وریز وجوهات
صبح یکشنبه ۱۶ مهرماه ۱۳۹۶، سردار اشتري فرمانده محترم نيروي انتظامي با هیئت همراه، با حضور در بیت مرجع عاليقدر حضرت آية الله العظمی صافي گلپايگاني مدّ ظله الوارف ديدار کردند. در ابتداي اين ديدار، سردار اشتري گزارشي از فعاليت‌ها و برنامه های نيروي...
چهارشنبه: 26/مهر/1396 (الأربعاء: 27/محرم/1439)

فلسفه تأخیر ظهور با فراهم بودن شرایط

در طول تاريخ گاهي به شرايط و فرصت‌هايي برمي‌خوريم كه گمان مي‌رود زمينه ظهور فراهم شده مثلاً استقبال مردم از دين و فداكاري در راه اسلام و بذل جان و شهادت به‌خاطر آن به‌قدري زياد و با شور و هيجان است كه به نظر مي‌آيد كه نه ‌تنها سيصدوسيزده نفر بلكه بيش از هزارها نفر آماده جان‌نثاري در ركاب امام (ع) هستند باوجوداين،‌ سرّ تأخير ظهور چيست؟

پاسخ:

راجع به فراهم‌بودن شرايط ظهور امام‌زمان (ع)،

اوّلاً :‌كسي نمي‌تواند به‌طور يقين اظهار اطّلاع كند يعني بگويد همه شرايط فراهم شده است، زيرا خود اين ادّعا احتياج به علم به جميع شرايط دارد چون ممكن است احاديث متضمّن بيان همه شرایط نباشند.

ثانياً :‌ بر فرض كه شرايط، ‌منحصر در آن موارد باشد كه در روايات آمده است، بااين‌حال همان‌طور كه صدوق رحمه‌الله فرموده است واقعاً

 

نمي‌توان مطمئن بود كه فرضاً همان سيصدوسيزده نفر اصحاب خاصّ و سایر شرايط موجود شده باشد.

چون اگر تمام اوضاع و شرایط برحسب ظاهر حكايت از فراهم‌بودن زمينه ظهور داشت، بدون اينکه مثلاً وجود افراد خالصي را كه بتوانند در شمار سيصدوسيزده نفر از اصحاب حضرت صاحب (ع) باشند انكار كنيم، اين ادّعا را هم نمي‌توانيم بكنيم كه همه افراد مانند «سلمان» و «ابوذر» و «مقداد» و «رشيد هجري» و «اصحاب كربلا» مي‌باشند.

در وضعيت كنوني با همه ادّعاهايي كه در جامعه ما براي بازگشت به اسلام و اسلام‌خواهي مطرح مي‌شود و البتّه باعث افتخار است امّا باز هم مي‌بينيم احكام الهي را در بسياري از مسائل سياسي، اقتصادي، اجتماعي، خيلي‌ها زير سؤال مي‌برند و تا آنجا كه بعضي احكام دين را كه اختصاص به زمان و يا مكان خاصّي ندارد مختصّ به همان عصر پيغمبر (ص) مي‌دانند به اين بهانه از زير بار تكليف شانه خالي مي‌كنند، با وجود چنين اشخاصي و حوادثي چگونه مي‌توانيم بگوييم اوضاع براي ظهور آماده شده است تا چه رسد به اينكه از علّت تأخير سؤال كنيم.

بنابراين در اين مسئله سزاوار است تسليم حكم و اراده خداوند عالم باشيم و فضيلت انتظار ظهور را از دست ندهيم و همان‌گونه كه در

 

روايت «علي بن مهزيار» اشاره شده است،[1] محجوب‌بودن آن حضرت را به اعمال خود نسبت بدهيم و هميشه ياد آن حضرت را در دل‌هاي‌مان زنده نگه داريم و سعي كنيم ازطريق اصلاح اعمال خود زمينه ظهور حضرتش را هرچه بيشتر فراهم كنيم.

 

 

.[1] طبری امامی، دلائل‌الامامه، ص539 - 542؛ ر.ک: مجلسی، بحارالانوار، ج53، ص321؛ صافی گلپایگانی، منتخب‌الاثر، ج3، ص389.
نويسنده: