رسول الله صلى الله علیه و آله :شَعبانُ شَهری و رَمَضانُ شَهرُ اللّهِ فَمَن صامَ شَهری كُنتُ لَهُ شَفیعا یَومَ القِیامَةِ پیامبر صلى الله علیه و آله :شعبان ، ماه من و رمضان ماه خداوند است . هر كه ماه مرا روزه بدارد ، در روز قیامت شفیع او خواهم... بیشتر
دوشنبه: 17/مرد/1401 (الاثنين: 10/محرم/1444)

مصیبت دهم

یکی از مصائب بزرگ امام‌حسین×، وداع آخرین او با اهل‌بیت طاهره است. درست تصوّر فرما که حالت آن ‌حضرت و اهل‌بیت او در آن حال چگونه و چه بوده، درصورتی‌که می‌دانستند دیگر آن ‌حضرت را نخواهند دید مگر با سر بریده و تن در خاک و خون آغشته؛ نه یاری، نه مددکاری، همه غریب و بی‌کس و بی‌یار و یک بیابان دشمن قسّی‌القلب بی‌رحم.

قَالَتْ سَکِینَةُ: یَا أَبَتَاه! اِسْتَسْلَمْتَ لِلْمَوْتِ؛ سکینه عرض کرد: ای پدر بزرگوار! آیا تن به مرگ در داده‌ای؟

فرمود:

«کَیْفَ لَا یَسْتَسْلِمُ (لِلْمَوْتِ) مَنْ لَا نَاصِرَ لَهُ وَلَا مُعِینَ»؛[1]

«چگونه تن به مرگ در ندهد کسی که یار و یاوری ندارد؟».

 

سکینه بر سر زد و بَنای ناله و نوحه را گذاشت.

امام‌حسین‌‌(علیه‌السلام) فرمود:

لَا تُحْرِقِی قَلْبِی بِدَمْعِكَ حَسْرَةً
فَإِذَا قُتِلْتُ فَأَنْتِ أَوْلَى بِالَّذِی

 

 

مَادَامَ مِنِّی الرُّوحُ فِی جُثْمَانِی
تَأْتِینَهُ یَا خَیْرَةَ النِّسْوَانِ
[2]
 

 
 

[1]. مجلسی، بحارالانوار، ج45، ص47.

[2]. ابن‌شهرآشوب، مناقب آل ابی‌طالب، ج4، ص109ـ110.

موضوع: 
نويسنده: 
کليد واژه: