وریز وجوهات
به مناسبت ایام جانسوز اربعین حسینی (علیه السلام) و رحلت پیامبر اعظم (صلی الله علیه و آله)، شهادت امام حسن مجتبی و شهادت امام رضا (علیهماالسلام)، مجلس عزاداری و سوگواری با حضور علماء، فضلا، هئات مذهبی و شیفتگان خاندان عصمت و طهارت (علیهم السلام...
سه شنبه: 30/آبا/1396 (الثلاثاء: 2/ربيع الأول/1439)

وظايف مدّاحان اهل‌بيت(علیهم‌السلام)  

حقير، با كسب اجازه از عزيزان خودم، مدّاحان اهل‌بيت(علیهم‌السلام) ، در اين مجال اندك به مواردي كه بايد بدان توجه شود اشاره مي‌نمايم:

1. هدف مدّاحان بايد ترويج دين، نشر معارف، ذكر مصائب اهل‌بيت(علیهم‌السلام)  و كسب درجات معنوي و اجر و ثواب الهي باشد و در مقام معاملة اين كار عظيم و ثواب‌هاي بزرگ آن با امور مادّي نباشند و

 

بدانند كه خدمات مخلصانه‌اي را كه انجام مي‌دهند اگر با تمام دنيا هم معامله نمايند، مغبون مي‌شوند.

2. مطالبي را كه مي‌گوييد و هر سخني را كه در هر رابطه، حتّي تعريف از اشخاص بر زبان مي‌آوريد حقّ باشد و سعي كنيد زبانتان به باطل نرود و آية كريمة: ﴿مَا يَلْفِظُ مِنْ قَوْلٍ إِلَّا لَدَيْهِ رَقِيبٌ عَتِيدٌ﴾[1] را مدّنظر قرار دهيد.

3. سعي شود اشعار مدايح و مراثي كه خوانده مي‌شود از جهت مضمون، معنويّت و پيام، بلند و عالي و برگرفته از هدايت‌هاي قرآني و روايي باشد و اشعار، ضعيف و متضمّن مضامين سست، خرافي و بي‌مصدر نباشد.

4. از اشعار اغراق‌آميز و غلوّگونه و شعارهاي غاليانه و اشعار به‌اصطلاح عرفاني و صوفيانه كه برخي عقايد باطله را القا مي‌نمايند بايد جدّاً پرهيز نمود.

5. بايد مدّاحي شعبه‌اي از تبليغات ديني و مدّاحان محترم واسطة رساندن معارف دين و پيام هاي ائمّه معصومين(علیهم‌السلام)  باشند. ازاين‌رو چاكران بااخلاص آستان مقدّس حسيني اوّلاً در تصحيح عقايد و ثانياً تهذيب اخلاق خود كوشش فراوان نمايند كه با سيما، سيره و عمل نيز بر تأثير مضاميني كه به شعر يا به نثر القا مي‌كنند بيفزايند و مصداق: اَلْمَوْعِظَةُ إِذَا خَرَجَتْ مِنْ قَلْبٍ وَقَعَتْ فِي قَلْبٍ[2] گردد.

 

6. بديهي است آنچه بيشتر، نهاد مدّاحي را مطرح كرده و سبب ظهور آن بوده و هست، مدح اهل‌بيت(علیهم‌السلام)  و به‌خصوص ذكر مصيبات آن بزرگواران و به ويژه مصائب حضرت سيّدالشّهدا‌(علیه‌السلام) است كه حتّي در مختصرترين صورت آن، موجب بهشت مي‌شود امّا مدّاحان گرامي بايد براي بيدار‌کردن مردم و رشد عقلاني و فكري آنها از اشعار بامعنا و معرفت‌بخش و پندآموز در ستايش، حمد و تذكر نعمت‌هاي الهي استفاده نمايند.

 

[1]. ق، 18. «سخني (از خير و شرّ) به زبان نياورده جز آنكه همان دم رقيب و عتيد نزد آن آماده‌اند».

[2]. چون اندرز از قلب بيرون آيد در دل مي‌نشيند.

موضوع: 
نويسنده: