وریز وجوهات
  بسم الله الرحمن الرحیم قال الله تعالی: «وَ ذَكِّرْهُمْ بِأَیّامِ الله» السَّلام علی مولانا صاحب العصر و الزّمان بقية الله ارواح العالمين له الفداء و علی آبائه الطّاهرين و علی شيعته، المتمسِّکين بأمره، الفائزين بولايته و المنتظرين لظهوره...
يكشنبه: 27/آبا/1397 (الأحد: 9/ربيع الأول/1440)

بخش نهم: بحث‌های مهم اخلاقی و اعتقادی

«اَللَّهُمَّ وَنَقِّنَا وَسَدِّدْنَا وَاقْبَلْ تَضَرُّعَنَا يَا خَيْرَ مَنْ سُئِلَ وَيَا أَرْحَمَ مَنِ اسْتُرْحِمَ ... وَادْرَأْ عَنِّي شَرَّ فَسَقَةِ الْجِنِّ وَالْإِنْسِ».[1]

در ابتداي اين بخش از دعا، سخن درباره اين است كه: خدا ما را پاك كند، تسديد و استقامت عطا فرمايد و تضرّع ما را قبول فرمايد.

نكته‎اي كه در اينجا اشاره به آن مناسب است اين است كه مقصود دعاكننده از اينكه از خدا طلب توفيق، تسديد، پاك‌شدن و امثال اين امور را مي‎نمايد اين نيست كه به دعا اكتفا كند و خودش در تحصيل اين امور تلاش و كوشش ننمايد، بلكه مقصود اين است كه با جلب عنايات الهيّه به تلاش و سعي خود ادامه دهد و سعي او با ثمر و پربركت گردد و الّا كسي كه سعي و عمل ندارد و درحالي‌كه مي‎تواند به سعي و عمل بپردازد و خدا او را بر تحصيل مطلبي كه دارد توانايي بخشيده است، به كسالت و بطالت وقت بگذراند و فرصت‌ها را از دست بدهد، دعا كند دعايش حقيقي نيست. طلب پاكي از گناه بايد با

 

پشيماني از معصيت، عزم و تصميم بر ترك گناه و با توبه نصوح توأم باشد، بلكه كسي كه از خدا به‌طور حقيقت اين درخواست‌ها را مي‎نمايد حالتش حالت توبه، اِنابِه و بازگشت به خدا و طلب مغفرت از گناه و تسديد عصمت از لغزش و گناه است و شعور ديني و وجداني او بيدار و نفس او، او را بر گناه ملامت مي‎نمايد.

البتّه نتيجه اين حالات پاك و اقبال به عبادات و اطاعت خدا كه از ايمان خالص و خلوص نیّت حاصل مي‎شود توفيق بيشتر است؛ چنان‌كه نتيجه معصيت و سبك‌شمردن دستورات الهي خذلان است.

 

[1]. ابن‌طاووس، اقبال‌الاعمال، ج1، ص347؛ مجلسی، زادالمعاد، ص181 – 182؛ محدّث قمی، مفاتيح‌الجنان، دعاي عرفه امام‌حسين(علیه‌السلام).

موضوع: 
نويسنده: