وریز وجوهات
گرچه فداكاری بی‌مانند، استقامت، حق‌پرستی، توكل، قدرت اراده، چشم‌پوشی از مظاهر و جلوه‌های فريبنده دنيا و قطع علائق در واقعه جانسوز كربلا به‌قدری از وجود حسين‌(علیه‌السلام)  تجلّی كرده، و دل‌ها را مجذوب او نموده كه به عظمت‎های ديگر آن حضرت كمتر...
چهارشنبه: 4/ارد/1398 (الأربعاء: 18/شعبان/1440)

اميد و حرکت، مفهوم انتظار

 همه بايد به اين آينده، اميدوار باشند؛ در انتظار آن دوره و آن عصر و آن ظهور كامل حقّ و عدل باشند؛ براي آن عمل كنند و حيات خود و همة انسان‌ها را براي آن معاني بزرگ و هدف‌هاي ارزشمند بدانند.

اين ايمان كه ﴿اَلَّذِينَ يُؤْمِنُونَ بِالْغَيْبِ﴾[1] بدان تفسير شده، بسيار عالي، قوّت‌بخش، تحرّك‌آفرين و كوشش‌زا و تلاش‌افزاست.

مثل اين آيه:

﴿وَلَقَدْ كَتَبْنَا فِي الزَّبُورِ مِنْ بَعْدِ الذِّكْرِ أَنَّ الْأَرْضَ يَرِثُهَا عِبَادِيَ الصَّالِحُونَ﴾[2]

 

در آيات قرآن، كه همه نور و شفا است و نورانيت خاصّ خود را دارد، هشدار مي‌دهد كه در هيچ شرايطي و در هيچ موقعيتي و هرچه اهل باطل و ظلم و زور، غلبه كنند عقب‌نشيني و رهاكردن سنگر اخلاص و سعي و عمل، جايز نيست؛ ضعف و سستي و نااميدي در قاموس انتظار و اميد، وجود ندارد.

بايد هميشه مثل اين روايت:

«لَوْ لَمْ يَبْقَ مِنَ الدُّنْيَا إِلَّا يَوْمٌ وَاحِدٌ لَطَوَّلَ اللهُ ذَلِكَ الْيَوْمَ حَتَّى يَبْعَثَ فِيهِ رَجُلاً مِنْ اُمَّتي وَمِنْ أَهْلِ بَيْتِي يُوَاطِئُ اسْمُهُ اسْمِي يَمْلَأُ الْأَرْضَ قِسْطاً وَعَدْلاً كَمَا مُلِئَتْ جَوْراً وظُلْماً».[3]

ـ كه با كمال تأكيد، بشر را اميدوار مي‌كند و آن آينده را محقّق الوقوع اعلام مي‌نمايد ـ در برابر چشم انسان‌هاي فعّال، مبارز، جهادگر و پيشرو باشد.

 

[1]. بقره، 3. «همان كساني كه به غيب، ايمان دارند».

[2]. انبياء، 105. «و به‌راستي در زبور، پس از ذکر (تورات) نوشته‌ايم كه زمين را بندگان شايستة من به ارث مي‌برند».

[3]. ماحوزي، الاربعين، ص208؛ ابن‌صباغ مالکی، الفصول‌المهمه، ج2، ص1109 – 1110 (با اندک تفاوتي در عبارت). «اگر از دنيا حتّي يك روز هم باقي مانده باشد، خداوند آن روز را آن‌چنان طولاني مي‌كند تا مردي از امّت من و اهل‌بيتم برخيزد، كه نامش، همنام من است و به‌وسيله او زمين، پس از آنكه از ظلم و جور پر شده، از عدل و داد پر خواهد شد».

موضوع: 
نويسنده: