وریز وجوهات
بِسمِ اللهِ الرَّحمَنِ الرَّحيمِ الْحَمْدُ لِلّهِ الَّذِي هَدَانَا لِهَذَا وَمَا کُنَّا لِنَهْتَدِيَ لَوْلا أَنْ هَدَانَا اللّهُ و الصَّلاة وَالسَّلام عَلی اَشرَفِ الاَنبياءِ وَالمُرسَلين وَ عَلَى أَهْلِ بَيْتِهِ المَعصُومينَ سِيَّمَا بَقِيَّةَ...
يكشنبه: 1/مهر/1397 (الأحد: 12/محرم/1440)

فصل چهارم
شرط دوستی پيامبر(ص)

احاديث در وجوب دوستي و مودّت حسين‌(علیه‌السلام) متواتر است. ازجملة اين احاديث، حديث نبوي زير است:

«مَنْ أَحَبَّنِي فَلْيُحِبَّ هَذَيْنِ»؛[1]

«هركس مرا دوست دارد بايد اين دو (حسن و حسين) را (نيز) دوست بدارد».

دولابي و احمد بن حنبل از يعلي بن‌ مرّة روايت كرده‏اند كه حسن و حسين‏‌(علیهماالسلام) به‌سوي پيغمبر‏‌(ص) آمدند درحالي‌كه در تشرّف به محضر جدّ بزرگوار خود از يكديگر پيشي مي‏جستند؛ يكي از ايشان، پيش از ديگري رسيد؛ پيغمبر‏‌(ص) ‏ دست به گردن او انداخت و او را به سينة خويش چسبانيد و بوسيد و سپس آن يكي را بوسيد. آن‌گاه فرمود:

«إِنِّي اُحِبُّهُمَا فَأَحِبُّوهُمَا»؛[2]

«من ايشان را دوست مي‏دارم، پس شما نيز ايشان را دوست بداريد».

 

 

[1]. ابن ابی‌شيبه کوفی، المصنف،  ج7، ص511؛ مفيد، الارشاد، ج2، ص28؛ ابن‌شهر‌آشوب، مناقب آل ابی‌طالب، ج3، ص156،154؛ ابن‌حجر عسقلانی، العصابه، ج2، ص63.

[2]. طبری، ذخائرالعقبي، ص123.

نويسنده: