وریز وجوهات
بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَنِ الرَّحِيمِ الْحَمْدُ لِلَّهِ رَبِّ الْعَالَمِينَ وَ الصَّلَاةُ وَ السَّلَامُ عَلَى أَشْرَفِ  الأنبِیَاءِ  و المُرسَلینَ  أَبِی الْقَاسِمِ مُحَمَّدٍ  و عَلَی آله الطَّیِّبِینَ سِیَّمَا  بَقیَّهِ...
جمعه: 3/آذر/1396 (الجمعة: 5/ربيع الأول/1439)

شاگردان مكتب پيامبر(ص)

احاديث معتبر بر اين مطلب دلالت دارند كه پيغمبر(ص)، علي‌(علیه‌السلام) و فرزندانش را به دانش‌هايي مخصوص گردانيد. كتابي به خطّ علي‌(علیه‌السلام) و املاي پيغمبر‌(ص) همواره در اين خاندان مورد استناد و

 

مراجعه بوده است؛ درحقيقت، تبليغات و تعليمات امامان(علیهم‌السلام) و سيره و روش آنها مكمّل و متمّم هدف پيغمبر‌(ص) در تربيت جامعه و هدايت بشر مي‌باشد.

بر اساس حديثِ متواتر و مشهور ثقلين،[1] پيغمبر‌(ص) جميع امّت را به اين بزرگواران ارجاع داده است. با وجود اين حديث شريف، صلاحيت علمي اهل‌بيت پيغمبر(علیهم‌السلام)، ظاهر و آشكار مي‏گردد.

علاوه بر اينها روايات بسيار ديگري از طرق اهل‌سنّت دلالت دارند بر آنكه در بين تربيت‌شدگان مكتب نبوّت، علي‏‌(علیه‌السلام) بيشتر از همه صحابه، از تابش انوار نبوّت استفاده كرد؛ او بعد از پيامبر‌(ص) مرجع عموم در مسائل مشكل علمي مي‌باشد و علوم شرعيه همه به آن سرور منتهي مي‏شود.

بعد از علي(علیه‌السلام)، ‏منصب الهي امامت و رهبري علمي و ديني با فرزندانش حضرت امام‌حسن ‌مجتبي و حضرت امام‌حسين، سيّدالشهدا(علیهما‌السلام) بود. آنها ملجأ و پناه مردم در مسائل اسلامي، علوم تفسير و احكام شرعي بودند؛ سخنشان قاطع و مقبول، و روششان سرمشق و ميزان بود.

 

[1]. کوفي، مناقب الامام ‌اميرالمؤمنين(علیه‌السلام)، ج2، ص98، 105، 112، 114؛ طبرانی، المعجم‌الکبیر، ج5، ص167؛ طبرسي، الاحتجاج، ج1، ص216 ـ 217؛ ابن‌حجر هیتمی، الصواعق المحرقه، ص149 – 150.

موضوع: 
نويسنده: