وریز وجوهات
السَّلامُ عَلَيْكُمْ أَئِمَّةَ الْهُدَى السَّلامُ عَلَيْكُمْ أَهْلَ التَّقْوَى السَّلامُ عَلَيْكُمْ أَيُّهَا الْحُجَجُ عَلَى أَهْلِ الدُّنْيَا ...   مجلس عزاداری سالروز تخریب حرم ائمه بقیع (ع). با حضور علماء، فضلا، هیئات مذهبی و...
دوشنبه: 4/تير/1397 (الاثنين: 11/شوال/1439)

مصيبت چهارم

وقتي که امام‌حسين(ع)، پسر ناکام خود را ديد که با بدن پاره‌پاره و فرق شکافته و لب‌هاي خشکيده در ميان خاک و خون افتاده و مشغول جان‌دادن است، بي‌اختيار چنان صيحه برکشيد و فريادي برآورد که دوست و دشمن به حال او گريستند.

پس خود را از اسب در انداخت وَوَضَعَ خَدَّهُ عَلَی خَدِّه؛ از شدّت بي‌تابي، روي مبارک بر عارض چون ماه علي گذاشت و شمس و قمر را به هم تلاقي داد. راوي مي‌گويد: طولي نکشيد که امام‌حسين‌(علیه‌السلام) روي خود را برداشت و خون فرق علي بر روي مبارکش جاري بود؛

يقين شد صافي آن‌سان حالت شاه
 

 

که اشکش شد بماهي آه بر ماه
 

 
موضوع: 
نويسنده: 
کليد واژه: