وریز وجوهات
بسم الله الرحمن الرحيم قال الإمام الصادق عليه السلام: «مَن قَال فينا بَيتَ شعر بَني اللهُ له بَيتاً في الجنة» السَّلامُ عَلَيْكَ أَيُّهَا الْعَبْدُ الصَّالِحُ الْمُطِيعُ للهِ وَ لِرَسُولِهِ وَ لِأَمِيرِ الْمُؤْمِنِينَ وَ الْحَسَنِ وَ...
يكشنبه: 29/مهر/1397 (الأحد: 10/صفر/1440)

مصيبت چهارم

وقتي که امام‌حسين(ع)، پسر ناکام خود را ديد که با بدن پاره‌پاره و فرق شکافته و لب‌هاي خشکيده در ميان خاک و خون افتاده و مشغول جان‌دادن است، بي‌اختيار چنان صيحه برکشيد و فريادي برآورد که دوست و دشمن به حال او گريستند.

پس خود را از اسب در انداخت وَوَضَعَ خَدَّهُ عَلَی خَدِّه؛ از شدّت بي‌تابي، روي مبارک بر عارض چون ماه علي گذاشت و شمس و قمر را به هم تلاقي داد. راوي مي‌گويد: طولي نکشيد که امام‌حسين‌(علیه‌السلام) روي خود را برداشت و خون فرق علي بر روي مبارکش جاري بود؛

يقين شد صافي آن‌سان حالت شاه
 

 

که اشکش شد بماهي آه بر ماه
 

 
موضوع: 
نويسنده: 
کليد واژه: