وریز وجوهات
بسم الله الرحمن الرحيم «وَ مَا رَمَيتَ إذ رَمَيتَ وَ لکِنَّ اللهَ رَمي» سپاس بي حدّ و حصر، خداوند متعال را سزاست که با فضل خود، و عنايات خاصّه حضرت ولي عصر عجّل الله تعالي فرجه الشريف، سپاه اسلام را بر سپاه کفر و سپاه ضدّ بشريت، پيروز نمود؛ دشمن...
پنجشنبه: 2/آذر/1396 (الخميس: 4/ربيع الأول/1439)

طولانی‌بودن عمر امام‌زمان(علیهالسلام)

س. شيعيان مى‌گويند که خداوند عمر مهدى را به خاطر آنها صدها سال طولانى‌ کرده است، چون‌که همه مردم و بلکه تمام جهان هستى به او نياز دارند. به آنها مى‌گوييم كه اگر خداوند عمر انسانى را به‌خاطر آنکه مردم به او نياز دارند طولانى مى‌کرد، چرا عمر پيامبر را طولانى نكرد؟

ج. عالم تکوين و بلکه تشريع و آنچه در دایره خلق، فعل و قدرت الهي قرار دارد برحسب حکمت و مصلحت است و نقصی در آن نيست.

فرق‌ها و تفاوت‌هايي بسيار بين آنهاست. عالمي است که در قرآن مجيد آن را توصيف مي‌فرمايد:

(وَلَو أنَّ مَا فِي الأرضِ مِنْ شَجَرَةِ أقْلامٌ والبَحْرُ يَمُدُّهُ مِنْ بَعدِهِ سَبْعَةُ أبْحُر مَا نَفِدَتْ كَلِمَاتُ اللّهِ).[1]

انسان با اين عقل و درک کم - که اگرچه از آيات الهي است ولي به فرموده امام‌صادق‌(علیه‌السلام)  اگر قلبش را پرنده‌اي بخورد بسا سير نشود و در چشمش سرسوزني فرو رود نابينا شود[2]- و با اين بينش ناقص ظاهر، نمي‌تواند به کارهاي خدا

 

اعتراض کند و چرا بگويد.

حضرت مهدي‌(علیه‌السلام)  يا خضر و بلکه دجّال را - که شما وجودش را قبول داريد و دانشمند شما در کتاب التوضيح[3] روايات او را متواتر مي‌گويد - عمر طولاني عطا فرموده است. حکمت بقای حضرت مهدي‌(علیه‌السلام)  بقای ارض است که در حديث امان حضرت رسول خدا‌(ص)  فرمود:

«إذا ذَهَبَ أهْلُ بَيْتی ذَهَبَ أهْلُ الأرْضِ».[4]

حال شما بگوييد چرا خدا پيغمبر‌(ص)  را در دوران‌هاي دور جاهليّت عرب نفرستاد؟

 از اين سؤالات به‌قدري زياد است که شمار آن با هزارميليارد و ميلياردها احصا نمي‌شود.

ما در برابر مقدّرات الهي و نظام تکوين و تشريع بايد تسليم باشيم و بيشتر از حدّ فهم و عقل خود فضولي نکنيم.

 

 

[1]. لقمان، 27؛ «و اگر همه درختان روى زمين قلم شود، و دريا براى آن مركّب گردد، و هفت درياچه به آن افزوده شود، اينها همه تمام مى‏شود ولى كلمات خدا پايان نمى‏گيرد».

[2]. اشاره به روایت: «يَا ابْنَ آدَمَ لَوْ أَكَلَ قَلْبَكَ طَائِرٌ لَمْ يُشْبِعْهُ وَ بَصَرُكَ لَوْ وُضِعَ عَلَيْهِ خَرْقُ إِبْرَةٍ لَغَطَّاه‏»؛‌ «ای فرزند آدم اگر دل تو را یک پرنده بخورد او را سیر نمی‌کند و اگر سوراخ سوزنی را بر چشم تو بگذارند البته آن را می‌پوشاند». کلینی، الكافی، ج1، ص93.

[3]. ر.ک: شوکانی، التوضیح فی تواتر ما جاء فی المهدی و الدجال و المسيح.

[4]. طبری، ذخائر العقبى، ص 17 و دیگر مصادر اهل سنّت؛ ترجمه: وقتی اهل بیت و خاندان من از میان بروند اهل زمین هم از میان می‌روند.

نويسنده: