وریز وجوهات
به مناسبت ایام جانسوز اربعین حسینی (علیه السلام) و رحلت پیامبر اعظم (صلی الله علیه و آله)، شهادت امام حسن مجتبی و شهادت امام رضا (علیهماالسلام)، مجلس عزاداری و سوگواری با حضور علماء، فضلا، هئات مذهبی و شیفتگان خاندان عصمت و طهارت (علیهم السلام...
سه شنبه: 30/آبا/1396 (الثلاثاء: 2/ربيع الأول/1439)

نسخه مناسب چاپSend by email

اهتمام اميرالمؤمنين(ع) به رسيدگی به فقرا

در اسلام به طبقات محروم خيلي توجه شده است. حضرت رسول اکرم(ص) فرموده‌اند:

«که خدايا مرا مسکين

 

زنده بدار و مسکين بميران و مرا در قيامت در صف فقرا و مساکين محشور کن».[1]

البته مسکين و محتاج تنها به معناي اين نيست که انسان بيکار باشد و کاري نداشته باشد، بلکه يک معناي آن اين است که به‌دنبال رياست‌طلبي، دنياطلبي و جاه‌طلبي نباشد. به همين دليل حضرت از خداوند چنين خواسته‌اي داشتند تا خويش را به اين فضایل آراسته کنند.

حضرت علي(ع) يکي از فرماندهان و حاکمان کشور اسلامي خود را به‌واسطه شرکت در يک مهماني اشرافي و اعياني که عدّه‌ زيادي از ثروتمندان در آن شرکت داشتند و فقرا و مستمندان از آن سفره رنگارنگ محروم بودند شديداً مورد مؤاخذه قرار داده و او را توبيخ نمودند.

امام نامه شديداللّحني به او نوشتند که با اين جملات آغاز مي‌شود:

«اي پسر حنيف، به من خبر رسيده است که يکي از مردان بصره تو را به سفره‌اي دعوت کرده است و تو به آنجا شتافته‌اي. خوردني‌هاي نيکو برايت آورده‌اند و پي‌درپي ظرف‌هاي غذا در برابرت گذاشته‌اند. گمان نمي‌کردم مهماني مردي را بپذيري که نيازمندان را به جفا رانده باشد و تنها ثروتمندان را دعوت کرده باشد ...».[2]

بايد همه مسئولان اين نامه تاريخي را بخوانند که چگونه آن حضرت فرماندار خاطي خود را توبيخ کردند.

 

[1] . طبرانی، الدعاء، ص422؛ ابن‌عبدالبر، الاستذکار، ج2، ص540؛ طبرسی، مشکاة الانوار، ص228؛ ابن‌ابی‌جمهور احسائی، عوالی اللئالی، ج1، ص39؛ مجلسی،
بحار الانوار، ج69، ص17، 30، 46، 49.

[2]. نهج البلاغه، نامه 45، ص417 ـ 420.

موضوع:

نويسنده:

کليد واژه:

شنبه / 18 شهريور / 1396