وریز وجوهات
بسم الله الرحمن الرحیم با عرض سلام و ادب و احترام خدمت بزرگواران علماي اعلام، اساتيد و فضلاء و طلاب عزيزي که در نشست علمی«مسائل مستحدثه و حوزه علمیه؛ چالش ها و رویکردها» که در جوار آستان ملک پاسبان عالم آل محمّد حضرت علی بن موسی الرضا علیهماالسلام...
پنجشنبه: 24/آبا/1397 (الخميس: 6/ربيع الأول/1440)

 عزاداری شیعیان در عزای اهل‌بیت(علیهمالسلام)  

 س. چرا پيامبرŒ وقتی که فرزندش ابراهيم وفات يافت به سروصورتش نزد؟ و چرا وقتی فاطمه وفات يافت، علی به سروصورتش نزد، ولی شيعه در عزای امامان خود این كار را می‌كنند؟

ج. جواب اجمالی اين است كه پيغمبر اکرم‌(ص)  در مصيبت فرزندش چنان گريست که اصحاب به او عرض کردند: شما ما را امر به صبر مي‌کنيد و خود اين‌گونه بي‌تابي مي‌نماييد.

فرمود: «دل مي‌سوزد و چشم مي‌گريد، ولي زبان جز به رضاي خدا نمي‌گويد».[1]

و امّا علي‌(علیه‌السلام)  که در مصيبت فاطمه زهرا‌(علیها‌السلام) به قدري سوزناک اظهار تأسف مي‌نمود که بيشتر از آن نمي‌شود، خطاب به پيغمبر‌(ص)  عرض کرد: «يا رسول الله! صبر من از برگزيده تو اندک گرديد و توانايي و چابکي من به رقّت و ناتواني گراييد.».[2]

لطم و بر سر و صورت‌زدن شيعه در مصيبت حضرت رسول خدا‌(ص)  و اهل‌بيت‌(علیهم‌السلام) ، تعظيم دين و بزرگ‌شمردن مصيبت و تکريم مقام نبوّت و امامت و ابراز احساسات است.

 


[1]. بخاری، صحيح، ج1، ص85.

[2]. نهج‌البلاغه، خطبه 202 (ج2، ص182)؛ ابن ابی‌الحديد، شرح نهج‌البلاغه،  ج10، ص265.

نويسنده: