وریز وجوهات
السَّلامُ عَلَيْكُمْ أَئِمَّةَ الْهُدَى السَّلامُ عَلَيْكُمْ أَهْلَ التَّقْوَى السَّلامُ عَلَيْكُمْ أَيُّهَا الْحُجَجُ عَلَى أَهْلِ الدُّنْيَا ...   مجلس عزاداری سالروز تخریب حرم ائمه بقیع (ع). با حضور علماء، فضلا، هیئات مذهبی و...
دوشنبه: 4/تير/1397 (الاثنين: 11/شوال/1439)

مصيبت دهم

يکي از مصائب بزرگ امام‌حسين×، وداع آخرين او با اهل‌بيت طاهره است. درست تصوّر فرما که حالت آن ‌حضرت و اهل‌بيت او در آن حال چگونه و چه بوده، درصورتي‌که مي‌دانستند ديگر آن ‌حضرت را نخواهند ديد مگر با سر بريده و تن در خاک و خون آغشته؛ نه ياري، نه مددکاري، همه غريب و بي‌کس و بي‌يار و يک بيابان دشمن قسّي‌القلب بي‌رحم.

قَالَتْ سَکِينَةُ: يَا أَبَتَاه! اِسْتَسْلَمْتَ لِلْمَوْتِ؛ سکينه عرض کرد: اي پدر بزرگوار! آيا تن به مرگ در داده‌اي؟

فرمود:

«کَيْفَ لَا يَسْتَسْلِمُ (لِلْمَوْتِ) مَنْ لَا نَاصِرَ لَهُ وَلَا مُعِينَ»؛[1]

«چگونه تن به مرگ در ندهد کسي که يار و ياوري ندارد؟».

 

سکينه بر سر زد و بَناي ناله و نوحه را گذاشت.

امام‌حسين‌‌(علیه‌السلام) فرمود:

لَا تُحْرِقِي قَلْبِي بِدَمْعِكَ حَسْرَةً
فَإِذَا قُتِلْتُ فَأَنْتِ أَوْلَى بِالَّذِي

 

 

مَادَامَ مِنِّي الرُّوحُ فِي جُثْمَانِي
تَأْتِينَهُ يَا خَيْرَةَ النِّسْوَانِ
[2]
 

 
 

[1]. مجلسي، بحارالانوار، ج45، ص47.

[2]. ابن‌شهرآشوب، مناقب آل ابي‌طالب، ج4، ص109ـ110.

موضوع: 
نويسنده: 
کليد واژه: