وریز وجوهات
السَّلامُ عَلَيْكُمْ أَئِمَّةَ الْهُدَى السَّلامُ عَلَيْكُمْ أَهْلَ التَّقْوَى السَّلامُ عَلَيْكُمْ أَيُّهَا الْحُجَجُ عَلَى أَهْلِ الدُّنْيَا ...   مجلس عزاداری سالروز تخریب حرم ائمه بقیع (ع). با حضور علماء، فضلا، هیئات مذهبی و...
دوشنبه: 4/تير/1397 (الاثنين: 11/شوال/1439)

از افتادگي تا عزّت

هرچه معرفت، خداشناسي، توحيد، علم و حكمت انسان بيشتر شود، تواضع و فروتني او زيادتر مي‏گردد.

تكبر بشر، ناشي از جهل، ناداني، غفلت و خودپسندي است. در آيات كريمه و احاديث از تكبر به‌شدّت مذمّت، و از تواضع، مدح و ستايش شده است.

امام‌حسين‌(علیه‌السلام) در نزد مردم بسيار محترم بود. زماني كه او و برادرش، امام‌حسن مجتبي‌‏‘ پياده به حجّ مي‏شتافتند تمام رجال و شيوخ صحابه كه همراه آنها بودند به احترامشان از مراكب پايين آمده و پياده راه مي‌پيمودند.

احترام امام‌حسين‌‌(علیه‌السلام) در ميان مردم نه براي آن بود كه او كاخ مجلّل داشت يا مركَب‌هاي سواري او گران‌قيمت بودند يا غلامان و سربازاني پيشاپيش يا دنبال مركَب او مي‏رفتند يا آنكه مسجد پيغمبر‌(ص) را براي او خلوت مي‏نمودند و راه‌ها را در موقع آمدوشد وي بر مردم مي‏بستند، نه! براي هيچ‌يك از اينها نبود. امام‌حسين‌(علیه‌السلام) با مردم زندگي مي‏كرد و جدايي از آنها را نمي‌پذيرفت. زندگي او مالامال از سادگي بود. همه‌ساله پياده به حجّ مي‏رفت و با مردم نشست و برخاست، و آمدوشد مي‌نمود؛ با فقرا معاشرت مي‏كرد، در نماز جماعت، حاضر مي‏شد، به عيادت بيماران مي‏شتافت، در تشييع جنازه‏ها شركت مي‏جست و در مسجد جدّش پيغمبر‌(ص) با دوستان و اصحاب مي‏نشست. او دعوت فقرا را مي‏پذيرفت و آنها را ميهمان مي‏نمود، خودش براي محتاجان، بينوايان، بيوه‌زنان و يتيمان، نان و غذا مي‏برد.

 

نويسنده: 
کليد واژه: