وریز وجوهات
* بازخوانی پیام‌های مرجع عالیقدر آیت الله العظمی صافی گلپایگانی مدظله الوارف - پیام معظم له به مناسبت واقعه دردناک تخریب حرم امامین عسکریین علیهماالسلام بسم الله الرحمن الرحیم ألا ما لهذه السماء لا تمور؟! و ما للجبال تری لا تسير؟!...
سه شنبه: 24/مهر/1397 (الثلاثاء: 5/صفر/1440)

عصر غيبت، خطرات و مخاطرات

سعادتمندان و مؤمناني را كه در ايمان، ثابت‌قدم مي‌باشند و در اين مكتب انسان‌ساز غيبت، خود را مي‌سازند، حوادث گوناگون، فشارها و سختي‌ها تكان

 

نمي‌دهد؛ ايمانشان را متزلزل نمي‌سازد و مانند كوه در برابر بادهاي تند و شديد، پايدار وبرقرارند و از افراد سست‌ايمان و ضعيف‌الاراده، جدا و ممتاز مي‌گردند.

هر‌چه تمسّك به دين و دين‌داري دشوارتر شود و با انواع محروميت‌هاي ظاهري توأم گردد ايمان و تعهّد آنها قوي‌تر مي‌شود و صدق و راستي احاديثي كه در آنها از وقايع دورة غيبت، شيوع بعضي معاصي و ملاهي و غنا و موسيقي، از وضع بعضي جوانان و بانوان، از اختلاط زن و مرد و امور ديگر خبر داده‌اند بر ايشان روشن‌تر مي‌شود.

در آن شرايط برحسب بعضي روايات، تا آنجا نگه‌داري دين، سخت و دشوار مي‌گردد كه مانند نگه‌داشتن آتش در كف دست مي‌شود،[1] يا چنان‌كه در حديث ديگر است:

«إِنَّ لِصَاحِبِ هَذَا الْأَمْرِ غَيْبَةً، اَلْمُتَمَسَّكُ فِيهَا بِدِيِنِهِ كَالْخَارِطِ لِلْقَتَادِ».[2]
 

[1]. احمد بن حنبل،‌ مسند، ج2، ص390 – 391؛ مقریزی، امتاع‌الاسماع، ج12، ص335؛ هیثمی،‌ مجمع‌الزوائد، ج7، ص281.‌

[2]. ابن‌بابويه، الامامة و التبصره، ص126؛ کلینی، الکافی، ج1، ص335؛ مسعودی، اثبات‌الوصیه،  ص267؛ صدوق، کمال‌الدین، ص346؛ فیض کاشانی، الوافی،‌ ج2، ص405؛ حر عاملی، اثبات‌الهداة، ج5، ص54. «براي صاحب اين امر [امام مهدي(علیه‌السلام)] غيبتي است و كسي كه بخواهد دينش را حفظ كند، مانند کسی است که دست خود را به خارهای درخت قتاد بکشد».

موضوع: 
نويسنده: