وریز وجوهات
به مناسبت ایام جانسوز اربعین حسینی (علیه السلام) و رحلت پیامبر اعظم (صلی الله علیه و آله)، شهادت امام حسن مجتبی و شهادت امام رضا (علیهماالسلام)، مجلس عزاداری و سوگواری با حضور علماء، فضلا، هئات مذهبی و شیفتگان خاندان عصمت و طهارت (علیهم السلام...
سه شنبه: 30/آبا/1396 (الثلاثاء: 2/ربيع الأول/1439)

نسخه مناسب چاپSend by email
انتظار، عامل مبارزه با فساد و انحراف - سلسله نوشتارهای مرجع عاليقدر آيت الله العظمی صافي گلپایگانی در دهه مبارکه مهدویت (شماره 4)
انتظار، عامل مبارزه با فساد و انحراف/به مناسبت دهه‌ مهدویت (4)
بسم الله الرحمن الرحیم
 
مسلمانان عموماً و شيعه اثنى‌عشرى خصوصاً، انتظار ظهور شخصيتى را مى‌كشند كه انقلاب اسلام را جهان‌گير، حقّ و عدالت را پيروز، بشر را از تضادهاى گوناگون، استثمار، استعباد و استعمار و از وقوف و توقف نجات دهد، و به‌سوى جلو پيش براند و اصول توحيد، مساوات، آزادى و برادرى اسلامى را رايج نمايد.
 
اين شخص موعود، امام دوازدهم از دوازده نفر پيشوايان و رهبرانى است كه پيغمبر عالى‌مقام اسلام صلی الله علیه و آله در صدها حديث آنها را معرفى كرده و فرزند عزيز رهبر يازدهم، حضرت امام حسن عسكرى علیه السلام است.
 
اصل انتظار به صورت‌هاى گوناگون در بين ملل مختلف، همواره محفوظ بوده و آينده‌نگرى هميشه بشر را به خود مشغول داشته، برگشتن به عقب و بلكه وقوف و ايستادن در يك مرحله به هر حال محكوم بوده و خلاف سنن عالم خلقت است.
 
  •  بازگشت به فرهنگ جاهلى ممنوع
 
قرآن مجيد با بيانى محكم در آيات متعدد، برگشتن به عقب را محكوم فرموده است. از جمله اين آيه: «وَما مُحَمَّدٌ إِلاّ رَسُولٌ قَدْ خَلَتْ مِن قَبْلِهِ الرُّسُلُ أَفَإِنْ ماتَ أَوْ قُتِلَ انقَلَبْتُمْ عَلى أَعْقابِكُمْ وَمَن يَنقَلِبْ عَلى عَقِبَيْهِ فَلَن يَضُرَّ اللهَ شَيْئاً وَسَيَجْزِي اللهُ الشّاكِرِينَ؛ و نیست محمد مگر رسولی که قبل از او هم پیامبران بسیاری بوده‌اند؛ آیا پس اگر (او) مُرد یا کشته شد، به عقب برمی‌گردید؟ و هرکس به عقب برگردد، هرگز به خدا زیانی نمی‌رساند و خدا به‌زودی شاکران را پاداش می‌دهد».(1)
 
اين آيه با كمال صراحت دستور مى‌دهد كه حتى با رحلت يا كشته‌شدن پيغمبر ـ كه بزرگ‌ترين ضربت بر روح طرفداران انقلاب اسلامى و الهى اسلام است ـ انقلاب اسلام نبايد متوقف شود، و بايد در مسير خود پيشرفت نمايد و بايد مسلمانان دنبال اين انقلاب را بگيرند و به عقب برنگردند.
 
  • پیشرفت و ترقّی، برنامه اصلی اسلام
 
وقتى رحلت رسول خدا، نبايد اين عكس‌العمل را داشته باشد كه كسى به فكر ارتداد و بازگشت به عقب و رژيم‌هاى دوره‌هاى جاهليت و پذيرش برنامه‌هاى غيراسلامى بيفتد، پس معلوم است كه مسلمان از هيچ حادثه و فاجعه ديگر، هرچه سخت و جانكاه باشد و هرچه زيان مالى و مادى و جانى داشته باشد، به ارتداد و عقب‌گرد، و قبول برنامه‌ها و نظام‌هاى كافر مايل نمى‌شود و از كوشش براى پيش‌رفتن، ترقى و جهانى‌شدن انقلاب اسلام چشم برنمى‌دارد.
 
  • انتظار مصلح، نَه به عقب‌گرد جاهلی
 
انتظار مصلح آخرالزمان و مهدى موعود، علاوه‌بر ريشه‌هاى استوار مذهبى و اسلامى، داراى عالى‌ترين فلسفه اجتماعى است. مسلمانان عقيده دارند كه انقلاب اسلام، جهان‌گير و پيروز مى‌شود و عالم از اين نابسامانى‌هاى مدنيّت منهاى شرف و انسانيت نجات پيدا مى‌كند، و بازگشت به عقب و ارتداد و عقب‌گرد، خلاف اصل و خلاف نهضت انبيا و تعاليم اسلام است.
 
  •  سرانجام فساد، نابودی است
 
اگرچه دنياى مادى امروز به ظاهر رو به جاهليت گذارده، و اهداف عالى انسانى و حقيقت و فضيلت و مابه‌الامتياز بشر از حيوان، در بسيارى از جوامع فراموش شده، و طغيان و ظلم و بيدادگرى و تجاوز و زور و استبداد و قلدرى و استثمار و شهوت‌رانى و نابكارى و خيانت و ناامنى به صورت‌ها و جلوه‌هاى نو در جهان رايج شده و روزبه‌روز رايج‌تر مى‌شود؛ و اگرچه الفاظ و كلمات صلح، عدالت، آزادى، مساوات، برادرى، همكارى، تعاون و بشردوستى را در معانى ديگر يا براى مقاصد ديگر به‌كار مى‌برند؛ و اگرچه فاصله بين زورمندان و فرماندهان و زيردستان و فرمان‌بران هر روز زيادتر و رابطه آنها با يكديگر به رابطه دو انسان برابر هيچ شباهت ندارد؛ ولى اين توحّش تا هركجا برود (تا دو هزار و پانصد سال، تا سه ‌هزار سال، و پنج هزار سال بيشتر هم به عقب برگردد)؛ چون خلاف خواست‌هاى واقعى بشر و سير كمالى او و خلاف عقيده و آرمان او است، پيروز نمى‌شود، و سرانجام به شديدترين وضعى سركوب و ريشه‌كن خواهد شد. اين جاهلى‌مسلكى هرچه نيرو بگيرد و از هر حلقومى برايش تبليغ شود، عاقبت در برابر منطق آسمانىِ قرآن، كه مى‌فرمايد: «تَعالَوْا إِلى كَلِمَةٍ سَوآءٍ بَيْنَنا وَبَيْنَكُمْ أَلاّ نَعْبُدَ إِلاَّ اللهَ وَلا نُشْرِكَ بِهِ شَيْئاً وَلا يَتَّخِذَ بَعْضُنا بَعْضاً أَرْباباً مِن دُونِ اللهِ»(2) بیایید به‌سوی کلمه و عقیده یکسان و مشترکی بین ما و شما، که نپرستیم مگر خدا را و به او شرک نیاوریم و هیچ‌کدام از همدیگر را غیر از خدا ربّ خود نگیریم» و آيات بسيار ديگر شكست مى‌خورد، و زبان و بلندگوهايش خاموش و قلم نويسندگانش مى‌شكند.
 
فساد، فحشا، نابكارى جوانان و بانوان، وضع بسيار ننگين و پر از آلودگى‌هاى زن در شرق و غرب جهان امروز و خيانت و جنايت، هرچه جلو برود، و هرچه نيروهاى مادّى، اين فسادها را تهييج كند و آن را براى منافع پليد استثمارى يا استعمارى گسترش دهد، جنبش و انقلاب را عليه اين مفاسد، كوبنده‌تر و ضربت آن را بر كاخ‌هاى فساد و طغيان، كارى‌تر مى‌سازد.
 
  • مسلمان در برابر بازگشت به جاهليت مقاومت می‌کند
 
مسلمانى كه با چنين فكر و عقيده آينده‌گرا زندگى مى‌كند، هرگز با گروه‌هاى فاسد و مشرك و خدانشناس همراه نمى‌شود و تا مى‌تواند تقدّم و نوگرايى و آينده‌بينى خود را حفظ كرده و ثابت و استوار به‌سوى هدف پيش مى‌رود. او اطمينان دارد و به يقين مى‌داند كه بساط ظلم و فساد برچيده شدنى است؛ چون بر جامعه و بر فطرت بشر تحميل است و آينده براى پرهيزكاران و زمين از آن شايستگان است: «إِنَّ الْأَرْضَ للهِ يُورِثُها مَن يَشآءُ مِنْ عِبادِهِ وَالْعاقِبَةُ لِلْمُتَّقِينَ»(3)
 
  • اصل انتظار، عامل بقای حقّ و عدالت‌خواهی
 
پس اصل انتظار مانند يك قوه مبقيه و عامل بقا و پايدارى، طرف‌داران حقّ و عدالت و اسلام‌خواهان حقيقى را در برابر تمام دستگاه‌هاى فشار، استعباد، جهل و شرك، بشرپرستى و فسادانگيزى پايدار نگه مى‌دارد، و همواره بر روشنى چراغ اميدوارى منتظران و ثبات قدم و مقاومت آنها مى‌افزايد، و آنان را در انجام وظايف، شور و شوق و نشاط مى‌دهد.
اين اصل انتظار است كه در مبارزه حقّ و باطل، صفوف طرف‌داران حقّ را فشرده‌تر و مقاوم‌تر مى‌كند و آنها را به نصرت خدا و فتح و ظفر نويد مى‌دهد.

 
اين انتظار، ضعف و سستى و مسامحه در انجام تكاليف و وظايف نيست، و عذر براى كسى در ترك مبارزه مثبت يا منفى و ترك امر به معروف و نهى از منكر نمى‌باشد، و سكوت و بى‌حركتى و بى‌تفاوتى و تسليم به وضع موجود و يأس و نااميدى را هرگز با آن نمى‌توان توجيه كرد.
 
اين انتظار، حركت، نهضت، فداكارى، طرد انحراف و مبارزه با بازگشت به عقب و ارتداد است، مكتب زنده و سازنده اسلام و محمّد، على و زهرا و حسن و حسين و زين‌العابدين و تمام ائمه علیهم‌السلام، و ساير اصحاب و ياران خاص و پيروان آنهاست. اگر نادانان يا مغرضان آن را به‌طور ديگر تفسير كرده و آن را مكتب كناررفته‌ها و كنارگذاشته‌شده‌ها، بيچاره‌ها، مأيوسان، تن به خوارى دادگان، چاپلوسان و دين‌فروشان معرفى كنند، خود در رديف يهود، كه مصداق: «يُحَرِّفُونَ الْكَلِمَ عَنْ مَواضِعِهِ؛ کلام‌ها و سخنان را از مواضع اصلی خود تحریف و دگرگون می‌کنند»(4) مى‌باشند، قرار داده‌اند.
 
نيمه شعبان، هم عيد انتظار، عيد نور، عيد نهضت و آماده‌شدن براى جهاد بيشتر، مقاومت‌هاى سخت‌تر؛ و جشن و چراغانى آن، اعلان نشاط، آگاهى، روشنى ضمير، توجّه منتظران و نمايش شادمانى‌ها و زوال تاريكى‌ها در جامعه جهانى اسلام است.
 
كسى كه منتظر است، بايد به‌سوى آن رستاخيز عظيم و بى‌مانند قدم بردارد و آماده شود، و از هر فرصتى بهره‌بردارى نمايد، و دين خدا و احكام خدا و آنچه را كه به صاحب وقت و ولىّ عصر عجل الله تعالی فرجه الشریف انتساب دارد، از مال و جان و فرزند و مقام خود گرامى‌تر بدارد، و براى حفظ و نگاه‌دارى آن كوشاتر باشد، و بايد جشن و چراغانى و تبليغات و سخنرانى‌ها و مجالس و محافل نور، اين انتظار حقيقى را در دل‌ها روشن‌تر سازد، و بر نشاط و تعهّد و مقاومت جامعه بيفزايد.
 
پی‌نوشت‌ها:
1 . سوره آل عمران، 144.
2. همان، 64.
3. سوره اعراف، 128.
4 . سوره نساء، 46.
دوشنبه / 18 ارديبهشت / 1396