وریز وجوهات
در کتاب شريف و گرانسنگ عيون اخبار الرضا عليه آلاف التحیة و الثناء، محدّث جليل و شیخ اعظم صدوق رضوان‌الله تعالي عليه از عبدالسّلام بن صالح هروي روايت مي‌کند که امام رضا علیه السلام فرمود: «رَحِمَ اللهُ عَبداً أحيی أمرَنا؛ فَقُلتُ لَه: وَ کَيفَ يُحيی...
يكشنبه: 19/مرد/1399 (الأحد: 19/ذو الحجة/1441)

ظهور مهرباني

رحمةٌ للعالمين، محمد‌(ص) از ريا و نفاق، مبرّا بود و مانند يك فرد عادي زندگي مي‏كرد. بسط رحمت، مهر، احسان، محبّت نسبت به همة مردم، بشردوستي، ايثار و هدايت عقل و احساسات، جزء برنامه‏هاي مهم دعوت او بودند.

همان‌گونه كه نسبت به مردم، مظهر تمام و كمال عواطف عالي انساني بود، عاطفة پدرانه‏اش نسبت به فاطمة زهرا‌(علیهاالسلام) و فرزندان او نيز در حدّ كمال بود. وجود حسن و حسين‌(علیهماالسلام) را امتداد وجود خود، و بقا و زندگي آنها را بقاي زندگي خود مي‏ديد.

دكتر بنت‌الشّاطي، بانوي دانشمند مصري و استاد دانشگاه عين‌الشّمس در مورد شدّت حُبّ و عاطفة پيغمبر‌(ص)  نسبت به فرزندان دخترِ عزيزش زهرا‏‌(علیهاالسلام) فصل بليغي نگاشته و درضمن آن مي‌نويسد:

پيغمبر‏‌(ص) از روزي كه به مصيبت مرگ خديجه‌(علیهاالسلام) ، يگانه همسر عالي‌قدرش مبتلا شد تا سال سوم هجرت غير از ابراهيم ـ كه او هم عمر كوتاهي داشت ـ صاحب فرزندي نشد، و در مدّت هفده سال بعد از خديجه‌(علیهاالسلام)  بااينكه با زنان متعدّد، ازدواج نمود، امّا هيچ‌يك را از پيغمبر خدا‏‌(ص) فرزندي روزي نگشت.

بر همه آشكار بود كه نسل پيغمبر‌(ص) بايد از فاطمة زهرا‌(علیهاالسلام) باقي بماند پس تعجّبي ندارد اگر دل پيامبر‌(ص) از حبّ و مهر فرزندان فاطمه‌(علیهاالسلام) پر باشد و با تمام وجود به آنها عشق بورزد. دل نبيّ‌(ص) براي دو فرزند عزيز فاطمه‌(علیهاالسلام) گشوده شد، و آنها را به تمام عاطفة پدرانه‏اي كه دل بزرگ و وسيع او داشت فرا گرفت، و به آنان انس يافت.

 

نام حسن و حسين‌(علیهماالسلام) براي او آهنگ خوش و صداي دلنوازي بود كه پيغمبر‌(ص) از تكرار آن خسته نمي‏شد؛ آنها را پسران خود مي‏خواند، و بااينكه پيغمبر‌(ص)  خارج از خانة فاطمه‌(علیهاالسلام) مي‌زيست امّا دلش در خانة زهرا سير مي‌كرد.

خداوند، زهرا‌(علیهاالسلام) را به نعمتي بسيار بزرگ برگزيد. با عنايت پروردگار، ذرّيّة پيغمبر‌(ص) منحصر در فرزندان زهرا‌(علیهاالسلام) شد. خدا علي‌(علیه‌السلام) را به اين كرامت مخصوص گردانيد كه نسل خاتم‌الأنبيا‌(ص) را در صلب او گذارد و از اين شرف، عظمت جاوداني و پايداري و عزّت هميشگي را به علي‌(علیه‌السلام) اختصاص داد.

زهرا‌(علیهاالسلام) از ميان تمام دختران پيغمبر‌(ص)  باقي ماند تا رسول خدا‌(ص) فرزندي داشته باشد كه او را پدر بخواند، و فرزندان زهرا‌(علیهاالسلام) باقي ماندند تا پيغمبر ‌(ص) از تكرار نام شيرين و لفظ گواراي «پسرهايم» لذّت ببرد.[1]

 

[1]. بنت‌الشاطی، بنات‌النبي، ص 244- 253 (ترجمه به اختصار و نقل به معنا).

نويسنده: 
کليد واژه: