وریز وجوهات
ما مسلمانان بر آن عقيده‎ايم كه قرآن، نور و رحمت و هدايت به سوي خير و سعادت است و كافي‌تر و جامع‎تر از آن دستوري براي بشر نيامده و نخواهد آمد و جامعه انساني با وجود احكام قرآن و مكتب اسلام به هيچ نظام و قانون ديگري احتياج ندارد.  ...
چهارشنبه: 7/خرد/1399 (الأربعاء: 4/شوال/1441)

 

57. مواسات علي(ع)

لَـمَّا قَتَلَ عَلِيٌّ عَلَيْهِ ‌السَّلامُ يَوْمَ اُحُدٍ أَصْحَابَ الْأَلْوِيَةِ، قَالَ جَبْرِئيلُ:
«يَا رَسُولَ اللهِ! إِنَّ‌ هَذِهِ لَـهِيَ الْـمُوَاسَاةُ».
فَقَالَ النَّبِيُّ صَلَّی الله ‌عَلَيْهِ ‌وَآلِهِ: «إِنَّهُ مِنِّي وَأَنَا مِنْهُ».
قَالَ جِبْرَئِيلُ: «وَأَنَا مِنْكُمَا يَا رَسُولَ اللهِ!».[1]

هنگامي كه علي در جنگ احد پرچم‌داران سپاه كفر را به قتل رساند، جبرئيل(ع) به رسول خدا(ص)  چنين گفت:

«حقاً اين است معناي مواسات».

رسول خدا(ص) فرمود: «آخر او از من است و من از اويم».

جبرئيل(ع) گفت: «من هم از شمايم اي رسول خدا».

 

[1]. متقی هندی، كنزالعمال، ج13،‌ ص143 – 144، به نقل از طبرانی، به نقل از مسند رافع ‌بن خديج. ر.ک: طبرانی، المعجم‌الکبير، ج1، ص318؛ طبری، ذخائر‌العقبی، ص68.

نويسنده: 
کليد واژه: