وریز وجوهات
بسم الله الرحمن الرحیم  حضرت مستطاب آیت الله آقای سیستانی دامت برکاته  السلام علیکم و رحمة الله خداوند متعال را شاکر هستیم که عمل جراحی با موفقیت انجام گردید و با دعای خیر مومنین صحت و سلامتی را به حضرتعالی عنایت فرمود. طول عمر ، عافیت...
دوشنبه: 5/اسف/1398 (الاثنين: 29/جمادى الآخر/1441)

فصل سيزدهم
وارث آفتاب

حسن و حسين‌(علیهماالسلام) وارث كمالات علمي، روحي، اخلاقي و جسمي پيغمبر‏‌(ص) بودند. مردم در سيما، رفتار و روش آنها، پيغمبر‌(ص)  را مي‏ديدند و عظمت و روحانيت او را تماشا مي‌نمودند. وجود پیغمبر‌(ص) نسبت به حسنين‌(علیهماالسلام) كانون مهر، شفقت، نوازش، لطف و رحمت پدرانه بود. آنها را دوست مي‏داشت و مي‏بوييد و مي‏بوسيد؛ زبانشان را مي‏مكيد و بر دوش مبارك خويش سوارشان مي‏كرد. خود از آنها پرستاري مي‏فرمود؛ آنها را پسر خود مي‏خواند، از گرية آنها ناراحت مي‏شد؛ آنها را روي سينة خود مي‏خوابانيد و از شنيدن نامشان لذّت مي‏برد. در كوچه، در خانه، در مسجد، در حضور صحابه و مردم، در هنگام سخنراني و خطبه و در حال نماز، حسنين‏‌(علیهماالسلام) مشمول مراحم مخصوص پيغمبر‌(ص) بودند.

اخباري در كتب معتبر اهل‌سنّت است كه حكايت از اين عواطف پاك دارد. اين مهرباني‌ها درعين‌حال كه نمونه‏اي از تواضع و فروتني فوق‌العاده و سادگي زندگي پيغمبر‌(ص) باعظمت اسلام بود، تمركز عواطف شديد پدرانة او را در حسنين و فاطمة زهرا(علیهم‌السلام) نشان مي‏داد. اين عواطف از پيامبر خدا‌(ص)  صادر مي‌شد، كه در اوج كمالات و در حدّ اعتدال و استقامت بود.

 

محبّت و رضا هيچ‌گاه او را بر آن نمي‏داشت كه از سخن راست و حقيقت، كلمه‏اي بيشتر بگويد و همين راست‌گويي، دليل كمال لياقت، صلاحيت و شايستگي حسنين‌(علیهماالسلام) بود؛ زيرا تعبيراتي كه پيغمبر‌(ص) در حق آنها مي‏فرمود و اوصافي كه در حق آنها مي‏گفت تنها از عواطف و احساسات پدرانه برنمي‌آمد و معلوم بود كه ايشان در سيماي آنها يك سرّ الهي مشاهده مي‏كند.

 

نويسنده: 
کليد واژه: