وریز وجوهات
شخصيّت والاي حضرت امام حسن مجتبي عليه السلام آن پيشواي عاليقدر، بسيار عظيم‌تر از آن است كه امثال حقير بتوانيم با نگارش مقاله‌‌ای آن را شرح دهيم يا درباره آن كتابی بنگاريم.  از نگاه دانشمندان اهل سنّت علاوه بر دانشمندان و نويسندگان بزرگ...
شنبه: 3 / 04 / 1396 ( )

مقدّمه مؤلّف

بسم الله الرّحمن الرّحيم

﴿وَلَا تَحْسَبَنَّ الَّذِينَ قُتِلُوا فِي سَبِيلِ اللهِ أَمْوَاتاً بَلْ أَحْيَاءٌ عِنْدَ رَبِّهِمْ يُرْزَقُونَ * فَرِحِينَ بِمَا آتَيهُمُ اللهُ مِنْ فَضْلِهِ وَيَسْتَبْشِرُونَ بِالَّذِينَ لَمْ يَلْحَقُوا بِهِمْ مِنْ خَلْفِهِمْ اَلَّا خَوْفٌ عَلَيْهِمْ وَلَا هُمْ يَحْزَنُونَ* يَسْتَبْشِرُونَ بِنِعْمَةٍ مِنَ اللهِ وَفَضْلٍ وَأَنَّ اللهَ لَا يُضِيعُ أَجْرَ الْمُؤْمِنينَ﴾؛[1]

«البتّه نپندار كه كشته‎شدگان راه خدا مردگانند، بلكه زنده‎اند و در نزد پروردگار خود روزي داده مي‎شوند. آنان به فضل و رحمتي كه از خداوند نصيبشان گرديده شادمانند و به كساني كه هنوز به آنها نپيوسته‎اند مژده دهند كه هيچ نترسند و غم مخورند و آنها را به نعمت و فضل خداوند بشارت دهند و اينكه خداوند اجر اهل ايمان را هرگز ضايع نمي‎كند».

عَنْ عَلِيٍّ‌(علیه‌السلام)  قَالَ:
«زَارَنَا رَسُولُ اللهِ‌(ص)  فَعَمِلْنَا لَهُ خَزِيرَةً وَأَهْدَتْ لَنَا اُمُّ أَيْمَنَ قَعْباً مِنْ لَبَنٍ، وَصَحْفَةً مِنْ تَمْرٍ فَأَكَلَ رَسُولُ اللهِ - صَلَّی اللهُ عَلَيْهِ وَآلِهِ وَسَلَّمَ - وَأَكَلْنَا مَعَهُ ثُمَّ وَضَّأْتُ رَسُولَ اللهِ - صَلَّی اللهُ عَلَيْهِ وَآلِهِ وَسَلَّمَ - فَمَسَحَ رَأْسَهُ وَجَبْهَتَهُ بِيَدِهِ ثُمَّ اسْتَقْبَلَ الْقِبْلَةَ فَدَعَا بِمَا شَاءَ ثُمَّ أَكَبَّ إِلَی الْأَرْضِ بِدُمُوعٍ غَزيرَةٍ يَفْعَلُ ذَلِكَ ثَلَاثَ مَرَّاتٍ. فَتَهَيَّبْنَا
 
رَسُولَ الله - صَلَّی اللهُ عَلَيْهِ وَآلِهِ وَسَلَّمَ - أَنْ نَسْأَلَهُ فَوَثَبَ الْحُسَيْنُ عَلَی ظَهْرِ رَسُولِ ‎اللهِ - صَلَّی اللهُ عَلَيْهِ وَ‌آلِهِ وَسَلَّمَ - وَبَكَی فَقَالَ لَهُ: بِأَبي وَاُمِّي مَا يُبْكِيكَ؟ قالَ: يَا أَبَتِ رَأَيْتُكَ تَصْنَعُ شَيْئاً مَا رَأَيْتُ تَصْنَعُ مِثْلَهُ. فَقَالَ رَسُولُ اللهِ - صَلَّی اللهُ عَلَيْهِ وَآلِهِ وَسَلَّمَ - يا بُنَيَّ سُرِرْتُ بِكُمُ الْيَوْمَ سُرُوراً لَمْ أَسِرَّ بِكُمْ مِثْلَهُ قَطُّ وَإِنَّ حَبِيبِي جِبْرَئِيلَ  -عَلَيْهِ السَّلَامُ - أَتَاني وَأَخْبَرَنِي أَنَّكُمْ قَتْلَی، وَأَنَّ مَصَارِعَكُمْ شَتَّی فَأَحْزَنَنِي ذَلِكَ، وَدَعَوْتُ اللهَ تَعَالَی لَكُمْ بِالْخِيَرَةِ».[2]

از اميرالمؤمنين علي‌(علیه‌السلام)  نقل شده كه فرمود:

«روزي رسول خدا‌(ص)  به ديدن ما آمد، پس طعامي (به نام خزيره) تهيه كرديم و امّ‌ايمن قدحي شير و ظرفي خرما آورد (آن را نزد حضرت گذاشتيم) پس رسول خدا از آن ميل نمود و ما نيز با آن حضرت خورديم (چون فارغ شديم) من بر دستش آب ريختم (چون دست مباركش را شست) دست بر سر و پيشانيش كشيد، سپس رو به طرف قبله كرد و آن‌قدر كه مي‎خواست دعا كرد، آنگاه به سجده افتاد و بسيار گريست و اين كار را سه بار انجام داد، هيبت و ابهّت آن حضرت‌(ص)  مانع شد كه ما علّت اين كار را از ايشان بپرسيم، سپس حسين‌(علیه‌السلام)  خود را بر پشت رسول خدا‌(ص)  انداخت و بگريست. رسول خدا فرمود: پدر و مادرم فدايت باد! چرا گريه مي‎كني؟ حسين عرض كرد: اي پدر! ديدم شما كاري كرديد كه مثل آن را از شما نديده بودم. رسول خدا‌(ص)  فرمود: اي فرزند! امروز (از ديدن شما) چنان مسرور شدم كه هرگز بدين‌گونه شادمان نشده بودم! دوستم جبرئيل به نزد من آمد و به من خبر داد كه شما كشته مي‎شويد و محلّ كشته‌شدن شما از هم دور است، پس اين خبر مرا محزون نمود و من از خدا براي شما طلب خير کردم».

 

 

[1]. آل‌عمران، 169 ـ 171.

[2]. سمهودي، وفاء‌الوفاء باخبار دارالمصطفي، ج2، ص59.

نويسنده: 
کليد واژه: