وریز وجوهات
حركت از عرفات به سوي مزدلفه و مشعرالحرام از هنگام غروب، اين جمعيّت مثل مور و ملخ براي رفتن به مزدلفه به جنبش و حركت مي‎آيند. ده‌ها هزار چادر كه در اين صحرا زده شده است به زودي برداشته مي‎شود، و اگر اندكي انسان از خودش غافل شود در بين جمعيت گم مي‎...
دوشنبه: 3 / 07 / 1396 ( )

صبر بر بلا

اين نوع صبر، از صبر بر جراحات و آلام بدني به‌مراتب دشوارتر و طاقت‌فرساتر است. امّا امام‌حسين(علیه‌السلام)، كه صبر و شكيبايي‌اش از كوه‌هاي عالم بيشتر بود، در داغ مرگ جوانان و برادران و مصيبت بهترين اصحاب و ياران كه همه را با لب تـشنه در پـيش رويش به فجيع‏ترين وضعيتي به شهادت مي‌رساندند و بدنشان را پاره‌پاره مي‏كردند، صبري كرد كه از آغاز عالم تابه‌حال، چنان صبري از كسي آشكار نشده است.

آغوش آن امام، قتلگاه طفل شش‌ماهه‌اش گرديد.

 برادرزاده سيّد شهيدان كربلا در آغوش آن امام‌ مظلوم به شهادت رسيد.

كودك خردسال ديگرش را كه لرزان از خيمه بيرون آمده بود با ضربت عمود، تشنه‌كام كشتند.

او در تمام اين مصيبات جانكاه، صبر ‏كرد؛ حتّي كودكي را كه شمشير دشمن دستش را قطع كرده بود مانند مردان دنياديده امر به صبر مي‏كرد و مي‏فرمود:

«يَا ابْنَ أَخِي! إِصْبِرْ عَلَی مَا نَزَلَ بِكَ، وَاحْتَسِبْ فِي ذَلِكَ الخَيْرَ».[1]

«اي برادرزاده من! صبر كن بر آنچه‌ كه بر تو (از بلاها و مصيبت‏ها) وارد شده و اينها را خير حساب كن».

 

امام‌حسين‌‌(علیه‌السلام) اهل‌بيتش را در معرض اسيري مي‏ديد و بااينكه اين مصيبت براي او كه مجسّمه غيرت و مردانگي بود، بسيار سخت و جانگداز مي‌نمود، صبر فرمود و آنها را به صبر، وقار، خاموشي و خويشتن‌داري سفارش مي‏كرد و به رحمت خدا مژده داده و مي‏فرمود:

«وَرَحْمَةُ اللهِ ونُصْرَتُهُ لُا تُفَارِقُكُمْ فِي الدُّنْيَا وَلَا فِی‌الْآخِرَةِ»؛[2]

 

[1]. طبری، تاريخ، ج4، ص344؛ مفيد، الارشاد، ج2، ص110؛ ابن‌نما حلی، مثیر‌الاحزان، ص56؛ مجلسي، بحارالانوار، ج45، ص54.

[2]. سپهر، ناسخ‌‌التواریخ، ج6، جزء2، ص360. «رحمت و ياري خدا در دنيا وآخرت از شما جدا نشود».

نويسنده: 
کليد واژه: