وریز وجوهات
بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَنِ الرَّحِيمِ الْحَمْدُ لِلَّهِ رَبِّ الْعَالَمِينَ وَ الصَّلَاةُ وَ السَّلَامُ عَلَى أَشْرَفِ  الأنبِیَاءِ  و المُرسَلینَ  أَبِی الْقَاسِمِ مُحَمَّدٍ  و عَلَی آله الطَّیِّبِینَ سِیَّمَا  بَقیَّهِ...
جمعه: 3/آذر/1396 (الجمعة: 5/ربيع الأول/1439)

1ـ تقرب و ارتقای درجه

يكي از بزرگ‌ترين نتايج قيام سيدالشهدا‌(علیه‌السلام) ، ثمرات قرب و ارتقاي درجه آن حضرت در نزد خداوند متعال است.

به‌طوري‌كه از احاديث و اخبار استفاده مي‎شود، فداكاري حسين‌(علیه‌السلام) ، و تحمل آن نوائب و مصائب در راه خدا و نجات دين خدا، نتايج عظيمه و بركات كثيره بخشيد كه زبان و قلم ما از توصيف و تشريح آن عاجز است.

بهتر اين است كه خوانندگان، خود كتاب‌هاي حديث و مقاتل مانند عوالم‌العلوم، بحارالانوار، نفس‌المهموم و كتاب‌هاي فارسي مثل ناسخ‌التواريخ را مطالعه كنند و اخباري را كه در فضيلت و تقدير از فداكاري حسين‌(علیه‌السلام)  و اصحاب و دوستان و شيعيان و زوّار و گريه‌كنندگان در مصيبت آن حضرت و انشاد شعر و گريانيدن و ياد از تشنگي آن شهيد مظلوم در هنگام نوشيدن آب، روايت شده بخوانند تا بدانند خداوند متعال حسين‌(علیه‌السلام)  را به چه انعامات عاليه و اكرامات عظيمه مخصوص گردانيده است.

فقط ما براي تيمّن و تبرّك يكي از آن احاديث را در اينجا نقل مي‎كنيم:

شيخ صدوق(قدس‌سره) به سند خود از حضرت امام‌باقر‌(علیه‌السلام)  يا حضرت امام‌صادق‌(علیه‌السلام)  روايت كرده كه پيغمبر‌(ص)  در خانه امّ‌سلمه بود، و به او فرمود: كسي بر من وارد نشود، در اين اثنا حسين‌(علیه‌السلام)  آمد و امّ‌سلمه نتوانست او را منع كند، حسين‌(علیه‌السلام)  بر پيغمبر‌(ص)  وارد شد، و امّ‌سلمه نيز به دنبال او شرفياب شد، ديد حسين‌(علیه‌السلام)  بر سينه پيغمبر‌(ص)  است، و پيغمبر‌(ص)  گريه مي‎كند، و در دستش چيزي است كه آن را مي‎گرداند، پس فرمود: «اي امّ‌سلمه اين جبرئيل است كه به من خبرمي‎دهد، اين (حسين‌(علیه‌السلام) ) مقتول است و اين خاك زميني است كه در آن كشته مي‎شود، آن را نزد خود نگهدار، وقتي كه تبديل به خون شد، حبيب من كشته شده است». امّ‌سلمه عرض كرد: يا رسول‌الله از خدا بخواه تا كشته شدن را

 

از او دفع كند، فرمود: «خواستم، پس خدا وحي كرد كه براي او درجه‎اي است كه به آن درجه احدي از مخلوق نمي‎رسد، و همانا كه براي او شيعه‎اي است كه شفاعت مي‎كنند، و شفاعتشان پذيرفته مي‎شود، و همانا مهدي‌‌(علیه‌السلام)  از فرزندان اوست، پس خوشا به حال كسي كه از دوستان حسين‌(علیه‌السلام)  باشد، و شيعيان او به خدا سوگند روز قيامت رستگارند».[1]

 

[1]. صدوق، الامالی، ص203؛ ر.ک: مجلسی، بحارالانوار، ج44، ص225؛ بحرانی، اصفهانی، عوالم‌العلوم، ص128 ـ 129؛ محدث قمی، نفس‌المهموم، ص65 ـ 66، ح24.

نويسنده: