وریز وجوهات
  - فطره مهماني كه پيش از مغرب شب عيد فطر با رضايت صاحبخانه وارد شده در صورتي كه بگويند، امشب نان او را داده، بر او واجب است هر چند نان خور او حساب نشود. - فطره مهماني كه پيش از مغرب شب عيد فطر بدون رضايت صاحبخانه وارد مي‌شود و مدتي نزد او...
چهارشنبه: 7 / 04 / 1396 ( )

نسخه مناسب چاپSend by email
پيام حضرت آيت الله العظمي صافي به كنفرانس بين المللي فلسفه نيايش از ديدگاه شيعه و كاتوليك/دانشگاه دورهام انگليس

بسم الله الرحمن الرحیم

 

هُوَ الْأَوَّلُ وَالْآخِرُ وَالظَّاهِرُ وَالْبَاطِنُ وَهُوَ بِكُلِّ شَيْءٍ عَلِيمٌ (حديد/3)

السلام عليكم و رحمة الله
با عرض ادب و احترام و تشكر از همه حضار محترم اين كنفرانس پرمعني و اساتيد و برگزاركنندگان، اعضاي علمي دانشگاه دورهام خصوصاً مسئولان مركز شيعه‌شناسي آن دانشگاه
نيايش در معناي عام آن، تسبيح و تهليل و تحميد و تكبير و شهادت بر توحيد و صفات جلال و جمال و مناجات و دعا و طلب حوائج و نماز و ركوع و سجود و انواع عبادات را در برمي‌گيرد و همه‌ی نيايش و پرستش، اعتراف به فقر و اقرار به نياز به خداي بي‌نياز است.
روح همه اديان الهي پرستش خدا و ستايش و نيايش است و همه پيامبران به آن مبعوث بوده‌اند.
براي انسان با معرفت چيزي مانند نيايش لذت‌بخش نيست. انسان به فطرت خود نياز به نيايش را احساس مي‌كند و هر كس هر چه از نظر روحي و جسمي نيرومند باشد ضعف و ناتواني ذاتي خود را درك مي‌نمايد مي‌خواهد با نيرويي غير مادي كه همه از آنان نيرو مي‌گيرند ارتباط داشته باشد مخصوصاً در آيات قرآن مجيد است كه بشر در هنگام بلا و سختي آنگاه كه همه راه‌هاي چاره بر او بسته مي‌شود اميدش قطع نمي‌شود و با توجه به عالم غيب و كمك غيبي، خدا را مي‌خواند.
در حديث است كه شخصي از حضرت امام جعفر صادق عليه السلام از خدا پرسش نمود امام در پاسخ فرمود: آيا سوار كشتي شده‌اي؟ عرض كرد: شده‌ام فرمود: آيا اتفاق افتاده است كه كشتي كه بر آن سوار بودي شكسته شده باشد در حالي كه هيچ وسيله نجاتي از غرق براي خود نه بيني؟ عرض كرد: چنين وضعي پيش آمده است فرمود: آيا در چنين حالي دل تو به اين متوجه شد كه كسي و نيرويي هست كه تو را از اين مهلكه و غرق نجات دهد؟ عرض كرد: آري. فرمود: آنكس خداوند متعال است كه در حالي كه هيچ نجات دهنده‌اي نباشد توانا بر نجات دادن است و وقتي فريادرسي نباشد، فريادرس است.
اين حال را در زمان ما هم براي بسياري كه سوار هواپيما بوده‌اند و براي هواپيما خطر سقوط را قطعي مي‌ديدند پيش آمده است. انسان نمي‌تواند در اين حال به دعا و نيايش متوسل نشود تا خود را آرام سازد.
چيزي كه روح و روان و غيب وجود آدمي را سيراب مي‌سازد و آرامش مي‌دهد و از اضطراب و نگراني‌هاي گوناگون و انديشه زوال نعمت‌ها نجات مي‌بخشد نيايش است.
اعتماد به نفس و قدرت روحي و توانايي رو به رو شدن با حوادث و شكيبايي همه ميوه‌ی شجره‌ی طيبه‌ی دعا و سپاس و نيايش است.
خدا را خواندن و يا الله و يا رحمان و يا ارحم الراحمين و يا غفار گفتن و ذكر جلي و خفي و شكر نعمت به جا آوردن هم نيايش است.

تلاوت آيات آخر سوره حشر:

1. هُوَ اللَّهُ الَّذِي لَا إِلَهَ إِلَّا هُوَ عَالِمُ الْغَيْبِ وَالشَّهَادَةِ هُوَ الرَّحْمَنُ الرَّحِيمُ، هُوَ اللَّهُ الَّذِي لَا إِلَهَ إِلَّا هُوَ الْمَلِكُ الْقُدُّوسُ السَّلَامُ الْمُؤْمِنُ الْمُهَيْمِنُ الْعَزِيزُ الْجَبَّارُ الْمُتَكَبِّرُ سُبْحَانَ اللَّهِ عَمَّا يُشْرِكُونَ، هُوَ اللَّهُ الْخَالِقُ الْبَارِئُ الْمُصَوِّرُ لَهُ الْأَسْمَاء الْحُسْنَى يُسَبِّحُ لَهُ مَا فِي السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضِ وَهُوَ الْعَزِيزُ الْحَكِيمُ (حشر/22 ـ 24)
2. هُوَ الْأَوَّلُ وَالْآخِرُ وَالظَّاهِرُ وَالْبَاطِنُ وَهُوَ بِكُلِّ شَيْءٍ عَلِيمٌ (حديد/3)
3. إِنَّ فِي خَلْقِ السَّمَاوَاتِ وَالأَرْضِ وَاخْتِلاَفِ اللَّيْلِ وَالنَّهَارِ لآيَاتٍ لِّأُوْلِي الألْبَابِ، الَّذِينَ يَذْكُرُونَ اللّهَ قِيَامًا وَقُعُودًا وَعَلَىَ جُنُوبِهِمْ وَ يَتَفَكَّرُونَ فِي خَلْقِ السَّمَاوَاتِ وَالأَرْضِ رَبَّنَا مَا خَلَقْتَ هَذا بَاطِلاً سُبْحَانَكَ فَقِنَا عَذَابَ النَّارِ، رَبَّنَا إِنَّكَ مَن تُدْخِلِ النَّارَ فَقَدْ أَخْزَيْتَهُ وَ مَا لِلظَّالِمِينَ مِنْ أَنصَارٍ، رَّبَّنَا إِنَّنَا سَمِعْنَا مُنَادِيًا يُنَادِي لِلإِيمَانِ أَنْ آمِنُواْ بِرَبِّكُمْ فَآمَنَّا رَبَّنَا فَاغْفِرْ لَنَا ذُنُوبَنَا وَكَفِّرْ عَنَّا سَيِّئَاتِنَا وَتَوَفَّنَا مَعَ الأبْرَارِ، رَبَّنَا وَآتِنَا مَا وَعَدتَّنَا عَلَى رُسُلِكَ وَلاَ تُخْزِنَا يَوْمَ الْقِيَامَةِ إِنَّكَ لاَ تُخْلِفُ الْمِيعَادَ (آل‌عمران/190 ـ 194)

نيايش است.
ادعيه‌ی ماثوره، دعاي كميل، دعاي ابي حمزه، صحيفه‌ی كامله، صحيفه ثانيه و ثالثه و رابعه و صحيفه علويه نيايش و غذاي روح بشر است.
مناجات‌ها و اشعار معرفت‌بخش عربي و فارسي و به زبان‌هاي ديگر همه ياد خدا و نيايش است.
بهترين حالات براي بشر وقتي است كه از اين سفره گسترده‌ی نيايش كه از مشرق تا مغرب مهيا و گسترده است استفاده نمايد و جوع و عطش روح را با آن فرو نشاند و تفكر در آيات خدا و نظر عبرت در عالم بلكه عوالم آفرينش از ذره و اتم تا منظومه‌ها و كهكشان‌ها، و برگ درختان و قطرات آب دريا و باران و اقرار به عظمت آفريننده‌ی جهان و گفتن

سُبْحانَكَ ما اَعظَمَ ما نَري مِنْ خَلقِكَ وَ مَا اَصْغَرَ عَظیمَها في جَنْبِ ما
غابَ عَنّا مِنْ قُدرَتِكَ

نيايش است.
زبان و بيان در قداست و جلالت و كارسازي و كارگشايي و سير و صعود و عروج به وسيله‌ی نيايش ناتوان است.
خوشا به حال اهل نيايش و سپاس و ستايش و خوشا آنانكه زبانشان به ذكر و مناجات با خدا گويا و دلشان به ياد او زنده و آگاه است و وجودشان از محبت الهي سرشار است.
تمام تكاليفي كه ما نسبت به خدا و خود و ديگران داريم همه در محدوده‌ی نيايش و ايمان به خدا و اطاعت و پرستش باري تعالي است.
هيچ ماده و معنايي كه مثل نيايش بشر را نيرومند سازد نيست.
اين همايش كه به عنوان بزرگداشت و تجديد عهد با نيايش برگزار شده است نيز نيايش است و همه‌ی مظاهر خير و اصلاح و جلوه‌هاي دين و ايمان و مجالس وعظ و اخلاق و ياد خدا و ذكر و ياد اولياي خدا، ياد امير المؤمنين عليه السلام و ياد قطب عالم امكان حضرت بقية الله مولانا المهدي ارواح العالمين له الفدا همه ذكر است.
با تشكر فراوان از عزيزان برگزار كننده‌ی همايش.
خوشا آنكس كه دلدارش تو باشي/ انيس قلب افكارش تو باشي

خوشا آن دردمندي كز سر لطف/ دواي رنج و تيمارش تو باشي

بر آن شوریده، طوبيٰ ثمّ طوبيٰ / كه ذكر و فكر و گفتارش تو باشی

و آخر دعوانا ان الحمد الله رب العالمين
جمادي الاولي 1431
لطف الله صافي

 

موضوع: 
اخبارپیام‌‌ها
چهارشنبه / 5 خرداد / 1389