وریز وجوهات
بسم الله الرحمن الرحیم ایام شهادت ام الائمه النقباء، حجه الله الکبری، بقیه النبوه و ثمره الرساله، سیده نساء العالمین، حضرت صدیقه طاهره فاطمه زهرا سلام الله علیها را به محضر مقدّس حضرت بقیه الله الاعظم ارواح العالمین له الفداء و دوستداران و خادمان...
شنبه: 5/اسف/1396 (السبت: 8/جمادى الآخر/1439)

مصيبت هفتم

امام‌حسين‌(علیه‌السلام) باآن‌همه مصيبات و شدائد و نوائب و دواهي ـ که اگر بر کوه‌ها وارد شدي طاقت نمي‌آوردند و اجزای وجودشان از يکديگر متلاشي و متفرّق مي‌شد ـ ، صابر و راضي به قضای الهي بود و مکرّر در مکرّر به خداي خود ـ درحالي‌که لبش تشنه و شکمش گرسنه و زخمش بي‌شمار و دشمنان وجود مبارکش را احاطه کرده و زخم از پس زخم بر بدن مبارکش مي‌زدند ـ عرض مي‌کرد: «صَبْراً عَلَی بَلَائِكَ وَرِضاً بِقَضَائِكَ»؛ و نيز با زبان خشکيده و جگر سوخته، گاه‌گاهي طلب آب مي‌نمود و مي‌فرمود:

«وَاعَطَشَاه! وَاقِلَّةَ نَاصِرَاه! يَا قَوْمِ!ِ اِسْقُونِي شَرْبَةً مِنَ الْمَاءِ قَبْلَ طُلُوعِ رُوحِي مِنْ جَسَدِي»؛

«اي مردم بي‌مروّت! اي خلق بي‌حميّت! يک شربت آب به من دهيد پيش ازآنکه روح از بدنم مفارقت نمايد».

به سبط پيمبر خدا را ثوابي
شد از تيغ و خنجر دلم پاره‌پاره
شما را گر از قتل من نيست چاره
بده مهلت اي شمر تا مادر آيد
ز خيمه به بالين من خواهر آيد
 

 

گذاريد منّت به يک جرعه آبي
شده زخم‌هايم فزون از ستاره
دهيد آب، رحمي به حال خرابي
رها کن مگر باب من بر سر آيد
مکن بي‌مروّت به قتلم شتابي

 

 

 

موضوع: 
نويسنده: 
کليد واژه: