وریز وجوهات
بسم الله الرحمن الرحيم «وَ مَا رَمَيتَ إذ رَمَيتَ وَ لکِنَّ اللهَ رَمي» سپاس بي حدّ و حصر، خداوند متعال را سزاست که با فضل خود، و عنايات خاصّه حضرت ولي عصر عجّل الله تعالي فرجه الشريف، سپاه اسلام را بر سپاه کفر و سپاه ضدّ بشريت، پيروز نمود؛ دشمن...
جمعه: 3/آذر/1396 (الجمعة: 5/ربيع الأول/1439)

از افتادگي تا عزّت

هرچه معرفت، خداشناسي، توحيد، علم و حكمت انسان بيشتر شود، تواضع و فروتني او زيادتر مي‏گردد.

تكبر بشر، ناشي از جهل، ناداني، غفلت و خودپسندي است. در آيات كريمه و احاديث از تكبر به‌شدّت مذمّت، و از تواضع، مدح و ستايش شده است.

امام‌حسين‌(علیه‌السلام) در نزد مردم بسيار محترم بود. زماني كه او و برادرش، امام‌حسن مجتبي‌‏‘ پياده به حجّ مي‏شتافتند تمام رجال و شيوخ صحابه كه همراه آنها بودند به احترامشان از مراكب پايين آمده و پياده راه مي‌پيمودند.

احترام امام‌حسين‌‌(علیه‌السلام) در ميان مردم نه براي آن بود كه او كاخ مجلّل داشت يا مركَب‌هاي سواري او گران‌قيمت بودند يا غلامان و سربازاني پيشاپيش يا دنبال مركَب او مي‏رفتند يا آنكه مسجد پيغمبر‌(ص) را براي او خلوت مي‏نمودند و راه‌ها را در موقع آمدوشد وي بر مردم مي‏بستند، نه! براي هيچ‌يك از اينها نبود. امام‌حسين‌(علیه‌السلام) با مردم زندگي مي‏كرد و جدايي از آنها را نمي‌پذيرفت. زندگي او مالامال از سادگي بود. همه‌ساله پياده به حجّ مي‏رفت و با مردم نشست و برخاست، و آمدوشد مي‌نمود؛ با فقرا معاشرت مي‏كرد، در نماز جماعت، حاضر مي‏شد، به عيادت بيماران مي‏شتافت، در تشييع جنازه‏ها شركت مي‏جست و در مسجد جدّش پيغمبر‌(ص) با دوستان و اصحاب مي‏نشست. او دعوت فقرا را مي‏پذيرفت و آنها را ميهمان مي‏نمود، خودش براي محتاجان، بينوايان، بيوه‌زنان و يتيمان، نان و غذا مي‏برد.

 

نويسنده: 
کليد واژه: