وریز وجوهات
      در این دیدار حجت الاسلام آقای سید کلب جواد نقوی گزارشی از وضعیت شیعیان و حوزه های علمیه هندوستان محضر مرجع عالیقدر ارائه داد. معظم له نیز با ابراز خرسندی از فعالیت های ایشان برای توفیق روز افزون علمای هندوستان و رفع...
چهارشنبه: 24/مرد/1397 (الأربعاء: 3/ذو الحجة/1439)

پيام سيّدالشّهدا‌(علیه‌السلام) به جوامع انساني

شعار:

 «لِيَرْغَبَ الْمُؤْمِنُ فِي لِقَاءِ اللّٰهِ مُحِقّاً فَإِنِّي لَا أَرَى الْمَوْتَ إِلَّا سَعَادَةً وَلَا الْحَيَاةَ مَعَ الظَّالِمِينَ إِلَّا بَرَماً».[1]

از بركت خون حسين‌(علیه‌السلام) تا ابد زنده است و ستمكاران و بي‌دينان و بدخواهان بندگان خدا را محكوم مي‌نمايد.

فرياد آن حضرت كه در آسمان و زمين پيچيد و همه را به حفظ شرف و مجد انسانيت خواند، اكنون هم بلند است و رساتر و كوبنده‌تر به گوش مي‌رسد كه فرمود:

«أَلَا وَإِنَّ‏ الدَّعِيَّ‏ ابْنَ الدَّعِيِّ قَدْ رَكَزَ بَيْنَ اثْنَتَيْنِ بَيْنَ السِّلَّةِ وَالذِّلَّةِ وَهَيْهَاتَ مِنَّا الذِّلَّةُ يَأْبَى اللَّهُ ذَلِكَ لَنَا وَرَسُولُهُ وَالْمُؤْمِنُونَ وَحُجُورٌ طَابَتْ وَطَهُرَتْ وَأُنُوفٌ حَمِيَّةٌ وَنُفُوسٌ أَبِيَّةٌ مِنْ أَنْ نُؤْثِرَ طَاعَةَ اللِّئَامِ عَلَى مَصَارِعِ الْكِرَام»‏؛[2]

 

الله اكبر! اين كلمات چقدر بلند و شورانگيز است! چقدر نفس انساني بايد شجاعت داشته باشد و تا چه حدّ بايد پايبند به عزّت، كرامت نفس، صبر و استقامت، رشد عقلاني و درك ملكوتي باشد تا بتواند در آن موقف كه همه عزيزانش در معرض مهلكة قطعي هستند و شريف‌ترين و عفيف‌ترين بانوان او در خطر اسارت مي‌باشند، چنين اعلام وجود و اظهار شخصيت و توانايي نفس و قدرت روح نمايد.

سَلَامُ اللهِ عَلَيْكَ يَا أَبَا عَبْدِ اللهِ بِأَبِي أَنْتَ وَأُمّي يَا لَيْتَنَا كُنَّا مَعَكَ فَنَفوُزَ فَوْزاً عَظِيماً.[3]

 

[1]. طبرانی،‌ المعجم‌الکبیر، ج3، ص114؛ ابن‌شعبه حرانی، تحف‌العقول، ص245؛ ابن‌شهرآشوب، مناقب آل ‌ابی‌طالب، ج4، ص68؛ طبری، دخائرالعقبی، ص150؛ مجلسی، بحارالانوار، ج44، ص381. «مؤمن را بايسته است كه خواهان ديدار خدا باشد براستی من  مرگ (شهادت) را جز سعادت و زندگي با ستمگران را جز ننگ نمي‌بينم».

[2]. ابن‌طاووس، اللهوف، ‌ص59. «آگاه باشيد كه اين فرومایه (ابن‌زياد) و فرزند فرومایه، مرا در سر دو راهي شمشير (شهادت) و ذلّت (زندگي) قرار داده است و هيهات! كه ما به زير بار ذلّت برويم؛ زيرا خدا و رسولش و مؤمنان از اينكه ما پذيراي ذلّت باشيم، ابا دارند و دامن‌ پاك مادران ما و مغزهاي شخصیّت باغيرت و نفوس باشرافت پدران ما اجازه نمی‌دهند كه اطاعت افراد لئيم و پست را بر کشته‌شدن مردان بافضيلت، مقدّم بداريم».

[3]. يا اباعبدالله سلام خداوند بر تو باد، پدر و مادرم فداي تو، اي كاش با تو بوديم؛ پس به رستگاری بزرگ نائل مي‌شديم.

موضوع: 
نويسنده: