وریز وجوهات
همزمان با سالروز شهادت حضرت امیرالمؤمنین علی بن ابی طالب علیه‌السلام، مراسم عظیم دسته عزاداران علوی با حضور آیت الله سیدان و جمعی از علما و فضلا، مسئولان و عاشقان اهل بیت عصمت و طهارت علیهم‌السلام در جوار حریم رضوی علیه‌السلام و به دعوت آیت الله...
چهارشنبه: 22/ارد/1400 (الأربعاء: 30/رمضان/1442)

قرآن، کتاب زندگی

تمسّك به قرآن

ما مسلمانان بر آن عقيده‎ايم كه قرآن، نور و رحمت و هدايت به‌سوي خير و سعادت است و كافي‌تر و جامع‎تر از آن دستوري براي بشر نيامده و نخواهد آمد و جامعة انساني باوجود احكام قرآن و مكتب اسلام به هيچ نظام و قانون ديگري احتياج ندارد.

شك نداريم كه اگر تعاليم قرآن به اجرا درآيد، نقاط ضعف و نابساماني‎هايي كه زندگي جوامع بشري را فرا گرفته، مرتفع خواهد شد و برادري و عدل و داد، جهان را فرا خواهد گرفت.

بنابراين، وظيفه ماست كه به حكم حديث شريف و متواتر:

«إِنِّي تَارِكٌ فِيكُمُ الثَّقَلَيْنِ كِتَابَ اللهِ وَعِتْرَتِي مَا إِنْ تَمَسَّكْتُمْ بِهِمَا لَنْ تَضِلُّوا أَبَداً».[1]

 

به قرآن و عترت پيامبر‌(ص) متمسّك شويم و رسالت قرآن را به جهانيان برسانيم؛ مبدأ و مقصد انجام حركات و نهضت‎ها، اقدامات و انقلاب‎هاي اصلاحي را، تعاليم قرآن قرار دهيم؛ و همواره آن را نقطة شروع و نقطة پايان، مصدر هدايت و منبع جهش بدانيم. در تمام شئون و نواحي زندگي فقط به قرآن و عترت رجوع نماييم و آن را يگانه ميزان و قانون محترم و واجب‌الاتباع دين و دنيا دانسته، در هيچ اقدام و هيچ حال از آن غافل نگرديم.

بديهي است كه مسلمان نمي‎تواند قرآن را از زندگي، اجتماع و دين و دنياي خود دور كرده و به جدايي دين از دنيا و روحانيّت از سياست، قايل شود.

مسئوليتي كه متوجّه ما مسلمانان، مي‎باشد، اين است كه به جدايي دين از دنيا تسليم نگرديم؛ اگرچه بسياري، نادانسته و جاهلانه اين جدايي را پذيرفته‎اند.

هر فرد مسلمان بايد به اين پرسش‎ها پاسخ گويد:

آيا ما قرآن را مصدر واقعي اقدامات و منبع الهامات مي‎دانيم؟ و براي اخطارات و ابلاغات اعتبار قايليم؟ آيا در ايمان به قرآن و راهنمايي‎هاي آن جدّي و پابرجا و استوار هستيم؟

آيا برنامه زندگي ما از قرآن گرفته شده است؟ و به‌قدر يك رژيم درماني و بهداشتي و يك نسخه پزشك، از كتاب خدا پيروي مي‎كنيم؟

 

و آيا مي‎توانيم به اين پرسش‎ها پاسخ مثبت بدهيم؟ تا وقتي‌كه زندگي، اجتماع، اعمال و رفتار، دروس و برنامه حياتي به‌گونه‎اي باشد كه در برابر اين سؤالات، جواب مثبت نداشته باشيم، از حريم امن و كرامت و عزّت قرآن مجيد دور هستيم.

 

[1]. صفار، بصائرالدرجات، ص433 ـ 434؛ خزاز قمی، کفایة‌الاثر، ص137، 163؛ طبری امامی، المسترشد، ص559؛ مجلسی، بحارالانوار، ج35، ص184، ح2. «همانا من در ميان شما دو چيز گران‌سنگ را باقي مي‌گذارم، کتاب خدا و عترتم؛ تا چندی که به آن دو تمسک جوييد هرگز گمراه نخواهيد شد».

 

موضوع: 
نويسنده: 
کليد واژه: