وریز وجوهات
شب قدر، شب نور، رحمت و شب نزول قرآن و مَطلع خیرات و سعادات، و هنگام نزول بركات و سرآغاز زندگی نوین بشر و مبدأ تحوّل و تاریخ كمال واقعی انسان‎هاست. * شب قدر، شب آزادی بشر شبی كه اگر نبود و نیامده بود، شب تیره بدبختی انسان به پایان نمی‎رسید و...
چهارشنبه: 30/خرد/1397 (الأربعاء: 6/شوال/1439)

لقب «المهدی» در روایات

در پايان به‌مناسبت قداست اسم مهديّه تذكر مي‌دهم كه يكي از القاب شريفه آقا حضرت وليّ عصر - ارواح العالمين له الفداء - كه مشهور و معروف است و از عصر پيغمبر اكرم(ص)  و از زبان خود آن حضرت جاري شده و تا امروز همه مسلمانان آن موعود عزيز را به اين لقب مي خوانند، لقب «المهدي» است كه تنها در كتاب منتخب‌الاثر بيش از دويست‌وهفتاد حديث درباره اين لقب عنوان شده است كه ازجمله خطبه اعجازآميز اميرالمؤمنين‌(علیه‌السلام) است كه يكي از مشاهير بزرگ و معروف در علم تاريخ جهان مخصوصاً تاريخ اسلام، مسعودي مقدمه كتاب و اثر مهم خود مروج‌الذهب را به آن مزيّن نموده است اشاره مي نماييم.

اين خطبه مشتمل بر مسائل و مطالب ژرف، عالي، خواندني و دانستني است كه سزاوار است محقّقان بزرگ درك مطالب آن را وجهه همّت قرار دهند.

 

روايت اين خطبه با اين مطالب در مقدمه كتابي مثل مروج‌الذهب، دليل اعتماد مسعودي بر آن و ايمان او به مضامين آن است. ازجمله بخش‌هاي نوراني اين خطبه در ارتباط با حضرت مهدي‌(علیه‌السلام) اين فرازهاي عالي است كه اينجانب آن را به اين همايش و حضّار عزيز و بزرگوار هديه مي‌نمايم:

امام‌(علیه‌السلام) سخن را ادامه مي‌دهد تا آنجا كه مي‌فرمايد:

«فَكَانَ‏ حَظُّ آدَمَ‏ مِنَ الْخَیْرِ مَا أَرَاهُ مِنْ مُسْتَوْدَعِ نُورِنَا وَ لَمْ يَزَلِ اللَّهُ تَعَالَى يَخْبَأُ النُّورَ تَحْتَ الزَّمَانِ إِلَى أَنْ فَصَلَ مُحَمَّداً».
إِلَی أَنْ قَالَ: «ثُمَّ انْتَقَلَ النُّورُ إِلَى غَرَائِزِنَا وَلَمَعَ مَعَ أَئِمَّتِنَا فَنَحْنُ أَنْوَارُ السَّمَاءِ وَأَنْوَارُ الْأَرْضِ فِينَا النَّجَاةُ وَمِنَّا مَكْنُونُ الْعِلْمِ وَإِلَيْنَا مَصِيرُ الْأُمُورِ وَبِمَهْدِیِّنَا تَقْطَعُ الْحُجَجُ وَخَاتِمَةُ الْأَئِمَّةِ وَمُنْقِذُ الْاُمَّةِ وَغَايَةُ النُّورِ وَ مَصْدَرُ الْاُمُورِ فَنَحْنُ أَفْضَلُ الْمَخْلُوقِينَ وَأَشْرَفُ الْمُوَحِّدِینَ وَحُجَجُ رَبِّ الْعَالَمِينَ فَلْیُهَنَّأْ بِالنِّعْمَةِ مَنْ تَمَسَّكَ بِوِلَايَتِنَا وَقَبَضَ عَلَی عُرْوَتِنَا».[1]
 وَالسَّلَامُ عَلَيْكُمْ وَرَحْمَةُ اللهِ وَاجْعَلْنَا وَإِيَّاكُمْ مِنْ شِيعَتِهِمُ الْمُخْلَصِينَ وَ مِنْ أَنْصَارِ دِينِهِمْ وَ الْمُتَمَسِّكِينَ بِحَبْلِ وِلَايَتِهِمْ أَجْمَعِينَ وَمِنَ الْمُسَارِعِينَ لِأَعْلَاءِ كَلِمَتِهِمْ وَالدَّعْوَةِ إِلَی هُدَاهُمْ إِنَّهُ سَمِيعُ الدُّعَاءِ.

لطف‌الله صافي[2]

 

 

[1]. مسعودی، مروج‌الذهب، ج1، ص42 - 44؛ صافی‌گلپایگانی، منتخب‌الأثر، ج2، ص93 – 95. «بهره آدم از خیر، به همان مقداری بود که خداوند از نور به ودیعت‌ سپرده‌شده ما در او فرود آورده بود و بر همین منوال خداوند تعالی پیوسته آن نور را در گذران زمان‌ها پنهان می‌داشت تا اینکه محمد را که درود و سلام خدا و اهل‌بیتش باد برتری و فضیلت داد. سپس آن نور در طبیعت‌های ما منتقل شد و در امامان ما درخشید. پس ما نورهای آسمان و زمین هستیم، و به‌وسیله ما نجات و رستگاری خواهد بود و علم پنهان‌داشته نزد ماست و بازگشت امور به‌سوی ماست و با قیام مهدی ما حجّت‌ها خاتمه خواهد یافت. اوست خاتم پیشوایان و نجات‌دهنده امّت و غایت نور و محل صدور امور. پس ما برترین آفریدگان و شریف‌ترین یکتاپرستان و حجّت‌های الهی هستیم. پس گوارا باد به نعمت الهیّه کسی که به ولایت ما تمسّک جوید و دستاویز ولایت ما را به دست گیرد».

[2]. پيام به همايش سراسري مهديه‌هاي سراسر كشور.

موضوع: 
نويسنده: