وریز وجوهات
بسم الله الرحمن الرحیم قال اللّه الحکيم: «هُو الَّذي أرسَلَ رَسُولَه بِالهُدی، و دينِ الحقّ لِيُظهرَهُ عَلَی الدِّين کُلِّه وَ لَو کَرِهَ المُشرِکونَ» سلام و صلوات بر پيامبر رحمت حضرت ختمي مرتبت محمّد مصطفي صلّي‌الله عليه و آله که آيين سراسر...
يكشنبه: 26/آذر/1396 (الأحد: 28/ربيع الأول/1439)

مذهب تشیع پیش از امام صادق(علیه السلام)

آيا مذهب شیعه در فرمايشات پيشوايان ديني پيش از امام‌صادق (ع) نيز مورد بحث قرار گرفته است؟

پاسخ:

چنان‌که پيشتر گفتيم، تشيّع يك تفكر اصيل اسلامي است كه ازطرف شخص پيامبر‌ (ص) مطرح شده بود و هركس مي‌تواند اين معنا را از مطالب موجود در نهج‌البلاغه و كلمات اميرالمؤمنين (ع) هم استفاده كند.

امام محمد باقر و امام جعفر صادق علیهما‌السلام ابعاد مختلف اين تفكر را براي مردم شرح دادند و اطّلاعات مردم را در اين باره كامل كردند و افراط و تفريط‌هاي موجود در اين مسئله را برطرف نمودند.

آنها ثابت نمودند كه اصل امامت يك تفكر اصيل و تمام عيار اسلامي است كه مرجع بيان حقيقت و حدود آن ائمّه علیهم‌السلام مي‌باشند، همان‌گونه كه آنان مرجع تشريح و تفسير همه مفاهيم و اصطلاحات اسلامي و آيات قرآني مي‌باشند وقتي موقعيت بي‌‌مانند و عظيم علمي آنها مشخّص شد همه فهميدند كه آن بزرگواران واجد همه

 

صلاحيت‌ها و درعين‌حال يگانه منبع قابل اعتماد در شناخت اصل امامت و مفهوم كامل و اصيل آن مي‌باشند، البتّه اين بدان معنا نيست كه گمان شود اصل امامت امر ابداعي آنها يا به قول بعضي كه به عالم غيب ايمان ندارند، دستاورد تاريخ است.

ازجمله روايات معتبر در نزد اهل‌سنّت، روايات علي بن الحسين و امام محمد باقر و امام جعفر صادق علیهم‌السلام است چنان‌که «احمد شاكر» در شرح الباعث‌الحثيث نوشته است،‌ موقعيت معنوي و امامت ائمّه قبل از اين دو امام در دل‌هاي مردم بسيار استوار بوده است.[1]

اين اعتقاد كه امامان قرآن ناطق هستند يعني معاني و تعابير خاصّ قرآن را مي‌دانند قبل از امام‌باقر (ع) در بيانات پدر بزرگوارش امام زين‌العابدين (ع) و قبل از او هم در روايات اميرالمؤمنين و امام‌حسن و امام‌حسين علیهم‌السلام‌ بارها مطرح شده بود و شخص پيامبر (ص) درضمن احاديثي كه از حدّ تواتر هم گذشته است، به اين مسئله اشاره دارند و آن حضرت ائمّه علیهم‌السلام‌ را هم‌رديف قرآن معرّفي كرده‌اند، در كتاب‌هاي اهل‌سنّت خطبه‌اي از امام زين‌العابدين (ع) نقل شده است كه در آن با صراحت از قرارداشتن امامت در اهل‌بيت علیهم‌السلام و اينكه اين بزرگواران يگانه مرجع و حجّت الهي بر خلق‌اند، به‌تفصيل سخن گفته شده است.

 


[1] . شاکر، الباعث‌الحثیث، ص22.
نويسنده: