وریز وجوهات
بِسمِ اللهِ الرَّحمَنِ الرَّحيمِ الْحَمْدُ لِلّهِ الَّذِي هَدَانَا لِهَذَا وَمَا کُنَّا لِنَهْتَدِيَ لَوْلا أَنْ هَدَانَا اللّهُ و الصَّلاة وَالسَّلام عَلی اَشرَفِ الاَنبياءِ وَالمُرسَلين وَ عَلَى أَهْلِ بَيْتِهِ المَعصُومينَ سِيَّمَا بَقِيَّةَ...
جمعه: 30/شهر/1397 (الجمعة: 10/محرم/1440)

1. فضيلت قرآن

از حضرت اميرالمؤمنين(علیه‌السلام)‎ روايت است كه: «شنيدم پيغمبر خدا‌(ص) مي‎فرمود: زود باشد فتنه‎ها پديد شود! عرض كردم: اي رسول خدا! به چه چيز يا به چه راه از آن فتنه‎ها بيرون توان شد؟».

فرمود: «به كتاب خدا كه خبر آنچه پيش از شما بوده و خبر آنچه بعد از شما و حكم آنچه بين شماست، در آن است؛ جداكننده ميان حقّ و باطل است و هَزل و بازي و باطل نيست؛ هواهاي مردم آن را منحرف نگرداند و دانايان از آن سير نشوند و از تكرار قرائت و بسياري تلاوت كهنه نگردد؛ و عجايب آن تمام نشود، و هركس آن را از روي تجبّر و تكبّر، ترك كند خدا او را بشكند؛ و هركس هدايت را در غير آن طلب كند، حق تعالي او را گمراه سازد؛ ريسمانِ استوار خداست و صراط مستقيم است. هركس به آن عمل كند، اجر يابد و هركس به آن حكم كند، حكم به عدل كند و هركس به‌سوي آن بخواند، به‌سوي راه مستقيم خوانده است.[1]

در نهج‌البلاغه از حضرت اميرالمؤمنين علی‌(علیه‌السلام) است كه فرمود:

«وَاعْلَمُوا أَنَّ هَذَا الْقُرْآنَ هُوَ النَّاصِحُ الَّذِي لَا يَغُشُّ، وَالْهَادِي الَّذِي لَا يُضِلُّ، وَالْمُحَدِّثُ الَّذِي لَا يَكْذِبُ، وَمَا جَالَسَ هَذَا الْقُرْآنَ أَحَدٌ إِلَّا قَامَ عَنْهُ بِزِيَادَةٍ أَوْ نُقْصَانٍ، زِيَادَةٍ فِي هُدًی، أَوْ نُقْصَانٍ مِنْ عَمًی، وَاعْلَمُوا أَنَّهُ لَيْسَ لِأَحَدٍ بَعْدَ

 

الْقُرْآنِ مِنْ فَاقَةٍ وَلَا لِأَحَدٍ قَبْلَ الْقُرْآنِ مِنْ غِنًی، فَاسْتَشْفُوهُ مِنْ أَدْوَائِكُمْ، وَاسْتَعِينُوا بِهِ عَلَی لَأْوَائِكُمْ، فَإِنَّ فِيهِ شِفَاءً مِنْ أَكْبَرِ الدَّاءِ، وَهُوَ الْكُفْرُ وَالنِّفَاقُ وَالْغَيُّ وَالضَّلَالُ»؛[2]

«بدانيد اين قرآن آن نصيحت‌كننده‎اي است كه خيانت نمي‎كند و راهنمايي است كه گمراه نمي‎سازد و محدّثي است كه دروغ نمي‎گويد. هيچ‌كس با اين قرآن همنشين نشد، مگر آنكه از نزد آن، به زيادتي يا نقصان ـ زيادتي در هدايت، و نقصان در كوري و گمراهي ـ برخاست. بدانيد كه هيچ‌كس را بعد از قرآن، نياز و فقري نيست (بعد از نزول قرآن، به هيچ قانون و برنامه‎اي در اصلاح امور معاش و معاد و دنيا و آخرت نيازي نيست) و هيچ‎كس را پيش از قرآن، بي‌نيازي نيست.

پس، براي دردهاي خود از آن شفا بجوييد و بر سختي‎ها از آن كمك و ياري بخواهيد؛ زيرا در آن شفاي بزرگ‎ترين دردهاست؛ و آن، درد كفر و نفاق و تباهي و گمراهي است».[3]

 


[1]. دارمی، سنن، ج2، ص435؛ طبرسی، مجمع‌البیان، ج1، ص45.

[2]. نهج‌البلاغه، خطبه 176 (ج2، ص91).

[3]. گواهي اميرالمؤمنين‌(علیه‌السلام) كه به‌اتّفاق، رئيس فصحا و سيد بلغا است، در اعجاز و بلاغت و فصاحت و جامعيّت قرآن استوارترين دليل است بر آنكه:‌ قرآن كلام خدا و معجزه باقيه خاتم‌الانبيا(ص) است و ستايش و تعظيم شخصيتي مانند آن حضرت در برابر عظمت قرآن، دليل آن است كه اين كتاب در عالي‎ترين مرتبه فصاحت و بلاغت و بيان و معاني و معارف قرار دارد و دست بشر از آوردن مثل آن كوتاه است. نهج‌البلاغه را مطالعه كنيد و ببينيد علي(علیه‌السلام)  كه يكّه‌تاز ميدان سخن و معنا و حكمت و بيان است، چگونه در برابر آيات قرآن سر تعظيم فرود مي‎آورد و از آن مدح و ستايش مي‎نمايد و چگونه قرآن در زوايا و نهاني‎هاي روح او نفوذ و تجلّي كرده و ممتازترين نمونة مسلمان قرآني از گريبان او سر برون كرده و به جهانيان جمال زيباي حقيقت و تربيت قرآن را نشان مي‎دهد.

موضوع: 
نويسنده: 
کليد واژه: