وریز وجوهات
مناجات امیرالمومنین علی علیه السلام سروده آیت الله العظمی صافی گلپایگانی     شب به گوش آمدم از سوى  حجاز ناله و صوت مناجات و نياز ناله‌اى كز دل پاكي خيزد حالت شوق و نشاط انگيزد نغمه‌اى روح نشين جان پرور اندر آن سرّ...
شنبه: 3 / 04 / 1396 ( )

2ـ عبادت امام‌حسين‌(علیه‌السلام)

ابن‌عبدالبر و ابن‌اثير از مصعب زبيري روايت كرده‎اند كه گفت:

كَانَ الْحُسَيْنُ فَاضِلاً دَيِّناً كَثِيرَ الصَّلَاةِ وَالصَّوْمِ وَالْحَجِّ؛[1]

حسين بافضيلت و دين‌دار بود و بسيار نماز و روزه و حج به‌جا مي‌آورد.

عبدالله بن زبير در وصف عبادت او گفت:

 

لَقَدْ كَانَ صَوَّاماً بِالنَّهَارِ قَوَّاماً بِاللَّيْلِ.[2]

عقّاد مي‎گويد: علاوه بر نمازهاي پنج‌گانه، نمازهاي ديگر به‌جا مي‎آورد و علاوه بر روزه ماه رمضان، در ماه‌هاي ديگر هم روزهايي را روزه مي‎گرفت، و در هيچ سال حج خانه خدا از او فوت نشد مگر آنكه ناچار به ترك شده باشد.[3]

در شبانه‌روز هزار ركعت نماز به‌جا مي‎آورد،[4] و بيست‌وپنج مرتبه پياده حج گذارد، و همراه او جنيبت‌هاي او را مي‎كشيدند[5] و اين دليل كمال عبادت و خضوع او در درگاه خداست.

روزي از روزها ركن كعبه را گرفته بود و بدين‌گونه دعا و اظهار بندگي و ذلّت در درگاه خداي عزيز مي‎كرد و او را مدح و ثنا مي‎گفت و ستايش مي‎نمود:

«إِلَهِي نَعَّمْتَنِي فَلَمْ تَجِدْنِي شَاكِراً وَابْتَلَيْتَنِي فَلَمْ تَجِدْنِي صَابِراً فَلَا أَنْتَ سَلَبْتَ النِّعْمَةَ بِتَرْكِ ‎الشُّكْرِ، وَلَا أَدَمْتَ الشِّدَّةَ بِتَرْكِ الصَّبْرِ  إِلَهِي مَا يَكُونُ مِنَ الْكَرِيمِ إِلَّا الْكَرَم».[6]

اگر كسي بخواهد حال دعا و پرستش و مسكنت آن امام مجاهد مظلوم را در درگاه خدا بداند به همان دعاي معروف عرفه رجوع كند كافي است.

 

از بشر و بشير پسران غالب اسدي روايت شده كه عصر روز عرفه در عرفات خدمت آن حضرت بوديم، از خيمه بيرون آمدند با گروهي از اهل‌بيت و فرزندان و شيعيان با نهايت تذلّل و خشوع، پس در جانب چپ كوه ايستادند و روي مبارك را به‌سوي كعبه گردانيدند و دست‌ها را برابر رو برداشتند، مانند مسكيني كه طعام طلبد، و اين دعا را خواندند:

«اَلْحَمْدُ لِلهِ الَّذِي لَيْسَ لِقَضَائِهِ دَافِعٌ...»[7]

كه همان دعاي طولاني عرفه است و در كتاب‌هاي دعاي فارسي هم مانند زادالمعاد[8] و مفاتيح‌الجنان[9] مذكور است.

دعا را خواندند تا به اين جمله رسيدند:

«وَصَلَّی اللهُ عَلَی خِيَرَتِهِ مُحَمَّدٍ خَاتَمِ النَّبِيِّينَ وَآلِهِ الطَّيِّبِينَ الطَّاهِرِينَ الْـمُخْلَصِينَ وَسَلَّمَ».

پس شروع كرد به درخواست، و اهتمام نمود در دعا و آب ديدگانش جاري بود و دعا خواند تا به اين جمله رسيد:

«وَادْرَأْ عَنِّي شَرَّ فَسَقَةِ الْجِنِّ وَالْإِنْسِ».

پس سر و ديده خود را به‌سوي آسمان بلند كرد و از ديده‎هاي مباركش مانند دو مشك آب مي‎ريخت و به صداي بلند گفت:

«يَا أَسْمَعَ السَّامِعِينَ».

تا به اين فقره رسيد:

«وَأَنْتَ عَلَی كُلِّ شَيْءٍ قَدِيرٌ يَا رَبِّ».

 

پس مكرَر مي‎گفت: «يَا رَبِّ» و كساني كه دور آن حضرت بودند، گوش به دعا داده و به گفتن «آمين» اكتفا مي‎كردند. پس صداهايشان بلند شد به گريستن با آن حضرت تا آفتاب غروب كرد، آنگاه به‌سوي مشعرالحرام روانه شدند.

 

[1]. ابن‌عبدالبر، الاستيعاب، ج1، ص393؛ ابن‌اثیر جزری، اسدالغابه، ج2، ص20.

[2]. سبط ابن‌جوزی، تذکرة‌الخواص، ص241. «او در هنگام شب براي عبادت زياد مي‌ايستاد و روزها بيشتر روزه‌دار بود».

[3]. عقّاد، ابوالشّهداء، ص145.

[4]. ابن‌طاووس، اللهوف، ص57؛ حر عاملی، وسائل‌الشیعه، ج4، ص100.

[5]. ابن‌عبدالبر، الاستيعاب، ج1، ص397؛ ابن‌اثیر جزری، اسدالغابه، ج2، ص20؛ سبط ابن‌جوزی، تذكرة‌الخواص، ص244؛ ابوالفداء، المختصر، ج2، ص107.

[6]. صبان، اسعاف‌الراغبين، ص‌183؛ «خداي من برايم نعمت دادي مرا شکرگزار نيافتي، مرا مبتلا ساختي صابر و شکيبايم نيافتي. پس نعمتت را به جهت شکر نکردن از من نگرفتي و سختي را به‌علت صبر نکردن ادامه ندادي. خداي من از کريم و بزرگوار جز بزرگواري چيز ديگري نمي‌شود».

[7]. ابن‌طاووس، اقبال‌الاعمال، ج2، ص74؛ کفعمی، البلد‌الامین، ص251.

[8]. مجلسی، زادالمعاد، ص173.

[9]. محدَث قمی، مفاتیح‌الجنان (دعای عرفه امام‌حسین(علیه‌السلام).

نويسنده: