وریز وجوهات
بسم الله الرحمن الرحیم الحمدلله الذی جعلنا من المتمسّکین بولایة مولانا أمیرالمؤمنین و الأئمة المعصومین علیهم‌السلام نخستین نشست مرکز تخصصی غدیرپژوهی در حوزه علمیه قم را به عزیزان شرکت‌کننده در این جلسه نورانی و به مسئولان و برگزارکنندگان محترم آن...
جمعه: 11 / 01 / 1396 ( )

 امامت حضرت جواد(علیهالسلام)  در طفولیّت

س. شیعه می‌گوید که امام باید بالغ باشد و ازطرفی می‌گوید كه جواد قبل از بلوغ و بعد از پدرش رضا به امامت رسید. این تناقض چگونه حل می‌شود؟

ج. منصب امامت، مانند نبوّت بايد به جعل و نصب خداوند متعال باشد؛ حال می‌خواهد امام يا پيامبر بالغ باشد، يا غيربالغ. آيا شما قرآن را نخوانده‌ايد و نمی‌خوانيد كه فرمود: (يَا يَحْيى خُذِ الْكِتَابَ بِقُوَّةٍ  وَآتَيْنَاهُ الْحُكْمَ صَبِيًّا)[1]و نيز درباره حضرت عيسی‌(علیه‌السلام)  فرمود: (قَالَ إِنِّي عَبْدُ اللّٰهِ آتَانِيَ الْكِتَابَ وَجَعَلَنِي نَبِيًّا).[2]

آيا اين خبر مشهور نبوی را نشنيده‌ايد كه فرمود:

«يَكُونُ فِي هَذِهِ الْأُمَّةِ كُلُّ مَا كَانَ فِی بَنِی ‌إِسْرَائِيلَ حَذْوَ النَّعْلِ بِالنَّعْلِ وَحَذْوَ الْقُذَّةِ بِالْقُذَّة».[3]

به‌علاوه، اينكه امام‌جواد‌(علیه‌السلام)  در همان سنّ كودكی در مجلسی كه به دستور مأمون و برای امتحان‌كردن امام توسّط عباسی‌ها آماده شده بود و آنها دانشمند بزرگ دربار، يعنی يحيی بن اكثم را برای مبارزه علمی با امام‌(علیه‌السلام)  آورده بودند، آن بزرگوار با

 

جواب‌های خود او را عاجز كرد و به همه نشان داد كه (اللّٰه أَعْلَمُ حَيْثُ يَجْعَلُ رِسالَتَهُ)[4].[5]

 


[1]. مریم، 12؛ «اى يحيى! كتاب (خدا) را با قوّت بگير! و ما فرمان نبوّت (و عقل كافى) در كودكى به او داديم!».

[2]. مريم، 30؛ «(ناگهان عيسى زبان به سخن گشود و) گفت: من بنده خدايم او كتاب (آسمانى) به من داده و مرا پيامبر قرار داده است!».

[3]. صدوق، من لایحضره الفقیه، ج1، ص203؛ «هرچه در بنی‌اسرائیل پیش آمده در این امّت نیز پیش آمده و اتفاق خواهد افتاد؛ همانند منطبق شدن کفش بر کفش و برابر شدن گوش با گوش». و در مصادر اهل‌سنّت با این عبارت آمده است «لَيَأتينّ عَلی أمَّتي مَا أتی عَلی بَنِي إسْرائيل حَذْوَ النَّعْلِ بِالنَّعْلِ». ترمذی، سنن، ج4، ص135 و مصادر دیگر اهل‌سنّت.

[4]. انعام، 124. «خداوند آگاه‌تر است که رسالت خويش را کجا قرار دهد».

[5]. سبط ابن جوزي، تذکرة الخواص، ص331؛ مفيد، الارشاد، ج2، ص281 – 289؛ طبرسي، اعلام‌الوري، ج2، ص101 – 105؛ ابن‌شهرآشوب، مناقب آل ابي‌طالب، ص488 – 484؛ اربلي، کشف‌الغمه، ج3، ص146 – 148.

نويسنده: