وریز وجوهات
حجة الاسلام والمسلمین آقای رمضانی دبیر کل مجمع جهانی اهل البیت علیهم السلام با حضور در بیت مرجع عالیقدر حضرت آیة الله العظمی صافی گلپایگانی دام ظله الوارف با ایشان دیدار کرد. در ابتدا، ایشان گزارشی از فعالیت های گذشته و برنامه‌های آتی این مجمع...
يكشنبه: 7/آذر/1400 (الأحد: 22/ربيع الثاني/1443)

قرآن، کتاب زندگی

تمسّك به قرآن

ما مسلمانان بر آن عقيده‎ايم كه قرآن، نور و رحمت و هدايت به‌سوي خير و سعادت است و كافي‌تر و جامع‎تر از آن دستوري براي بشر نيامده و نخواهد آمد و جامعة انساني باوجود احكام قرآن و مكتب اسلام به هيچ نظام و قانون ديگري احتياج ندارد.

شك نداريم كه اگر تعاليم قرآن به اجرا درآيد، نقاط ضعف و نابساماني‎هايي كه زندگي جوامع بشري را فرا گرفته، مرتفع خواهد شد و برادري و عدل و داد، جهان را فرا خواهد گرفت.

بنابراين، وظيفه ماست كه به حكم حديث شريف و متواتر:

«إِنِّي تَارِكٌ فِيكُمُ الثَّقَلَيْنِ كِتَابَ اللهِ وَعِتْرَتِي مَا إِنْ تَمَسَّكْتُمْ بِهِمَا لَنْ تَضِلُّوا أَبَداً».[1]

 

به قرآن و عترت پيامبر‌(ص) متمسّك شويم و رسالت قرآن را به جهانيان برسانيم؛ مبدأ و مقصد انجام حركات و نهضت‎ها، اقدامات و انقلاب‎هاي اصلاحي را، تعاليم قرآن قرار دهيم؛ و همواره آن را نقطة شروع و نقطة پايان، مصدر هدايت و منبع جهش بدانيم. در تمام شئون و نواحي زندگي فقط به قرآن و عترت رجوع نماييم و آن را يگانه ميزان و قانون محترم و واجب‌الاتباع دين و دنيا دانسته، در هيچ اقدام و هيچ حال از آن غافل نگرديم.

بديهي است كه مسلمان نمي‎تواند قرآن را از زندگي، اجتماع و دين و دنياي خود دور كرده و به جدايي دين از دنيا و روحانيّت از سياست، قايل شود.

مسئوليتي كه متوجّه ما مسلمانان، مي‎باشد، اين است كه به جدايي دين از دنيا تسليم نگرديم؛ اگرچه بسياري، نادانسته و جاهلانه اين جدايي را پذيرفته‎اند.

هر فرد مسلمان بايد به اين پرسش‎ها پاسخ گويد:

آيا ما قرآن را مصدر واقعي اقدامات و منبع الهامات مي‎دانيم؟ و براي اخطارات و ابلاغات اعتبار قايليم؟ آيا در ايمان به قرآن و راهنمايي‎هاي آن جدّي و پابرجا و استوار هستيم؟

آيا برنامه زندگي ما از قرآن گرفته شده است؟ و به‌قدر يك رژيم درماني و بهداشتي و يك نسخه پزشك، از كتاب خدا پيروي مي‎كنيم؟

 

و آيا مي‎توانيم به اين پرسش‎ها پاسخ مثبت بدهيم؟ تا وقتي‌كه زندگي، اجتماع، اعمال و رفتار، دروس و برنامه حياتي به‌گونه‎اي باشد كه در برابر اين سؤالات، جواب مثبت نداشته باشيم، از حريم امن و كرامت و عزّت قرآن مجيد دور هستيم.

 

[1]. صفار، بصائرالدرجات، ص433 ـ 434؛ خزاز قمی، کفایة‌الاثر، ص137، 163؛ طبری امامی، المسترشد، ص559؛ مجلسی، بحارالانوار، ج35، ص184، ح2. «همانا من در ميان شما دو چيز گران‌سنگ را باقي مي‌گذارم، کتاب خدا و عترتم؛ تا چندی که به آن دو تمسک جوييد هرگز گمراه نخواهيد شد».

 

موضوع: 
نويسنده: 
کليد واژه: