وریز وجوهات
      در این دیدار حجت الاسلام آقای سید کلب جواد نقوی گزارشی از وضعیت شیعیان و حوزه های علمیه هندوستان محضر مرجع عالیقدر ارائه داد. معظم له نیز با ابراز خرسندی از فعالیت های ایشان برای توفیق روز افزون علمای هندوستان و رفع...
چهارشنبه: 24/مرد/1397 (الأربعاء: 3/ذو الحجة/1439)

يكي ديگر از اتّفاقات تاريخي ماه مبارك رمضان، وفات حضرت ابوطالب است. بنابه قول شيخ مفيد قدس‌سره در هفتم ماه رمضان سال دهم بعثت، سه سال قبل از هجرت، ابوطالب يگانه حامي و كفيل پيامبر (ص) وفات نمود.

همان بزرگ‌مرد ارجمندي كه از اجتماع قريش و نقشه‌ها و تهديدها و قطع روابط و آزار و اذيّت ايشان بيم نداشت و تا زنده بود، با خلوص نيّت، از پيامبر اسلام (ص) حمايت كرد و به او گفت:

«اِذْهَبْ يَا ابْنَ أَخي! فَقُلْ ما أَحْبَبْتَ فَوَ اللهِ لا اُسَلِّمُكَ لشیءٍ اَبَداً»؛[1]

«اي پسر برادرم! برو و هرچه دوست داري بگو؛ به خدا سوگند تو را در هيچ پيشامدي تنها نمي‌گذارم».

از امام محمد باقر (ع) روايت شده است:

«اگر ايمان ابي‌طالب را در يك كفه ترازو و ايمان اين خلق را در كفه ديگر بگذارند، ايمان او سنگين‌تر خواهد بود».[2]

مقام آن حضرت چنان رفيع بود كه پيامبر (ص) در مصيبتش گريان شد و بسيار اندوهناك گرديد.[3]

 
[1]. ابن‌اثیر جزری، الکامل فی التاریخ، ج2، ص64.
[2]. مجلسی، بحار‌الانوار، ج35، ص156 - 157؛ امینی، الغدیر، ج7، ص380.
[3]. ابن ابی‌الحدید، شرح نهج‌البلاغه، ج14، ص76.
نويسنده: 
کليد واژه: