وریز وجوهات
حجة الاسلام والمسلمین آقای رمضانی دبیر کل مجمع جهانی اهل البیت علیهم السلام با حضور در بیت مرجع عالیقدر حضرت آیة الله العظمی صافی گلپایگانی دام ظله الوارف با ایشان دیدار کرد. در ابتدا، ایشان گزارشی از فعالیت های گذشته و برنامه‌های آتی این مجمع...
يكشنبه: 7/آذر/1400 (الأحد: 22/ربيع الثاني/1443)

بت‌پرستي و پيكره‌پرستي

پيكره‌پرستي كه در عصر ما رايج‌ شده و در ميادين و مواضع ديگر، پيكره اشخاص را قرار داده و در روزهاي معيّني در برابر آن پيكره، تعظيم و نيايش به‌جاي مي‌آورند، از همان انديشه پستِ بت‌پرستي برمي‌خيزد؛ يعني اگر عين بت‌پرستي نباشد، ريشه آن با بت‌پرستي در يك مزبله و مرداب قرار دارد.

آري، بدترين و زشت‌ترين مظهر انحطاط فكريِ بشر، بت‌پرستي و پيكره‌پرستي و نيايش در برابر بت و پيكرة افراد است كه اسلام، به‌شدّت با آن به مبارزه برخاست.

 

پرستش انسان و پرستش پيكرة او، نشانة پستي انديشه و منافي شرافتِ اِنسانيّت است، و با توحيد در عبادت‌ ـ كه اسلام به جهان عرضه مي‌دارد ـ سازگار نيست.

در مرور اعصار و به شهادت تاريخ، افرادي مانند فرعون و شدّاد، مردم را به پرستش و تملّق‌گويي و كرنش در برابر خود، و ساختن پيكره‌هاشان مجبور مي‌كردند.

همه پيامبران بر ضدِّ اين رويّه برخاستند و بشر را هشدار داده و نداي: ﴿ما هذِهِ التَّماثيلُ الَّتِي أَنْتُمْ لَها عاكِفُونَ[1] را سردادند.

انبيا‌ ‌(علیهم‌السلام)  اين اعمال را از مظاهر كبر و نخوت، خودخواهي و خودپسندي بشر و تحقير ديگران دانسته و محكوم مي‌كردند.

اسلام، پيكره‌پرستي و پيكره‌سازي را حرام و ممنوع ساخت، و آثار آن هم سرانجام بايد به وسيله اسلام از بين برود.

پيامبر عزيز اسلام‌‌(ص) ، در آن هنگام كه اين فتحِ چشمگير و ارزنده، نصيب دين خدا شد و با ده‌هزار سوار، و رؤساي قبايل به مكّه آمد، بر سر سفرة نانِ خشك و سركه نشست و در نهايتِ تواضع و فروتني زندگي ‌كرد و لباس وخوراك و مركب وي آن‌قدر ساده بود كه هر بيننده‌اي از آن، غرق در شگفتي مي‌شد.

 


[1] انبياء، 52. «اين مجسمه‌هايي كه شما ملازم آنها شده‌ايد، چيستند؟».

موضوع: 
نويسنده: