رسول الله صلى الله علیه و آله :شَعبانُ شَهری و رَمَضانُ شَهرُ اللّهِ فَمَن صامَ شَهری كُنتُ لَهُ شَفیعا یَومَ القِیامَةِ پیامبر صلى الله علیه و آله :شعبان ، ماه من و رمضان ماه خداوند است . هر كه ماه مرا روزه بدارد ، در روز قیامت شفیع او خواهم... بیشتر
دوشنبه: 11/مهر/1401 (الاثنين: 7/ربيع الأول/1444)

عظمت در مردانگی

در این عظمت نیز امام‌حسین‌(علیه‌السلام) مقامی عجیب و سخت شگفت‏انگیز

 

داشت و مردانگی در وجود او به حدّ اكمل نمایش یافت. شاید برجسته‏ترین موارد ظهور مردانگیِ آن حضرت، زمانی بود كه سپاه كفرپیشه، او و اصحابش را تیرباران نمودند. امام‌حسین‌(علیه‌السلام) برخاست نگاهی به آن تیرها و نگاهی به اصحاب كرد؛ سپس فرمود:

«قُومُوا رَحِمَكُمُ اللهُ إِلَی الْمَوْتِ الَّذِی لَابُدَّ مِنْهُ فَإِنَّ هَذِهِ السَّهَامَ رُسُلُ الْقَوْمِ إِلَیْكُمْ»؛

«برخیزید! خدا شما را رحمت كند، و از مرگی كه چاره‏ای از آن نیست پیشواز نمایید، اینك این تیرها فرستاده‏های این مردم به‌سوی شمایند».

فَاقْتَتَلُوا سَاعَةً مِنَ النَّهَارِ حَمْلَةً وَحَمْلَةً حَتَّى قُتِلَ مِنْ أَصْحَابِ الْحُسَیْنِ(علیه‌السلام)جَمَاعَةٌ.
قَالَ: فَعِنْدَهَا ضَرَبَ الْحُسَیْنُ‌(علیه‌السلام) بِیَدِهِ إِلَى لِحْیَتِهِ وَجَعَلَ یَقُولُ‏:

اصحاب برخاستند و ساعتی را با آنها نبرد كردند تا جمعی از آنان به شهادت رسیدند. در این هنگام امام‌حسین(علیه‌السلام)، دست بر محاسن شریف زد و فرمود:

«إِشْتَدَّ غَضَبُ اللهِ عَلَى الْیَهُودِ إِذْ جَعَلُوا لَهُ وَلَداً، وَاشْتَدَّ غَضَبُهُ عَلَى النَّصَارَى إِذْ جَعَلُوهُ ثَالِثَ ثَلاَثَةٍ، وَاشْتَدَّ غَضَبُهُ عَلَى الْمَجُوسِ إِذْ عَبَدُوا الشَّمْسَ وَالْقَمَرَ دُونَهُ، وَاشْتَدَّ غَضَبُهُ عَلَى قَوْمٍ اتَّفَقَتْ كَلِمَتُهُمْ عَلَی قَتْلِ ابْنِ
 
بِنْتِ نَبِیِّهِمْ، أَمَا وَاللهِ لَا اُجیبُهُمْ إِلَى شَیْءٍ مِمَّا یُرِیدُونَ حَتَّى ألْقَى اللهَ وَأَنَا مُخَضَّبٌ بِدَمِی».[1]

«خشم خدا بر یهود شدّت یافت وقتی برای او فرزندی قرار دادند، و غضب خدا بر نصارا سخت شد وقتی او را ثالث ثلاثه خواندند، و غضب خدا بر مجوس سخت شد وقتی آفتاب و ماه را به جای خدا پرستیدند، و خشم خدا شدّت یافت بر قومی كه هم‌كلام و متّفق برای كشتن پسر دختر پیغمبر خودشان شدند، به خدا آنها را به آنچه می‏خواهند جواب نمی‏دهم تا اینكه خدا را ملاقات كنم درحالی‌كه به خون خود خضاب شده باشم».

جمله‌‏ای كه از مردانگی امام‌حسین‌(علیه‌السلام) هراس‌انگیز است این است كه فرمود:

«قُومُوا رَحِمَكُمُ اللهُ إِلَی الْمَوْتِ...
أَمَا وَاللهِ لَا اُجِیبُهُمْ».

این دو جمله با كمال وضوح، مردانگی امام‌حسین‌(علیه‌السلام) را آشكار می‌سازد كه در چنان موقف مهیب و وحشتناكی هیچ‌گونه بیم و هراس، شكست و خودباختگی بر وجود او مستولی نگشت؛ اصحاب را به استقبال از مرگ دعوت فرمود مانند آنكه آنها را بر خوان لذیذترین غذاها بخواند.

 

و به حقّ هم آن مرگی كه امام‌حسین‌(علیه‌السلام) به آن دعوت می‏كرد، لذّت‌بخش بود؛ زیرا او می‏خواست با باطل نبرد كند و برهان خداوند كه مبدأ او بود، در پیش چشمانش ترسیم شود و صدای خدا را كه صدای ضمیر و وجدان پاك و ایمان سرشارش بود می‏شنید و ‏جز‏ این‏ كلمات‏ چیزی دیگر ‏نمی‏دید: ‏خدا، ‏پیغمبر ‏خدا، ‏قرآن ‏(كتاب خدا).

 

 

 

[1]. ابن‌طاوس، اللهوف، ص60 ـ 61؛ مجلسی، بحارالانوار، ج45، ص12؛ بحرانی اصفهانی، عوالم‌العلوم، ص255؛ علایلی، سموالمعنی، ص118.

نويسنده: 
کليد واژه: