت مي‌گرديد و يکي از اصول در اين برنامه‌ها و کارهاي انبيا و اوليا - که به اعطاي خدا از علوم لدنّي و قدرت در تصرّف در ممکنات بهره‌مندند - اين است كه همه امور نظام‌مند است و نظامات ظاهري و سير به‌اصطلاح طبيعي بايد محفوظ باشد و نظام مختلّ نشود و به علم عادي عمل مي‌نمودند و هرکجا هم به آن علوم باطني و به آن قدرت‌ها عمل کنند، عنوان خرق عادت و معجزه بود و به نظام خاصّ خود انجام مي‌گرفت.

 

 

[1]. از باب نمونه به روایاتی كه در این باب در كتب اهل‌سنّت آمده است مراجعه كنید: جوینی، فرائدالسمطین، ج2، ص104؛ قندوزی، ینابیع‌الموده، ج3، ص7 - 14.

نويسنده: