وریز وجوهات
صبح یکشنبه ۱۶ مهرماه ۱۳۹۶، سردار اشتري فرمانده محترم نيروي انتظامي با هیئت همراه، با حضور در بیت مرجع عاليقدر حضرت آية الله العظمی صافي گلپايگاني مدّ ظله الوارف ديدار کردند. در ابتداي اين ديدار، سردار اشتري گزارشي از فعاليت‌ها و برنامه های نيروي...
يكشنبه: 30/مهر/1396 (الأحد: 1/صفر/1439)

2ـ عبادت امام‌حسين‌(علیه‌السلام)

ابن‌عبدالبر و ابن‌اثير از مصعب زبيري روايت كرده‎اند كه گفت:

كَانَ الْحُسَيْنُ فَاضِلاً دَيِّناً كَثِيرَ الصَّلَاةِ وَالصَّوْمِ وَالْحَجِّ؛[1]

حسين بافضيلت و دين‌دار بود و بسيار نماز و روزه و حج به‌جا مي‌آورد.

عبدالله بن زبير در وصف عبادت او گفت:

 

لَقَدْ كَانَ صَوَّاماً بِالنَّهَارِ قَوَّاماً بِاللَّيْلِ.[2]

عقّاد مي‎گويد: علاوه بر نمازهاي پنج‌گانه، نمازهاي ديگر به‌جا مي‎آورد و علاوه بر روزه ماه رمضان، در ماه‌هاي ديگر هم روزهايي را روزه مي‎گرفت، و در هيچ سال حج خانه خدا از او فوت نشد مگر آنكه ناچار به ترك شده باشد.[3]

در شبانه‌روز هزار ركعت نماز به‌جا مي‎آورد،[4] و بيست‌وپنج مرتبه پياده حج گذارد، و همراه او جنيبت‌هاي او را مي‎كشيدند[5] و اين دليل كمال عبادت و خضوع او در درگاه خداست.

روزي از روزها ركن كعبه را گرفته بود و بدين‌گونه دعا و اظهار بندگي و ذلّت در درگاه خداي عزيز مي‎كرد و او را مدح و ثنا مي‎گفت و ستايش مي‎نمود:

«إِلَهِي نَعَّمْتَنِي فَلَمْ تَجِدْنِي شَاكِراً وَابْتَلَيْتَنِي فَلَمْ تَجِدْنِي صَابِراً فَلَا أَنْتَ سَلَبْتَ النِّعْمَةَ بِتَرْكِ ‎الشُّكْرِ، وَلَا أَدَمْتَ الشِّدَّةَ بِتَرْكِ الصَّبْرِ  إِلَهِي مَا يَكُونُ مِنَ الْكَرِيمِ إِلَّا الْكَرَم».[6]

اگر كسي بخواهد حال دعا و پرستش و مسكنت آن امام مجاهد مظلوم را در درگاه خدا بداند به همان دعاي معروف عرفه رجوع كند كافي است.

 

از بشر و بشير پسران غالب اسدي روايت شده كه عصر روز عرفه در عرفات خدمت آن حضرت بوديم، از خيمه بيرون آمدند با گروهي از اهل‌بيت و فرزندان و شيعيان با نهايت تذلّل و خشوع، پس در جانب چپ كوه ايستادند و روي مبارك را به‌سوي كعبه گردانيدند و دست‌ها را برابر رو برداشتند، مانند مسكيني كه طعام طلبد، و اين دعا را خواندند:

«اَلْحَمْدُ لِلهِ الَّذِي لَيْسَ لِقَضَائِهِ دَافِعٌ...»[7]

كه همان دعاي طولاني عرفه است و در كتاب‌هاي دعاي فارسي هم مانند زادالمعاد[8] و مفاتيح‌الجنان[9] مذكور است.

دعا را خواندند تا به اين جمله رسيدند:

«وَصَلَّی اللهُ عَلَی خِيَرَتِهِ مُحَمَّدٍ خَاتَمِ النَّبِيِّينَ وَآلِهِ الطَّيِّبِينَ الطَّاهِرِينَ الْـمُخْلَصِينَ وَسَلَّمَ».

پس شروع كرد به درخواست، و اهتمام نمود در دعا و آب ديدگانش جاري بود و دعا خواند تا به اين جمله رسيد:

«وَادْرَأْ عَنِّي شَرَّ فَسَقَةِ الْجِنِّ وَالْإِنْسِ».

پس سر و ديده خود را به‌سوي آسمان بلند كرد و از ديده‎هاي مباركش مانند دو مشك آب مي‎ريخت و به صداي بلند گفت:

«يَا أَسْمَعَ السَّامِعِينَ».

تا به اين فقره رسيد:

«وَأَنْتَ عَلَی كُلِّ شَيْءٍ قَدِيرٌ يَا رَبِّ».

 

پس مكرَر مي‎گفت: «يَا رَبِّ» و كساني كه دور آن حضرت بودند، گوش به دعا داده و به گفتن «آمين» اكتفا مي‎كردند. پس صداهايشان بلند شد به گريستن با آن حضرت تا آفتاب غروب كرد، آنگاه به‌سوي مشعرالحرام روانه شدند.

 

[1]. ابن‌عبدالبر، الاستيعاب، ج1، ص393؛ ابن‌اثیر جزری، اسدالغابه، ج2، ص20.

[2]. سبط ابن‌جوزی، تذکرة‌الخواص، ص241. «او در هنگام شب براي عبادت زياد مي‌ايستاد و روزها بيشتر روزه‌دار بود».

[3]. عقّاد، ابوالشّهداء، ص145.

[4]. ابن‌طاووس، اللهوف، ص57؛ حر عاملی، وسائل‌الشیعه، ج4، ص100.

[5]. ابن‌عبدالبر، الاستيعاب، ج1، ص397؛ ابن‌اثیر جزری، اسدالغابه، ج2، ص20؛ سبط ابن‌جوزی، تذكرة‌الخواص، ص244؛ ابوالفداء، المختصر، ج2، ص107.

[6]. صبان، اسعاف‌الراغبين، ص‌183؛ «خداي من برايم نعمت دادي مرا شکرگزار نيافتي، مرا مبتلا ساختي صابر و شکيبايم نيافتي. پس نعمتت را به جهت شکر نکردن از من نگرفتي و سختي را به‌علت صبر نکردن ادامه ندادي. خداي من از کريم و بزرگوار جز بزرگواري چيز ديگري نمي‌شود».

[7]. ابن‌طاووس، اقبال‌الاعمال، ج2، ص74؛ کفعمی، البلد‌الامین، ص251.

[8]. مجلسی، زادالمعاد، ص173.

[9]. محدَث قمی، مفاتیح‌الجنان (دعای عرفه امام‌حسین(علیه‌السلام).

نويسنده: