وریز وجوهات
روز یکشنبه 17 جمادی الأولی 1439 هـ.ق، مدیرکل و معاونان کمیته امداد استان قم با حضور در بیت مرجع عالیقدر آیة الله العظمی صافی گلپایگانی مدظله الوارف، از توصیه‌های معظّم‌له بهره‌مند شدند. در ابتدای این دیدار، آقای میر شکار مدیر کل کمیته امداد استان...
يكشنبه: 6/اسف/1396 (الأحد: 9/جمادى الآخر/1439)

 امامت حضرت جواد(علیهالسلام)  در طفولیّت

س. شیعه می‌گوید که امام باید بالغ باشد و ازطرفی می‌گوید كه جواد قبل از بلوغ و بعد از پدرش رضا به امامت رسید. این تناقض چگونه حل می‌شود؟

ج. منصب امامت، مانند نبوّت بايد به جعل و نصب خداوند متعال باشد؛ حال می‌خواهد امام يا پيامبر بالغ باشد، يا غيربالغ. آيا شما قرآن را نخوانده‌ايد و نمی‌خوانيد كه فرمود: (يَا يَحْيى خُذِ الْكِتَابَ بِقُوَّةٍ  وَآتَيْنَاهُ الْحُكْمَ صَبِيًّا)[1]و نيز درباره حضرت عيسی‌(علیه‌السلام)  فرمود: (قَالَ إِنِّي عَبْدُ اللّٰهِ آتَانِيَ الْكِتَابَ وَجَعَلَنِي نَبِيًّا).[2]

آيا اين خبر مشهور نبوی را نشنيده‌ايد كه فرمود:

«يَكُونُ فِي هَذِهِ الْأُمَّةِ كُلُّ مَا كَانَ فِی بَنِی ‌إِسْرَائِيلَ حَذْوَ النَّعْلِ بِالنَّعْلِ وَحَذْوَ الْقُذَّةِ بِالْقُذَّة».[3]

به‌علاوه، اينكه امام‌جواد‌(علیه‌السلام)  در همان سنّ كودكی در مجلسی كه به دستور مأمون و برای امتحان‌كردن امام توسّط عباسی‌ها آماده شده بود و آنها دانشمند بزرگ دربار، يعنی يحيی بن اكثم را برای مبارزه علمی با امام‌(علیه‌السلام)  آورده بودند، آن بزرگوار با

 

جواب‌های خود او را عاجز كرد و به همه نشان داد كه (اللّٰه أَعْلَمُ حَيْثُ يَجْعَلُ رِسالَتَهُ)[4].[5]

 


[1]. مریم، 12؛ «اى يحيى! كتاب (خدا) را با قوّت بگير! و ما فرمان نبوّت (و عقل كافى) در كودكى به او داديم!».

[2]. مريم، 30؛ «(ناگهان عيسى زبان به سخن گشود و) گفت: من بنده خدايم او كتاب (آسمانى) به من داده و مرا پيامبر قرار داده است!».

[3]. صدوق، من لایحضره الفقیه، ج1، ص203؛ «هرچه در بنی‌اسرائیل پیش آمده در این امّت نیز پیش آمده و اتفاق خواهد افتاد؛ همانند منطبق شدن کفش بر کفش و برابر شدن گوش با گوش». و در مصادر اهل‌سنّت با این عبارت آمده است «لَيَأتينّ عَلی أمَّتي مَا أتی عَلی بَنِي إسْرائيل حَذْوَ النَّعْلِ بِالنَّعْلِ». ترمذی، سنن، ج4، ص135 و مصادر دیگر اهل‌سنّت.

[4]. انعام، 124. «خداوند آگاه‌تر است که رسالت خويش را کجا قرار دهد».

[5]. سبط ابن جوزي، تذکرة الخواص، ص331؛ مفيد، الارشاد، ج2، ص281 – 289؛ طبرسي، اعلام‌الوري، ج2، ص101 – 105؛ ابن‌شهرآشوب، مناقب آل ابي‌طالب، ص488 – 484؛ اربلي، کشف‌الغمه، ج3، ص146 – 148.

نويسنده: