وریز وجوهات
السَّلامُ عَلَيْكَ يَا أَبَا جَعْفَرٍ مُحَمَّدَ بْنَ عَلِيٍّ الْبَرَّ التَّقِيَّ الْإِمَامَ الْوَفِيَّ أیُّهَا الجَواد یابنَ رَسُولِ اللّهِ.   مجلس عزاداری و سوگواری شهادت جانسوز حضرت محمد بن علی الجواد علیهما‌السلام با حضور علماء،...
جمعه: 26/مرد/1397 (الجمعة: 5/ذو الحجة/1439)

مصيبت چهارم

وقتي که امام‌حسين(ع)، پسر ناکام خود را ديد که با بدن پاره‌پاره و فرق شکافته و لب‌هاي خشکيده در ميان خاک و خون افتاده و مشغول جان‌دادن است، بي‌اختيار چنان صيحه برکشيد و فريادي برآورد که دوست و دشمن به حال او گريستند.

پس خود را از اسب در انداخت وَوَضَعَ خَدَّهُ عَلَی خَدِّه؛ از شدّت بي‌تابي، روي مبارک بر عارض چون ماه علي گذاشت و شمس و قمر را به هم تلاقي داد. راوي مي‌گويد: طولي نکشيد که امام‌حسين‌(علیه‌السلام) روي خود را برداشت و خون فرق علي بر روي مبارکش جاري بود؛

يقين شد صافي آن‌سان حالت شاه
 

 

که اشکش شد بماهي آه بر ماه
 

 
موضوع: 
نويسنده: 
کليد واژه: