رسول الله صلى الله علیه و آله :شَعبانُ شَهری و رَمَضانُ شَهرُ اللّهِ فَمَن صامَ شَهری كُنتُ لَهُ شَفیعا یَومَ القِیامَةِ پیامبر صلى الله علیه و آله :شعبان ، ماه من و رمضان ماه خداوند است . هر كه ماه مرا روزه بدارد ، در روز قیامت شفیع او خواهم... بیشتر
سه شنبه: 14/تير/1401 (الثلاثاء: 5/ذو الحجة/1443)

ارزش انتظار در قرآن و حدیث

(قُلْ كُلٌّ مُتَرَبِّصٌ فَتَرَبَّصُوا فَسَتَعْلَمُونَ مَنْ أَصْحابُ الصِّراطِ السَّوِیِّ وَمَنِ اهْتَدى)؛[1]

«بگو: همه منتظرند، پس انتظار بکشید! زود باشد که بدانید راه راست‌پویان و کسانی که هدایت یافته‌اند، کیانند؟!».

(وَقُلْ لِلَّذِینَ لا یُؤْمِنُونَ اعْمَلُوا عَلى مَكانَتِكُمْ إِنّا عامِلُونَ * وَانْتَظِرُوا إِنّا مُنتَظِرُونَ)؛[2]

«بگو به آنان‌که ایمان نمی‌آورند (از راه تهدید)!: عمل کنید به حال خود، ما هم عمل می‌کنیم و منتظر باشید، ما هم منتظریم».

حضرت امام جعفر صادق(ع) فرمود:

«إِنَّ لَنا دَوْلَةً یَجیءُ اللهُ بِها إِذا شآءَ. ثُمَّ قالَ: مَنْ
 
سَرَّ أَنْ یَكُونَ مِنْ أَصْحابِ الْقآئِمِ فَلْیَنْتَظِرْ وَلْیَعْمَلْ بِالْوَرَعِ وَمَحاسِنِ الْأَخْلاقِ وَهُوَ مُنْتَظِرٌ»؛[3]

«البته كه براى ما دولتى است كه وقتى خدا خواست آن را مى‌آورد. هركس شاد مى‌شود كه از اصحاب قائم(عج) باشد، باید منتظر باشد و باید كار به پارسایى و اخلاق نیك كند و منتظر باشد».

امام زین‌العابدین(ع) فرمود:

«تَمْتَدُّ الْغَیْبَةُ بِوَلِیِّ اللهِ عَزَّوَجَلَّ الثّانی عَشَرَ مِنْ أَوْصِیآءِ رَسُولِ اللهِ وَالْأَئِمَّةِ بَعْدَهُ(علیهم السلام)، إِنَّ أَهْلَ زَمانِ غَیْبَتِهِ الْقآئِلِینَ بِإِمامَتِهِ وَالْمُنْتَظِرینَ لِظُهُورِهِ أَفْضَلُ مِنْ أَهْلِ كُلِّ زَمان»؛[4]

«غیبت ولى خدا و دوازدهمین وصىّ پیغمبر خدا و امامان بعد از پیغمبر(ص) امتداد پیدا مى‌كند. اهل زمان غیبت آن حضرت كه معتقد به امامت و منتظر ظهور او باشند، از اهل هر زمان برترند».

رسول خدا(ص) فرمود:

«أَفْضَلُ الْعِبادَةِ انْتِظارُ الْفَرَجِ»؛[5]

 

«برترین عبادت انتظار فرج (و پایان نابسامانى‌ها و دشوارى‌ها و بى‌عدالتى‌ها و ظهور دولت حقّه حضرت مهدى(عج) و برقرارى مطلق نظام اسلامى) است».

 

[1]. طه، 135.

[2]. هود، 121 ـ 122.

[3]. نعمانی، الغیبه، ص270؛ صافی گلپایگانی، منتخب‌الاثر، ج3، ص210.

[4]. طبرسی، الاحتجاج، ج2، ص50؛ صافی گلپایگانی، منتخب‌الاثر، ج2، ص218.

[5]. صدوق، کمال‌الدین، ص287؛ سیوطی، الجامع‌الصغیر، ج1، ص192؛ صافی گلپایگانی، منتخب‌الاثر، ج3، ص214.

نويسنده: