وریز وجوهات
  ابوالقاسم عبدالعظيم بن عبدالله بن علي بن الحسن بن زيد بن السبط الاكبر الامام ابي محمد الحسن المجتبي عليه‌الصلوة و السلام یكي از اعاظم ذرّيه‌ی رسول و فرزندان مرتضي و بتول صلوات الله عليهم‌ اجمعين و از شخصيت‎ها و معاريف علماي اهل‎بيت و...
سه شنبه: 27/آذر/1397 (الثلاثاء: 9/ربيع الثاني/1440)

برگزيدگان مكتب ايمان

اين اصحاب، برگزيدگاني بودند كه از پيش براي چنين امتحاني آماده شده بودند و در درك اين فضيلت از همة بزرگان و اصحاب پيغمبر(ص) و ياران اميرالمؤمنين‌(علیه‌السلام) و امام‌حسن‌(علیه‌السلام) كه در آن عصر زنده بودند، پيشي گرفته و بر همه، فضيلت، بلندي و رتبت يافتند.

در كتاب بصائرالدرجات از حذيفة بن اسيد غفاري قريب به اين مضمون نقل شده است كه:

پس از اينكه حضرت مجتبي‌(علیه‌السلام) از كوفه به سمت مدينه عزيمت كرد من در التزام ركاب آن حضرت بودم و شتري را ديدم كه باري بر آن است و پيشاپيش حضرت، حركت مي‌كند. به حضرت عرض كردم: «جُعِلْتُ فِدَاكَ (فدايت شوم)! مگر بار اين شتر چيست كه شما به آن توجه داريد و آن را زير نظر قرار داده‌ايد؟. فرمود: «طومار اسامي شيعيان ماست». گفتم: فدايت شوم! مي‌شود آن را به من نشان بدهي تا نام خودم را در آن ببينم؟. فرمود: «آري! فردا صبح نزد من بيا». از آنجا كه من خود

 

خواندن نمي‌دانستم، برادرزاده‌ام را به همراه خويش بردم. حضرت مجتبي‌(علیه‌السلام) فرمود: «اين جوان كيست؟». عرض كردم: برادرزادة من است؛ او را آورده‌ام تا نام مرا در آن طومار ببيند. حضرت مرا امر به نشستن فرمود و دستور داد آن ديوان و دفتري را كه در ميانه است بياورند. برادرزاده‌ام در آن نگريست و گفت: عمو! اسم من در اين صحيفه است. گفتم: من تو را آورده‌ام تا نام من را بجويي و تو نام خود را مي‌خواني؟. جوان چند برگي را ورق زد و سپس نام مرا نيز در آنجا پيدا كرد. من از اين در تعجب ماندم كه چگونه نام او پيش از نام من ثبت شده بود تا اينكه آن جوان در ركاب حضرت سيّدالشّهدا‌(علیه‌السلام) افتخار شهادت يافت و راز آنكه اسم او را در ورق‌ها پيش از نام عمويش، حذيفه ثبت كرده بودند، معلوم شد.[1]

شايد از اين جهت باشد كه وقتي ابن‌عباس حِبر امّت به ترك ملازمتِ ركابِ سيّدالشّهدا‌(علیه‌السلام) در سفر به كربلا مورد عتاب و ملامت قرار گرفت، جواب داد: إِنَّ أَصْحَابَ الْحُسَيْنِ لَمْ يَنْقُصُوا رَجُلاً وَلَمْ يَزِيدُوا رَجُلاً نَعْرِفُهُمْ بِأَسْمَائِهِمْ مِنْ قَبْلِ شُهُودِهِمْ؛[2] اسامی اصحاب امام‌حسين‌(علیه‌السلام) را از قبل می‌دانستيم، نه يک نفر كم و نه يک نفر زياد.

 

و از محمد بن حنفيه نقل است كه گفت: «إِنَّ أَصْحَابَهُ عِنْدَنَا لَمَكْتُوبُونَ بِأَسْمَائِهِمْ وَأَسْمَاءِ آبَائِهِمْ»؛[3] اصحاب امام‌حسين‌(علیه‌السلام) در نزد ما با اسامي خود و پدرانشان مشخص بود.

سَلَامُ اللهِ عَلَيْكَ يَا أَبَا عَبْدِاللهِ وَعَلَی الْأَرْوَاحِ الَّتِي حَلَّـتْ بِفِنَائِكَ عَلَيْكُمْ مِنِّي سَلَامُ اللهِ يَا لَيْتَنِي كُنْتُ مَعَكُمْ فَأَفُوُزُ فَوْزاً عَظِيماً.

 

 

 

 

[1]. صفار، بصائرالدرجات، ص192ـ193.

[2]. ابن شهرآشوب، مناقب آل‌ ابی‌طالب، ج4، ص53؛ بحرانی، مدینة معاجز الائمة الاثنی‌عشر(علیهم‌السلام)، ج3، ص503ـ504؛ مجلسی، بحارالانوار، ج44، ص185؛ سماوی، ابصارالعین، ص13.

[3]. ابن شهرآشوب، مناقب آل‌ ابی‌طالب، ج4، ص53؛ بحرانی، مدینة معاجز الائمة الاثنی‌عشر(علیهم‌السلام)، ج3، ص503ـ504؛ مجلسی، بحارالانوار، ج44، ص185؛ سماوی، ابصارالعین، ص13.

موضوع: 
نويسنده: