وریز وجوهات
بسم الله الرحمن الرحیم  شخصیّت والای حضرت امام حسن مجتبی علیه السلام آن پیشوای عالیقدر، بسیار عظیم‌تر از آن است که امثال حقیر بتوانیم با نگارش مقاله‌‌ای آن را شرح دهیم.   * از نگاه دانشمندان اهل سنّت   علاوه بر دانشمندان و...
شنبه: 24/مهر/1400 (السبت: 9/ربيع الأول/1443)

پیشگفتار

 

 

 

 

 

 

بسم الله الرحمن الرحیم

شناختن و دانستن مفهوم و معناى صحيح دعوت و اصطلاحات هر مكتبى، در قبول يا رد آن دخالت تمام دارد، و بسا كه همان تعريف صحيح و شناساندن درست در توجيه و واداشتن به باور و ايمان به آن كفايت كند و آنان را كه ذهنى صاف و روشن و پاك از تعصب و لجاجت داشته باشند، از خواستن دليل ديگر بى‌نياز نمايد.

مفاهيم و اصطلاحات و تعريفات دعوت اسلام، كه در قرآن مجيد و احاديث شريفه وارد شده است، اين ويژگى را دارند. اسلام، توحيد، نبوّت، عدل، امامت، معاد و ساير الفاظ و اصطلاحات اسلامى در قرآن مجيد و احادیث، چنان تعريف و تفسير مى‌شوند كه خودبه‌خود باورآفرين است؛ لذا بسيارى در آغاز طلوع خورشيد درخشان اسلام تا حال، به‌مجرد شنيدن دعوت اسلام آن را پذيرفتند. به‌عكس تفسيرهاى مغرضانه يا نادرست و ناآگاهانه موجب تحريف و قلب حقايق و ايجاد شبهه و ناباورى مى‌شود و براى اينكه اصطلاحات و دعوت اسلامى از توجيهات ناروا و تفسيرهاى غلط مصون بماند و كسى در مقام

 

شناخت دعوت اسلام و اصول و فروع آن، به گمراهى و ضلالت نيفتد، برحسب احاديث مأثور ثقلين و احاديث معتبر ديگر، قرآن مجيد و اهل بيت(علیهم السلام)  حجت و راهنماى امّت مى‌باشند، در تعريف اسلام و اركان دعوت آن، بايد به قرآن مجيد و سنّت رسول اكرم(ص)  و احاديث شريفه اهل‌بيت(علیهم السلام)  رجوع شود تا از انحراف و گمراهى مصون بمانيم.

تعريفات و ارشادات و شرح و بيان‌هايى كه از اين منبع باشد، صحيح و صددرصد اسلامى و اصيل است.

يكى از اين اصطلاحات و الفاظ اسلامى، «امام» و «امامت» است كه در قرآن مجيد و احاديث و كتاب‌هايى كه در علوم مختلف اسلامى نوشته شده، بسيار ديده مى‌شود.[1] فرقه ناجيه[2] و محقّه شيعه اثنى‌عشريه را «اماميه» مى‌گويند؛ براى اينكه معتقد به وجود امام در هر عصر و زمان مى‌باشند.

البته كم‌وبيش همه اين عقيده را درك مى‌كنند؛ امّا از آنجايى كه آشنايى بيشتر با اين عقيده سازنده و مفهوم امام و امامت و دانستن رابطه اين عقيده با عمل و با نظام سياسى و تابعيت از آن، كمال لزوم را دارد،

 

و نظر به اينكه برخلاف گمان برخى ناآگاهان، اين مسئله و اصل اسلامى تنها يك مسئله عقيدتى نيست و به عمل و نظامى كه مسلمان بايد تابعيت آن را داشته باشد، ارتباط دارد، و بالاخره علاوه‌بر اعتقاد به امامت اشخاص و افراد معين، عقيده به نظام مستمرّ الهى است كه بهترين و برترين نظام است، در اين مقاله دررابطه‌با امامت حضرت بقيةالله، مهدى موعود، حجة بن الحسن العسكرى(علیهماالسلام)   و نقش سازنده عقيده به امامت آن حضرت، به‌طور فشرده توضيحات و مطالبى به‌صورت چند پرسش‌وپاسخ در اختيار علاقه‌مندان گذاشته خواهد شد، و اضافه مى‌شود كه رسميت‌يافتن حكومت شرعى و نظام اسلامى به اجراى احكام سياسى و عدالت اسلام به تعهد و قبول پذيرش مردم از نظام امامت ارتباط دارد؛ لذا نشناختن امامت و امام زمان و نبودن در اين نظام الهى مساوى است با بودن در نظام جاهليت و رژيم‌هاى غيراسلامى، چنان‌كه در حديث شريف نبوى معروف است:

«مَنْ ماتَ وَلَمْ يَعْرِفْ إِمامَ زَمانِهِ ماتَ مِيتَةً جاهِلِيَّةً»؛[3]

«هركس بميرد درحالى‌كه امام زمان خويش را نشناخته باشد، به مرگ جاهليت مرده است».

 

 

 

[1]. در قرآن مجيد كلمه «امامت» نيست، امّا «امام» به‌صورت مفرد و جمع آن «ائمه» در دوازده مورد آمده است.

[2]. در مورد فرقه ناجيه كه در حديث مشهور آمده است شيعه اثنى‌عشرى مى‌باشند، به رساله حول حديث الافتراق تأليف نگارنده و كتاب‌هاى ديگر رجوع شود.

.[3] صدوق، کمال‌الدين، ص409؛ ابن شهرآشوب، مناقب آل ابی‌طالب، ج3، ص18؛ مجلسی، بحارالانوار، ج8، ص368.

نويسنده: