وریز وجوهات
شخصيّت والاي حضرت امام حسن مجتبي عليه السلام آن پيشواي عاليقدر، بسيار عظيم‌تر از آن است كه امثال حقير بتوانيم با نگارش مقاله‌‌ای آن را شرح دهيم يا درباره آن كتابی بنگاريم.  از نگاه دانشمندان اهل سنّت علاوه بر دانشمندان و نويسندگان بزرگ...
دوشنبه: 5 / 04 / 1396 ( )

1ـ تقرب و ارتقای درجه

يكي از بزرگ‌ترين نتايج قيام سيدالشهدا‌(علیه‌السلام) ، ثمرات قرب و ارتقاي درجه آن حضرت در نزد خداوند متعال است.

به‌طوري‌كه از احاديث و اخبار استفاده مي‎شود، فداكاري حسين‌(علیه‌السلام) ، و تحمل آن نوائب و مصائب در راه خدا و نجات دين خدا، نتايج عظيمه و بركات كثيره بخشيد كه زبان و قلم ما از توصيف و تشريح آن عاجز است.

بهتر اين است كه خوانندگان، خود كتاب‌هاي حديث و مقاتل مانند عوالم‌العلوم، بحارالانوار، نفس‌المهموم و كتاب‌هاي فارسي مثل ناسخ‌التواريخ را مطالعه كنند و اخباري را كه در فضيلت و تقدير از فداكاري حسين‌(علیه‌السلام)  و اصحاب و دوستان و شيعيان و زوّار و گريه‌كنندگان در مصيبت آن حضرت و انشاد شعر و گريانيدن و ياد از تشنگي آن شهيد مظلوم در هنگام نوشيدن آب، روايت شده بخوانند تا بدانند خداوند متعال حسين‌(علیه‌السلام)  را به چه انعامات عاليه و اكرامات عظيمه مخصوص گردانيده است.

فقط ما براي تيمّن و تبرّك يكي از آن احاديث را در اينجا نقل مي‎كنيم:

شيخ صدوق(قدس‌سره) به سند خود از حضرت امام‌باقر‌(علیه‌السلام)  يا حضرت امام‌صادق‌(علیه‌السلام)  روايت كرده كه پيغمبر‌(ص)  در خانه امّ‌سلمه بود، و به او فرمود: كسي بر من وارد نشود، در اين اثنا حسين‌(علیه‌السلام)  آمد و امّ‌سلمه نتوانست او را منع كند، حسين‌(علیه‌السلام)  بر پيغمبر‌(ص)  وارد شد، و امّ‌سلمه نيز به دنبال او شرفياب شد، ديد حسين‌(علیه‌السلام)  بر سينه پيغمبر‌(ص)  است، و پيغمبر‌(ص)  گريه مي‎كند، و در دستش چيزي است كه آن را مي‎گرداند، پس فرمود: «اي امّ‌سلمه اين جبرئيل است كه به من خبرمي‎دهد، اين (حسين‌(علیه‌السلام) ) مقتول است و اين خاك زميني است كه در آن كشته مي‎شود، آن را نزد خود نگهدار، وقتي كه تبديل به خون شد، حبيب من كشته شده است». امّ‌سلمه عرض كرد: يا رسول‌الله از خدا بخواه تا كشته شدن را

 

از او دفع كند، فرمود: «خواستم، پس خدا وحي كرد كه براي او درجه‎اي است كه به آن درجه احدي از مخلوق نمي‎رسد، و همانا كه براي او شيعه‎اي است كه شفاعت مي‎كنند، و شفاعتشان پذيرفته مي‎شود، و همانا مهدي‌‌(علیه‌السلام)  از فرزندان اوست، پس خوشا به حال كسي كه از دوستان حسين‌(علیه‌السلام)  باشد، و شيعيان او به خدا سوگند روز قيامت رستگارند».[1]

 

[1]. صدوق، الامالی، ص203؛ ر.ک: مجلسی، بحارالانوار، ج44، ص225؛ بحرانی، اصفهانی، عوالم‌العلوم، ص128 ـ 129؛ محدث قمی، نفس‌المهموم، ص65 ـ 66، ح24.

نويسنده: