وریز وجوهات
سه سروده از معظم له در مدح حضرت معصومه سلام الله عليها   شفيعه محشر اين بارگه كه خاك درش مُشكِ اذفر است بويش چو بوى خُلد برين روح‌پرور است دار الشّفا و عـقده‌گشا و فرح‌فزاست باب امان ز محنـت فرداى محشر است طور حضـور و مطلـع نور...
دوشنبه: 31/خرد/1400 (الاثنين: 11/ذو القعدة/1442)

فصل چهارم
شرط دوستی پيامبر(ص)

احاديث در وجوب دوستي و مودّت حسين‌(علیه‌السلام) متواتر است. ازجملة اين احاديث، حديث نبوي زير است:

«مَنْ أَحَبَّنِي فَلْيُحِبَّ هَذَيْنِ»؛[1]

«هركس مرا دوست دارد بايد اين دو (حسن و حسين) را (نيز) دوست بدارد».

دولابي و احمد بن حنبل از يعلي بن‌ مرّة روايت كرده‏اند كه حسن و حسين‏‌(علیهماالسلام) به‌سوي پيغمبر‏‌(ص) آمدند درحالي‌كه در تشرّف به محضر جدّ بزرگوار خود از يكديگر پيشي مي‏جستند؛ يكي از ايشان، پيش از ديگري رسيد؛ پيغمبر‏‌(ص) ‏ دست به گردن او انداخت و او را به سينة خويش چسبانيد و بوسيد و سپس آن يكي را بوسيد. آن‌گاه فرمود:

«إِنِّي اُحِبُّهُمَا فَأَحِبُّوهُمَا»؛[2]

«من ايشان را دوست مي‏دارم، پس شما نيز ايشان را دوست بداريد».

 

 

[1]. ابن ابی‌شيبه کوفی، المصنف،  ج7، ص511؛ مفيد، الارشاد، ج2، ص28؛ ابن‌شهر‌آشوب، مناقب آل ابی‌طالب، ج3، ص156،154؛ ابن‌حجر عسقلانی، العصابه، ج2، ص63.

[2]. طبری، ذخائرالعقبي، ص123.

نويسنده: