وریز وجوهات
همزمان با دهه مبارکه مهدویت برگزار می‌‌‌‌‌‌شود: مسابقه سراسری طرح مطالعاتی "نوید امن و امان" ضمن تبریک فرارسیدن ایّام مبارکه دهه مهدویت، و با توجّه به اهمّیت لزوم معرفت صحیح حضرت بقیة الله الأعظم عجل الله تعالی فرجه الشریف، و ترویج فرهنگ...
جمعه: 5 / 03 / 1396 ( )

ب. عظمت در مردانگی: در اين عظمت نيز حسين‌(علیه‌السلام)  مقامي عجيب و سخت شگفت‎انگيز داشت و مردانگي در وجود او به‌ حدّ اكمل نمايش يافت، و شايد برجسته‎ترين موارد ظهور مردانگي آن حضرت آن‌وقتي بود كه سپاه كفرپيشه، آن حضرت و اصحابش را تيرباران نمودند، حسين‌(علیه‌السلام)  برخاست، يك نگاه به آن تيرها كرد، و يك نگاه به اصحابش سپس فرمود:

«قُومُوا رَحِمَكُمُ اللهُ إِلَی الْمَوْتِ الَّذِي لَابُدَّ مِنْهُ فَإِنَّ هَذِهِ السِّهَامَ رُسُلُ الْقَوْمِ إِلَيْكُمْ»؛[1]

«برخيزيد! خدا شما را رحمت كند، و از مرگي كه چاره‎اي از آن نيست پيشواز نماييد. اينك اين تيرها فرستاده‎هاي اين مردم به‌سوي شمايند».

 

اصحاب برخاستند و ساعتي را با آنها نبرد كردند تا جمعي از اصحاب شهيد شدند. در اين هنگام حسين‌(علیه‌السلام)  دست بر محاسن شريف زد و فرمود:

«إِشْتَدَّ غَضَبُ اللهِ عَلَی الْيَهُودِ إِذْ جَعَلُوا لَهُ وَلَداً، وَاشْتَدَّ غَضَبُهُ عَلَی النَّصَارَی إِذْ جَعَلُوهُ ثَالِثَ ثَلَاثَةٍ وَ اشْتَدَّ غَضَبُهُ عَلَی الْمَجُوسِ إِذْ عَبَدُوا الشَّمْسَ وَالْقَمَرَ دُونَهُ، وَاشْتَدَّ غَضَبُهُ عَلَی قَوْمٍ اتَّفَقَتْ كَلِمَتُهُمْ عَلَی قَتْلِ ابْنِ بِنْتِ نَبِيِّهِمْ. أَمَا وَاللهِ لَا اُجِيبُهُمْ إِلَی شَيْءٍ مِمَّا يُرِيدُونَ حَتَّی أَلْقَی اللهَ وَأَنَا مُخَضَّبٌ بِدَمِي».[2]

«خشم خدا بر يهود شدّت يافت وقتي براي او فرزندي قرار دادند، و غضب خدا بر نصاري سخت شد وقتي او را سوّمين خدا خواندند، و غضب خدا بر مجوس سخت شد وقتي آفتاب و ماه را به‌جاي خدا پرستيدند، و خشم خدا شدّت يافت بر قومي كه هم‌كلام و متّفق شدند براي كشتن پسر دختر پيغمبر خودشان، به خدا آنها را به آنچه که مي‎خواهند جواب نمي‎دهم، تا اينكه ملاقات كنم خدا را درحالي‌كه به خون خود خضاب شده باشم».

جمله‎اي كه از مردانگي حسين‌(علیه‌السلام)  هراس‌انگيز است اين است كه فرمود:

«قُومُوا رَحِمَكُمُ اللهُ إِلَی الْمَوْتِ».

و ديگر اينكه فرمود:

«أَمَا وَاللهِ لَا اُجِيبُهُمْ...».

اين دو جمله با كمال وضوح، مردانگي حسين‌(علیه‌السلام)  را آشكار مي‌سازد كه در چنان موقف مهيب و وحشتناك هيچ‌گونه بيم و هراس و شكست و خودباختگي

 

در وجودش وارد نشد؛ اصحابش را به استقبال از مرگ دعوت فرمود، مانند آنكه آنها را برخوان لذيذترين غذاها بخواند.

و حقّاً هم آن مرگي كه حسين‌(علیه‌السلام)  به آن دعوت مي‎كرد، لذيذ بود؛ زيرا مي‎خواست با باطل نبرد كند و برهان خدا كه مبدأ او بود، در پيش چشمش مرتسم بود و صداي خدا را كه صداي ضمير و وجدان پاك و ايمان سرشارش بود مي‎شنيد و‎ جز‎ اين ‎كلمات ‎چيز ديگر ‎نمي‎ديد: ‎خدا، ‎پيغمبر‎خدا، ‎قرآن ‎(كتاب خدا).

اگر پيرامون شجاعت روحي و بدني حسين‌(علیه‌السلام) ، سخن را دنبال كنيم كتاب به اين زودي به پايان نمي‎رسد، پس بهتر اين است كه به همين مقدار قناعت كنيم و خوانندگان گرامي را به كتاب‌هاي مقتل و تفكّر در تاريخ زندگي آن حضرت حواله دهيم.

 

[1]. ابن‌طاووس، اللهوف، ص60؛ مجلسي، بحارالانوار، ج45، ص12.

[2]. ابن‌طاووس، اللهوف، ص60 ـ 61؛ مجلسي، بحارالانوار، ج45، ص12؛ علايلی، سموالمعني في سموالذات، ص118.

نويسنده: 
کليد واژه: